insanların yaşadığı hayal kırıklıklarının daha sonra ona bir sevinç olarak dönmesi ne güzel genelde böylede olur hep.hepimizin hayatında vardır böyle örnekler.asıl güzel olan yaşadıklarımızdan kendimize güzel sonuçlar çıkarabilme vasfına sahip olabilmemiz.umudumuzu yitirmememiz.bunu zaman zaman bende yaşarım.sanırım istediğimiz şeylere ulaşabilmek için öncelikle sabrı iyi öğrenmemiz gerek.bazen ister istemez sabırsızlıklar,umutsuzluklar ve endişeler yaşıyoruz.sıkılıyor ve bunalıyoruz.gerçektende sizinde bahsttiğiniz gibi o ilahi güç bize yol gösteriyor,ama merak ettiğim bunu ne derece farkındayız yada ne derece görebiliyoruz.
       bende kendimce yaşadığım bir hayal kırıklığından bahsetmek isterim,
babasını çok seven bir kızdım ben,herşeyimi paylaşır fikirlerine de çok önem verirdim.sıkıldığım zaman hemen ona koşar anlatır o güzel nasihatlerinin beni rahatlatmasını beklerdim.babam benim en iyi dostumdu.
        en çok arzu ettiğim şey torunlarını görmesi,onlarla herşeyi yaşayabilmesiydi.kızımın doğumuna yirmi gün kala onu aniden kaybettik.sanki hala o günleri yaşıyor gibiyim.çok büyük bir hayall kırıklığı oldu benim için.öleceğini hiç düşünmemiş ve kendimi buna hiç hazırlamamıştım.inançlı biriyim ama bazen böyle durumlarda şaşırabiliyorsunuz.oysa ki onunla yaşanacak daha çok şeylerimiz vardı.hiç unutmam birgün kontrolden gelmiştim,o farklı bir odadan beni görmüş ve şöyle demiş"bir güneş doğdu sanki içeriye" ve sonra yanıma gelip zeynebim nasılmış annesi diye sordu ve sarıldık.onun ölümü benim en büyük hayal kırıklığım oldu.şimdi şimdi toparlanıyorum.
         bende bu durumdan şunu öğrendim.her kim olursa olsun birini seveceğim zaman çok bağlanmamak gerektiği.birgün onsuz yada onun bensiz kalacağı fikrine kendimi zaman zaman alıştırmam gerektiğini...
         eğer ilk günkü acımı hala yaşıyor olsaydım dayanamaz ölürdüm.
benim hayal kırıklığım pek mutlu sonla bitmedi ama kendimce çok dersler aldım.hayatın zorluklarının daha iyi farkına vardım.

                                                                                      sevgiler..

Sevgili İdil, verdiğin örnekte duygularını çok iyi anlıyorum fakat korkarım ki duygularını adlandırmada bir karışıklık var. İnsanın babasını kaybetmesi hayal kırıklığı olamaz, bu durum karşısında yaşadığımız yoğun duyguları ancak büyük bir acı olarak ifade edebiliriz. Şu an sürdürdüğümüz yaşamı ömrümüzün bir dönemi olarak kabul ediyorsak eğer, ölümünde doğum kadar doğal bir olgu olduğunu söyliyebiliriz. Acılarımızı yok ademeyiz belki ama yaşadığımız bu olayı doğal bir sürecin parçası daha doğrusu sürecin sonu olduğunu kabul eder ve bu düşüncemizi içselleştirebilirsek eğer acımızıda bir nebze azaltabiliriz sanırım...       Buradan bütün arkadaşlara bir ricada bulunmak istiyorum. Lütfen konuları işlerken kişiselleştirmeyelim, herkesin başından benzer olaylar geçmiştir ve onlar kişisel zenginliğimizdir saygıyla karşılıyorum ama işlediğimiz konuya bir açıklık getirmiyor. Görüşmek dileğiyle.