büyüdükce küçülüyor insan
o kocaman sandığımız insanlar
çocuğumuz gibi oluyor
zamanla
şimdi onların en sevgiye muhtaç olduğu zaman

Ne denebilir ki çağlayanlar yaratmışsın işte yine... Kaleminiz çok sağlam sayın illüzyon hanım...Sanırım bu babalardan biride bizim evde yaşıyor...Çocuk desem çocuk değil yetişkin desem hiç değil yani.... Çok duygulandım okurken BABAM geldi aklıma..canım BABAM..BABAMın içindeki küçük BABAM... Bende affettim onu ama o kendisini çıkaramıyor o duvarların arasından... BABAM yıkmazsa o duvarları biliyorum ki hiçbirimiz yıkamayacağız...Elden gelen onu onun sınırlarında sevmek...

bu sayfada olan mesaj sayısına bakılırsa pek çok kişi affedememiş gibi görünüyor kardeniz ne dersin

hoşgelmişsin...

  affedebileceğim bir babam olsaydı keşke,ben babamı tanımadan ölmüş.hayalini bile kuramıyorum.
ne şanlısınız babanız var ve içinizde büyütüp,bağışlıyorsunuz.

''BABA'' SENİ SEVİYORUM

sevgili elyasa07

yazdıklarını okurken  içimdeki duygulara tercuman olduğunu düşündüm. işte bu dedim. daha ne söylenebilir ki.....

Sevgili selma! İtiraf etmeliyimki yakın zamanda bu kadar dokunaklı bir yazı okumadım. İnsan sevgisine olduğu kadar öfkesinede sahip çıkabilmeli, hiç bir duygunun bastırılmasından yana değilim. Doğal olan ne varsa iççimizdaeki insana ait olandır. Dışımız; sosyalleşmamizle beraber oluşan ve bizi koruduğunu zannettiğimiz kabuğumuzdur. Buna ilk gençliğimzde ihtiyaç duysakta, ilerleyen yıllarda bu kabuğu kırmak için, kendi içimizde verdiğimiz vermek zorunda kaldığımız mücadeleyi sanırım hepimiz kabul ederiz. Dışımızı bir sır gibi sarmalayan bu kabuk ne kadar kalınsa insanları ve hayatı sevmekte o kadar zorlanırız, ince kabuklu olanlarımız(iyi eğitimli ve sevgili ortamlarda büyümüş olanlarımız) ki onlar çok şanslıdır, hayata diğerlerinden bir adım önde başlarlar. Zaten hayatta hepimiz birimiz önünde yada arkasında değilmiyiz. İşte kendi kabuğumuzu kırdıkça kendi gerçeklerimizi kabul etmeye diğer anlamda  kendimizle barışmaya başlar özümüze doğru yol alırız. Bu yolculuk bize insanları ve ailemizi olduğu gibi kabul  etmemizi öğretir,keşkelerimiz bu dönemde ortaya çıkar fakat bu birşeylerin geç olduğu anlamına gelmez. Eğer olaylardan ders çıkarabiliyor isek, keşkeler birer yol gösterici olarak hayatımıza zenginlik katarlar. Bilirsiniz  her insanda iyi ve kötü yanlar vardır ve onlara hangi elinizi uzatırsanız onlarında ayni ellerini kullanmaya zorlamış olursunuz. Baba ve çocuk ilişkisinde sorun çoğu zaman baba kaynaklı olabiliyor ve bu çocuğun haklı olduğu anlamına gelmez. Anlamak duyduğumuz öfkeyi ortadan kaldırmıyor maalesef, belki yüzleşmek panzehiri olabilir öfkenin. Hepimiz içimizdeki benle yüzleşebilirsek eğer, başkalarının içinide görme yetisine sahip olabiliriz diye düşünüyorum. Ortada bir sorun varsa bu mutlaka iki uçludur ama bir taraf kaynaklıdır, bir üyemizin" bende çocukken babamın beni çok sevdiğini görmedim, hissedemedim ama ben büyüdükçe ona evlat sevgisini öğrettim, o bana sarılmasada ben ona sarıldım, o beni kucağına oturtmasada ben onun kucağına oturdum, o beni öpmesede ben onun yanaklarından öptüm ve sonuçta beni arayıp soran sevgi dolu bir babam var" dediği gibi, sorunun çözümünü hep karşıdan beklememeliyiz aksine bu sorunda benim ne kadar payım var diye düşünmeliyiz her ne kadar sorun dış kaynaklı olsa dahi. Görüşmek dileğiyle. Sevgiyle kalın.