Kendini keşif yolculuğu insanı her zaman şaşırtır. İlk başlarda acı veren duygusal kalıplar bir süre sonra kendisini meraka, bir bir süre sonra da coşkuya bırakır. Yolculuğa hoşgeldiniz karamyas. Kendinizi benim gözümle görebilemenizi isterim. Kendinizden içinizdeki o muhteşem varlığın orada olmadığından kuşkulandığınız zaman tekrar hatırlatmak için burada olacağım 

Aslinda dogruyu söylemek gerekirse kafamda egoizmin tanimi var ama egonun tam anlamiyla tanimi yok. Söyle diyelim ego insanin kendi yasamina önem vermesidir. Bir bardak su var. Iki kisisiniz, ya ikiniz yari susuz kalacaksiniz yada bir kisi tam susuzlugunu geçirecek. Sanirimki egomuz, mantigi bir kenara birakalim, eger bu karsindaki insan sizin için bir sey ifade etmiyorsa, ne kisisel anlamda, nede insani anlamda, üstene üstelikte onun varligi sizi rahatsiz ediyorsa sanirim bu suyu tamamiyle içmek sizi rahatsiz etmez. Eger egonun belki verdigi positif bir sey varsa yasamaya devam etme iç güdüsüdür.

Sanirimki egoyu rahatlatacak bir sey o cevresindekilerin onun yasamina deger kattigi olacaktir. Eger bu degeri egolarimiz hissederse o zaman bu ego otamatik olarak bir çocuk tehlikede ise onun kurtarmaya çalisacaktir, o cocuk onun varligi, yasami için önemlidir.

Freud'un sözüyle ego şahlanmış bir at üzerindeki şovalye gibidir. Diger bir ifadeyle bizim vicdanımızdır. İd ile süperegonun isteklerini uzlaştırmaya çalışan hakemdir.

İd, ego ve süperego insan bilincinin katmanlarıdır. Bu katmanlar birlikte yer almalarına karşın farklı düzlemlerde fonksiyon görürler.

ID, zevk temelli bir istekler ve aşırı ısrarcı temel enerjinin çıkış noktasıdır. Temel ve en ilkel benliktir. Ana kaynağı cinsellik, açlık gibi ihtiyaçların en bencilce doyurulmasıdır

EGO; ise id nin bu isteklerini gerçeklikle karşılayan kısımdır. Çeşitli savunma mekanizmaları ile idi dengeler. İd ve süperego arasında dengeleyici unsurdur. Temel görevi kişisel güvenlik sağlamak ve idin bazı isteklerine izin vermektir. Freud ilerki yıllarda gerçekliği test etmek, savunma, bilgi sentezi ve zeka fonksiyonları ile hafızayı bu merkeze bağlamıştır

Süperego baba figürünün ve kültürel adetlerin içselleştirilmiş bir sembolüdür. Id nin ihtiyaç ve talepleriyle çatışma halindedir. Id ye karşı saldırgandır. Tabuları ayakta tutar. Odipus kompleksinin çözümü için baba figürünün içselleştirilmesi sonucu okulda, dinsel eğitimle ve otorite baskısıyla oluşur. Kısacası toplumsal benliktir.


Bir ansiklopodide bu şekilde tanımlanıyor ID,ego ve süperego.

Hepmiz öğrenme sürecindeyiz kata. Hangi bilginin doğru olduğunu farklı bakış açılarını ortaya atarak anlamaya çalışıyoruz. Yazdıklarım tamami ile araştırmalarımdan kazandıklarımdır ve mutlak doğrudur diyemem. Bunlar benim algıladıklarım.

.........Kişilik ; korunması gereken , korunmadığı zamanda eski versiyonuna dönüşen bi kavram mı.......

Kişilik genetik yapı başta olmak üzere önce aile sonra da toplum tarafından kazandırılan bir kavram.Yeni doğmuş bebeklerin ayrılık kavramları yoktur. Bebek kolunu kaldırdığı zaman bütün dünyanın da kalktığını, acıktığı zaman bütün dünyanın da acıktığını sanır ilk dört-beş aylık dönemde. Kendi acıktığı zaman dünyanın acıkmadığını fark ettiği zaman ego (ihtiyaçların karşılanması yani kişiyi koruma bilinç durumu) harekete geçer ve bebek annesinin ihtiyaçlarını karşılaması için çeşitli manevralara başlar. İşte ayrılık burda başlar. Bunlar uzmanların açıklamaları

Benim bu konudaki düşüncelerime gelince. Gerçekte hepimiz aynı kaynaktan geliriz ve birbirmizden farklı değiliz. Dünya üzerindeki enerjileri dengelemek maksadıyla dünyaya geldiğimizde bazı roller üstlenmişizdir. Bir kitapta bu durumun tanımı tekamül merdiveni olarak açıklanmıştı. Yani merdivenin dengede kalabilmesi için düşük ve yüksek titreşimli eberjilere ihityaç olduğu açıklanmıştı.

Diğer taraftan ego kişiliği korumaya çalışır doğrudur. Öğrenilmiş bir bilginin unutulması ya da kişinin geriye gitmesi çok ağır travmalar alınmadıı sürece mümkün değil. Zaten buların sonuçları da geçici. Kişi travmadan kurtulmayı başarabilirse yeni bir bilinç seviyesine ulaşır. Yani hep ileriye giden bir süreçtir öğrenme. Eskş versiyonlarına dönmesinin mümkün olduğunu sanmıyorum.
.
........Kişisel gelişim sürecindeki insanın yaptığı ise kendi algılarını gözden geçirmek ve yaşadığı diğerlerinden ayrı olma düşüncesinden kendini kurtarmaya çalışmaktır...........

Kişisel gelişim süreci kişinin neyi neden yaptığını anlamaya başladığı bir süreç. Neyi neden yaptığını anlamaya başlayan insan için artık hiç bir şey eskisi gibi değildir. Her davranışın altında yatan gerçekleri bilir. Ve  bu durum diğerlerinin de neyi neden yaptıklarını anlamaya başlamak olarak nüfuz eder. İnsanların korkularından sebep (ki olumsuz davranışlarının hepsinin alt tabanı korkudur) kendilerini yaptıkları eziyeti gören birinin hissettiği tek şey şefkattir. Bu kişiler diğerlerinin davranışlarına içerlemek yerine acı çekeceklerini bildikleri halde, onları davranışları ile yüzleştirme ya da durumlara kayıtsız kalmayı seçeler.

..........Ayrı olma düşüncesinden kurtulmaya değil özümsemeye ihtiyacım var yani.. gibime geliyor.

Bu bir seçimdir sevgili kata. Ben bir olmayı seçiyorum

 

Merhaba iilizyön ego = içimizdeki yetiskin beklemedigim bir denklem. Simdi Ego bana daha duygusal ve ilkel bir kavram geliyor ama Freudün bahsettigi ego benim anladigim egoyla her halde ayni degil.
Bu asagida bahsettigin üç farkli tanim yani icimizdeki çocuk, içimizdeki yetiskin, içimizdeki anne-baba bilimsel bir tespit. Bizim ögretmeniz bu konu üzerine bahsetmisti.

Herkeste bu üç yönden bulunmaktadir ama farkli oranlarda. Ortadagi yetiskin olaylara mantiksal yönden bakar çocugun duygusal ve anne-babanin kuralci, geleneksel düsüncelerinin ötesinde herseye mantiksal bakar, kanitsal ve bilimsel yönümüzdür. Ançak hiç kimsede tamamem mantiksal yada tamamen cocuk yön yoktur. Ve bu üç kutbun güçleri sabit degildir, yasadigimiz deneyimlere göre oranlar degisebilir. Bir gün içinde bile yetiskin yönden çocuksu yöne, cocuksu yönden, anne-baba yönüne geçebiliriz. Yani bir kutup digerlerinin üzerinde olabilir. Buda o yönün kararlarimizda daha etkili olmasini saglar.

ya illüzyon ben ya hep ya hiç kavramını hayatımda çok fazla yaşayan biriyim malesef:(  ( Akrep burcu olmam baskın nedendir) şimdik ben içimdeki gencimi susturuyorum yani? napıyor olabilirim ben ,çözemedim..

konu dağılır diyor isen özelede kaydırabilirim sorumu.


bu arada süper bi yazı idi çokkk beğendim..ellerine sağlık.devamını bekliyorum..

bir de şu kısımda konuşmak istiyorum illüzyon,anlayamadımda..

 ''''İnsanların korkularından sebep (ki olumsuz davranışlarının hepsinin alt tabanı korkudur) kendilerini yaptıkları eziyeti gören birinin hissettiği tek şey şefkattir. Bu kişiler diğerlerinin davranışlarına içerlemek yerine acı çekeceklerini bildikleri halde, onları davranışları ile yüzleştirme ya da durumlara kayıtsız kalmayı seçeler.'''

Evet insanların olumsuz davranışlarının alt tabanında korku vardır. örn. Yalnız kalmaktan, yalnız olmaktan korkan birini düşünelim. Eğer bu kişi yalnızlık korkusunun farkında değilse, yalnız olduğunda çok gergin ve mutsuz olacaktır. Gerçekte sorunun ne olduğunu anlamadığı için de genelde hırçın davranacaktır. Eğer bu kişinin konuşmaları ve geri bildirimleri izlenirse gerçekte yalnız bırakıldığından dolayı sitem ettiği sıklıkla görülür. Yalnızlık korkusu ile baş edemeyen insan bu gerginliğini çeşitli şekillerde ama üstü kapalı olarak açığa çıkarır. Yalnılıktan korktuğunu kabul edemez ve bu korkusuna ilişkin birşeyler söylendiğinde ya da yapıldığında aşırı tepkiler göze çarpar. Yani bizim aksi vs gibi tanımladığımız insanlar gerçekte korkularını saklamaya çalışan kişilerdir. Korkma durumu kendilerini zayıf hissetmelerine sebep olduğu için bu durumu özellikle kendilerinden saklarlar. Umarım kafanda şekillenmiştir anastasia. Bu kişiler için iki seçenek vardır. Birinci yöntem meydan okumadır. Ben senin gerçekte rahatsız olduğun şeyi biliyorum şeklinde. Bir çok insan terapistlere bu meydan okumanın verdiği acıya dayanamadıkları için ya gitmezler ya da terapilere devam etmezler. İkinci yöntem ise kayıtsız kalmak ilgilenmemektir.