Kişisel gelişim deyince aklıma ilk gelen şey ilkel benliğimden (Ego) kurtulmak geliyor. Ego insana kişilik kazandırmaya ve sınırlandırma çalışırken yani kişiliği geliştirmeye çalışırken, Kişisel Gelişim insana insan olmanın meziyetlerini öğreten, çoğu zaman acı çekmeyi gerektiren ve insanı kabuklarından sıyrılmaya zorlayan, değişimi kaçınılmaz yad eden bir süreç. Kişsel Gelişim sürecine giren insan, ilk önce davranışlarından sadece kendisinin sorumlu olduğu gerçeği ile yüzleşmek zorunda kalır ve bu gerçekten acı veren bir süreçtir. Çocukluğu dahil olmak üzere üstüne yapışan değersizlik duygusuyla verilen amansız bir savaştır ve her gün bir yerlerininz kanar. Bu sırada Ego devreye girer ve bütün bunların doğru olmadığı illuzyonunu yaşataya başlar. Çünkü kişilik zarar görmeye başlamıştır ve egonun görevi kişiliği korumaktır.

Kisiligimizdeki özellikleri degistirme eylemi hayatimizda yeni bir döneme girdigimizin ifadesi. Bu yeni süreçte degistirmek istedigimiz bir çok yön olabilir. Bence kisiligimizi degistirmeye çalisirken bunu acele ile degil sefkat ile yapmak lazim. Bu degisim küçük hedeflerle baslanabilinir ve bu degisimin bizde yarattigi positif ve negatif yönleri gözden geçirmeliyiz.

Aslinda bazen dogruyu bilince karsidakininde bunu hemen kabul etmesini isteriz ama bu degisimin sadece düsünceleri degil tüm bir yasama tarzini degistirmek oldugunu anlamali ve kendimize veya karsindaki kisiye bu degisim sürecinde sefkat ve destek sunmaliyiz. Kimsenin geçmisinin mükemmel oldugunu düsünmüyorum. Hepimizin yapmasi gereken gelismeler var ve birbirimize destek sunarak bu degisimin önünü açabiliriz. Yada bu eksiklikleri karsidakini rencide etmek ïçin kullanilir zaman kaybina ve degersiz üzüntülere yol açabiliriz diye düsünüyorum.

zor olan kendin olmak sanırım insanı değiştiriyor olaylar kendin olmaktan çıkarıyor

Bence ego ile BEN kavramini iyi ayristirmak lazim. Egolarimizin bizi ittigi davranislar BEN kavraminin varligini güclendirmez. Egoizm hayata bir bakis acisidir. hayati kendisi etrafinda dönen bir bütün olarak görmek ister. Herseyin önün kontrolunde onun istedigi kosullarda olmasini ister. Neden ?
Cünkü bunun varligi için en güzel yasam kosulu oldugunu düsündügü için. Simdi egolari yüksek olan bir insan bir paylasimci insana diyebilir "Ya sen baskalariyla ugrasacagina kendi zevklerine bak" ama egoist bir insanin anlamadigi sey zaten paylasimci insanin yaptigi bu paylasim onun kendi varliginada deger kattigidir ama bu degerin meyvesi sürec içinde ortaya çikiyor.

Aslında bu konuda benim de biraz kafam karışık. Kişisel gelişim sürecinin kişinin neyi neden yaptığını anlaması ve kendisini her haliyle kabul etmesi süreci olarak değerlendirdiğimi düşünüyorum ve burada ben olma kavramını pek bulamıyorum. Daha çok bütünlük üzerine yoğunlaşıyor düşüncelerim. Ego insanı bedenine ve düşüncelerine sınırlayan bir kavram gibi algılanıyor tarafımdan. Yani çok güçlü hissediyorsam güçsüz olduğumu, güçsüz hissediyorsam güçlü olduğumu anlatmaya çalışarak kişiliğimi korumaya çalışıyor gibi geliyor. İd tohumları mağara döneminden içimize yerleşmiş kaç ya da saldır kavramlarını ortaya çıkarmamızı sağlayan bir ilkel benlik aracı olduğuna göre ve biz artık mağaralarda yaşamadığımıza göre şu an da bu sürece ne kadar ihityaacımız var orasını kestiremiyorum. Süper ogo kişilik yapısının tarif ettiğin gibi olup olmadığını bilmiyorum. Bunu biraz araştırmalıyım.

Ben de bütünün parçalardan oluştuğu konusunda seninle hemfikirim. Bu yüzden arızalı parçaları tek tek ele alıp onarmaya çalışyorum. Kişisel olan şey sadece kişilik midir diye bir soru geldi aklıma yazdıklarını okuyunca ?

Süper ego ile ilginç bir tanım buldum.

düşünmeden yapılan hareketlerde karar verici merci. askerler genelde süperego ile karar verirler. bunun için eğitilirler. uygun adım yürüme gibi diğer toplu yapılan işler süperegoyu geliştirmek için kullanılırlar. savaş ortamında düşünmeden karar vermek zorunda kalabilirler çünkü. ateş veya patlama sesi duydukları anda yere yatmaları buna güzel bire örnektir.

Kavramları çok iyi irdelemek gerektiğini düşünmüyorum sayın karamyas.

Aynı soruyu ben sorsam.

Zor olan kendin olmak mı ?
Zor olan kendin olduğunu düşünmek mi?

İsterseniz kendin oduğunu sanmak kavramını inceleyerek başlayalım.

Kendi olduğunu düşünen insan bence davranışlarını otomatiğe bağlamış gibi davranan, nerede nasıl davranması gerektiğinin programını önceden yapan, kendisini sürekli bu kurallar içerisinde yaşamak zorunda hisseden kişidir. Kendisi için yarattığı bir senaryosu vardır bu senaryanun dışına çıktığı zaman kendisini çeşitli şekillerde yargılar ve cezalandırır. Ben daha önceleri kendi senaryaoma uymayan bir davranış sergilediğim zaman kendimi bir odaya kapatır ve ceza süremin bitimine kadar dışarıya çıkmazdım. Bu annemin bana verdiği cezalardan biriydi ve annemden ayrı yaşamaya başladığım dönemde bu ceza sistemini bir süre devam ettirdim. Yani bana nasıl olmam gerktiği dışarıdan aldığım bilgiler sayesinde ulaşmıştır. Ödediği bedel ise özgürlüğü ve seçim hakkıdır.

Kendi olan insan davranışlarının sorumluluğunu üstlenen ve pozitif ve negatif tarafları ile kendini yargılamadan ya da cealandırmadan neyi neden yaptığını anşamaya çalışan insandır. Kendisi olduğunu düşünen insan olmadan kendisi gibi olan insanın olması pek mümkün görümmüyor benim baktığım yerden. Kendin olduğunu düşünmek bir süre sonra bazı gerçeklerin senin gerçeklerin ile örtüşmediği duygusunu yaratmaya başlayacak ve bu yeni bilgi huzursuzluğa ve sorgulamaya neden olacaktır. İşte kişisel gelişimin başladığı nokta. Kendin olmak zor değil aslında. Kendin olmaya giden yol çok acı verici. bilidiğin bir çok şeyin senin için doğru olmadığını anlamaya başladığında kalelerinin bir bir yıkılmaya başladığını anlıyorsun. Senelerce büyük bir özenle inşa ettiğin duvarlar seni dışarıdan koruyor belki. Ama bu sefer saldırı içeriden geliyor ve buna hiç hazırlıklı olamıyor insan. Her hangi bir olay mevcut bir yarayı tetikliyor.
Çocuk ve Aile bölümünde Anne Hadi Gidip Soralım isimli yazı bu hayaletlerin en güzel örneklerinden biri. Unuttuğun bir zamanda içinde varlığını devam ettiren bir sızı birden bire seni avuçlarının içine alıyor ve neden üzgün olduğunu kimseye anlatamıyorsun. Bunu yaşadığım için biliyorum ve ödediğim bedel 27 yaşına kadar yarattığım algılarımdı.

Yani her ikisi de birbirinden zor. Seçim insanın kendisine kalmış.

Sizinle konuşmak benim için de çok keyifli karamyas. Bu günlerde böyle iddalı sorular zor bulunuyor. Asıl ben teşekkür ederim. Kendi içimde baya uzun düşünmeme sebep olan sorulardı.

Aslında hiç birimiz kim olduğumuzu tam anlamıyla bilmiyoruz. Ben bu konuda sezgilerimi rehber almayı seçiyorum.

İşte Kişisel Gelişim süreci insanın kim olduğunu öğrenmesine giden yol. İnsan sadece beyninin ona söylediği şeylere inanıyor. İnsan beyninin söylediği her şeyi doğru kabul etmek yerine duygularını da işin içine katarak kendini tanımaya çalışmalı bence. Ama bu sürece katılmayanları da kendini anlamaya çalışmayanları da çok iyi anlamak gerekir. Kişisel gelişim sürecinden insanların uzak durmalarının başlıca sebeplerinden biri içlerinde bulacakları varlığın kötü olduğuna ilişkin korkularıdır çoğunlukla. Halbuki bu koca bir yalandır. Hepimizin içinde harikulade bir varlık var. Dilerim hepimiz kabuklarımızdan sıyrılmayı başabiliriz.