II.cemre.II gittiğin için çok üzgünüm. Keşke kalıp bana neden bu kadar öfkelendiğini anlatabilseydin. Keşke olayların sığ olan yanını değil de derinlerini görebilseydin. Keşke sana cevap vererek aslında seni görüyorum, sen varsın demek istediğimi anlayabilseydin. Eleştirlerinde kendimi savunduğumu ve bu hakkın herkese ait olduğunu idrak edebilseydin. Gidişine gerçekten üzüldüm. Aylar önce ben de senin gibi hissedip gitmiştim burdan. Ama sonra fark ettim ki aslında kimse beni dışlamıyormuş, benim o dönemdeki fevri çıkışlarım insanların incinmelerine sebep olmuş ve onlar daha sağ duyulu davranıp beni incitmemek için uzak durmuşlar. Bunu anladığım da aslında arkadaşlarımın beni benden çok daha iyi anladıklarını ve iyiliğim için uğraştıklarını fark ettim. Ve o günden beri hatunca ailesinde bulunan hiç kimsenin art niyetli olmadığını anladım. Keşke kalsaydın ve öfken ile baş edebilmeni yollarını beraber arasaydık