Son zamanlarda pek çok başlık amacından uzaklaşmış durumda.  Adeta tüm forum konuları "Acaba bir konu nasıl tartışılmaz ve kişiselleştirilir" sorusuna cevap vermeye çalışır gibi...

Bazı forumlarda şu ifadeleler ile karşılaşıyorum: " ben sadece kendi düşüncelerimi söylüyorum... Ben kimseyi yargılamıyorum... Ben kimseyi üzmek istemiyorum... " 

Ama sonuca baktığımızda hep birileri sözleriniz yüzünden üzülüyor, kırılıyor ve inciniyor.  O zaman ortada bir çelişki yaşanıyor.  Birilerini kırmak ve üzmek istemiyorsunuz ama kendi içinizde ki gerçekleri gizleyemiyorsunuz... Yani iyi niyetlisiniz ve aynı zamanda dürüst olmaya çalışıyorsunuz.  Ne güzel meziyetler bunlar, fakat bir nedenle sürekli incittiğiniz ve kırdığınız insanlar tarafından yanlış anlaşılıyor, takdir edilmediğinizi hissediyorsunuz.  Niye?

Çünkü iyi niyetli ve dürüst olurken davranışlarınızın ve sözlerinizin merkezini nereye koyduğunuza dikkat etmeniz gerekiyor.  Evet bir insanın sözlerinin yanlış olduğunu düşünebilir ve bu düşünceyi söylemenin dürüstlük olduğuna inanabilirsiniz.  Bu düşünce yapısı sizin çıkış noktanızın "Ben" olduğunu gösterir.  Gerçekte yaptığınız, karşınızdakinin sözlerini sizin gerçekleriniz ile karşılaştırıp, inançlarınıza uyuyorsa doğru, uymuyorsa yanlış damgasını koymaktır.  Ve eğer karşınızdakinin yanlış olduğuna inanıyorsanız onu tamir etmek, düzeltmek, doğrultmak gibi ek bir görev üstlenirsiniz.  İşte insanları kıran bu yaklaşımdır.  Yani "Sen yanlışsın, ben doğruyum ve ben seni düzelteceğim" gizli mesajıdır...

Bu yaklaşım ile siz kendinizi iyi ve yardımsever biri olarak düşünebilirsiniz, ve hatta sizden yardım almayan insanları kadir kıymet bilmeyen kişiler olarak görebilirsiniz.  İşin gerçeği karşınızdaki insanı yanlış yaparak siz daha işin başında en büyük yıkımı yapmış olursunuz... Çünkü insanların aslında sizin onların yanlışlarını bulmanıza ve düzeltmenize değil, olduğu gibi kabul etmenize ihtiyacı vardır.  Sürekli olarak hataların vurgulanması, yanlışların hatırlatılması ve uyarılar, öneriler, akıl vermeler ile bu eksik, hatalı tarafların düzeltilmeye çalışması insanlarda kendine güvensizlik doğurur... Bu yüzden kişiler sizin iyi niyetli yıkım çalışmanıza hoşgörü ve anlayış ile yaklaşamaz...

Bir başka forumda çirkin ördek yavrusu hikayesini hatırlatmıştım ve kendine güven duymayan kişilere aslında nefis bir kuğu olduklarını söylemiştim.  Şimdi ise ördeklere seslenmek istiyorum. 

Birilerinin duygularını, düşüncelerini, yaşanmışlıklarını, inançlarını kendinizinkiler ile karşılaştırıp doğru yada yanlış yargılaması yapmak yerine, o insanın gerçeklerini onun dünyasında anlamaya çalıştığınız zaman bir insana yapabileceğiniz en büyük yardımı yaparsınız: Bir insanı gerçekten anlamış, görmüş, duymuş ve varlığını onaylamış olursunuz.  İşte o zaman merkezinde "Ben" olmadan ve tamamiyle  "O" ile hareket ederek, karşınızdake gerçekten yardım etmek mümkün olabilir..

Unutmayın herkes ördek olarak doğmuyor... Bazılarımız kuğu, bazılarımız kaz, bazılarımız flamingo, bazılarımız martı, bazılarımız güvercin, bazılarımız ise serçe olabiliyor.... Bir kuğuyu ördek yapmaya çalışmak yerine, kuğuların nasıl olması gerektiğini bulmasına yardım etmeniz fazlası ile yeterli olacaktır...

"- Hak var ise herkese olmalı"

Çok doğru bir tespit...

Birde şu var bazen bu sizin yadırgadığınız çıkışları yönetimde yapabiliyor..Herkes istediğini istediği gibi anlıyor ve istediği gibide cevaplıyor..Bu herkese bende dahilim... Allı pullu iki uyarım var bu yorumdan sonrada üç olur sonra da tasdiknamem elime verilir olur biter... Ne desen suçlu çıkıyorsun... Birini idam ediyorsun yada biri seni ediyor...
Ben ne kuğuyum ne serçe ne de bilmem ne....İnsanım.... Fikrim hür vijdanım hür... Yazmaktan ve dile getirmekten çekinmem... Sonuç ben sözlerimle birini idam ederim sonra karşılığında ennn yukarlardan biri beni idam eder... Hee bide şu varki...Bazen insanlar benim yorumlarımdan çok farklı şeyler çıkarıyorlar..Aslında benim aklımdan bile geçmemiş anlamlar yani...Doğal olarak yanlış anlaşılmayı düzeltmeye çalışıyorum..sonrada adım hep yanlış anlaşılana çıkıyor..İnsanlar okadar çok dikenin üzerine basmışlarki gördüğü herşeyi diken sanıyor... Çok bilmiş ördekler ve daha akıllı olan çirkin yavrular : Unutmayın ki akıl yaşta değil baştadır... ve insan yeri geliyor 3 yaşındaki çocuktan içten,çıkarsız ve samimi gülmeyi öğrenebiliyor...

Yukarıda yazılanlarla çok alakalı değil belki ama benim de bu konuya eklemek istediğim bir şey var. Doğru anlamadığımı ya da anlayamadığım bir durumu sorduğum zaman son zamanlarda aldığım "anlayan anladı","ben diyeceğimi dedim nasıl anlarsan anla" gibi yaklaşımların ne anlama geldiğini öğrenmek istiyorum. Tamam açıklayayım "şu sebepten dolayı" ve ya "neresini anlayamadın" gibi geri bildirimler olmadan birbirimizi anlamamız nasıl mümkün olacak. Belki benim hayatta yaşanmışlıklarım garip bir paranoya içerisinde olmama sebep oluyor ve iyi niyetli bile olsalar her şeyi kötü olarak algılıyorum. Ve sormak istiyorum senin gerçekte demek istediğin ne diye.

/İnsanlar okadar çok dikenin üzerine basmışlarki gördüğü herşeyi diken sanıyor.../ belki bu kadar değil karamyas. Ancak beyin yaşadığı olumsuzlukları unutmuyor. Üst üste yaşanan olumsuzluklar insanlara güvenilmez hissini yaşatıyor. Ve herkes tedirgin oluyor yaşadıklarından. Bence bunu çözmenin tek yolu ima dilini bırakmak. Söylenecek olan şeyleri ima etmeden, saldırmadan, öfkenin tuzağına kapılmadan söyleyebilmek.

  okumak , arastirmak, ve dusunmek, dusunmek, dusunmek..

damitmak, kendinden de katarak..

sonra ;

aci bir sekilde, huzunle karisik tebessum edebilmek..

sonra

GEREKIRSE

 k o n u s m a k ...