sölenenlerin çoğuna katılıyorm.bi çoğunu bende hissedyrm.we evet söledğiniz gibi çoğuzaman kararlarından,kişiliğinden tawiz Vermek zorunda kalyosun.hayır kelimesini kullanabillmeyi çok isterdim.karşımdaki kırılmasın diye kırıldığım okadar çok oldu kiii...wazgeçemyrm bundan elimde değil.bu duruma gelmemi geçmişte çok hırçın olup,bi çok insanı kırmamdan kaynaklandığını düşünüyorum...hata yaptığımın farkına vardım,kimseyi kırmamak için çabaladm sonra bu hale geldm.sanırım ortasını bulamadm:(kırıldığım zaman susmak istemyrm,içime atıp yaralar açsın istemiyorum,söleyip biraz olsun rahatlamak istiyorum ama başaramıyorm:(

Eskiden sorsaydın bu soruya çokkk diye cevap verirdim ama artık sanırım büyüdüm önce kendim önemliyim

bu konuda kimse benim elime su dökemez arkadaşlar.şu dünyada içinde çocuklarımda olmak üzere herkez benim iyi niyetimi suistimal etmiştir. diyecesinizki neden izin verdin.ah onu bende bir bilebilseydim zamanında  şimdi böyle hastalıklar içinde kıvranmazdım  depresyonla  adeta arkadaş olduk.niye çünki hayır demeyi daha yeni öğrendim.hani bir söz vardır  insanı sırtında gezdirirsin dur yoruldum haydi in dersin işte ozaman senden kötüsü olmaz .yaşaya yaşaya tecrübe sahibi oldum artık biri benden bir şey istediği zaman yapamıyacaksam  hayır diyorum tabi çocuklarım hariç insanların ihtiyacı bitmez bende hepsine koşamam ozaman paydos diyorum.şimdi elimde kalan belki biraz ahirete yatırım  epeycede hastalık.yani vesselam bizden itidal üzere olmamız  buyurulmuş .yani gücün yetmediği yerde durmak.bu sözün önemini daha önce kavramış olsaydım kendimi hiç bu kadar hırpalarmıydım.bunun yanı sıra olgunlaşmanın da etkisi oldu.insanların arasında nankörlerde varya ben çok merhametliyim kıyamıyorum tabi onların acıdığı bile yok bundan sonra haketmeyene güzel söz bile yok karar verdim hiçde üzülmücem.