....ben karşımdakini incitmemek adına çok susuyorum ama çoğu zaman üzülen ben oluyorum ..Bu yönümü değiştirmeyi düşünmüyorum ..çünkü bu bir yapı meselesi ..ben yıkıcı değil yapıcı olmayı seviyorum ..ama herşeyide kırıcı olmadan izah etmeye çalışıyorum .bu benim yapım .insan yapısını değiştiremez .

Karşımdakini incitmekten korkmam..Herzaman doğruyu söylerim fikrim neyse zikrimde odur yani... İncinirse kendi bilir... O incindiğnde bende üzülürüm ama bana fikrimi sorduysa iyi yada kötü fikrimi bilmeside hakkı...

Bunu çok yaptım, daha doğrusu belli bir zaman öncesine kadar hep yaptım. Ancak doğru değil, en azından yaşadıklarımdan benim çıkardığım sonuç bu. İnsan kendi olamıyor, bir çok zaman hayatınızda istediklerinize ulaşmanızı engelliyor, geciktiriyor. Karşınızdaki kişiler de zamanla bunu normal ve hatta bir göreviniz gibi görmeye başlıyorlar. Ben incitmek niyetinde olmadığımı açıklamayı ve kendi duygu ve kararımı sebeplerimle söyleyerek hareket etmeyi seçtim.

ya şu bır yıl oncesıne kadar bende oleydım ama artık ben degıl karsımdakı kırılıyor bence ama haksız yere degıl hanı derler ya taş kendılıgınden oturuyor ve kırılan karsı taraf oluyor nemı kazandırdı ınsanlara gerektıgı kadar deger vermeyı ogrettı
kısa bır olay anlatayım:
 bır gun komsumuzun bırı tek bır kelımelık ders verdı bana
 kadın eşini çocuklarını annesını babasını kardesını arkadaslarını daha genbıs tabıkı ınsanları uzmeyeyım dıye hep kendını uzmus ve sonunda kadını akıl hastanesıne yatırdılar ve orda ne eşim ne cocuklarım nede annem ve babam  yardım edebıldı dedı anladımkı ben sadece kendımı ıncıtmısım ama haberım olmamıs kımse bna yardım etmedı sadece ben kendı kendıme yardım ettım onun ıcın bır daha asla ınsanlara degerı kadar deger verecem demıs yanı bazen ıcıtmek gerekıyorsa ıncıtceksın yoksa bedelı bazen boyle agır olabılıyor ve bende gunden sonra kesınlıkle kendımı kırmadım ....
SONRA BANA KIMSE UZULMEYECEK.............

Bende karşısındakini kırmamak adına kendisi incinenlerdenim.Hep aman karşımdaki kırılmasın gücenmesin diye altan alır,susarım.Bu yüzdende insanlar hep nasıl olsa bu susuyor diye,üzerime geliyor.Ben ne kadar karşımdakini kırmayayım diye uğraşırsam uğraşayım,sonunda kırılan ve üzülen ben oluyorum.B u huyumu değiştirmeyi denedim ama malesef değiştiremedim,yapı olsa gerek

çok kez. Ama inanın sonunda hep siz kaybediyorsunuz. Kişiliğinizden taviz veriyorsunuz. Bir zaman sonra ben kimim dediğinizde cevap veremiyorsunuz

ben hep bu yüzden kırılıyorum zaten.aman baskası üzülmesin o mutlu olsun diye hep kendime ediyorum.hep kendimi yıpratıyorum.ama ne kötüsüde ben bunu yaptıktan sonra karımdakinin dederini bilmemesi işte o zaman yıkılıyorum.yani hep baskaları yüüznden kendimi üzüyorum harcıyorum.aynı zamanda sevdigim kişiyide baskası yüüznden kırdıgım oluyo.bu huyumu sevmiyorum...keşke değişebilsem....