Merhaba;

Ben 24 yaşında ve 11 aylık evliyim.Eşim ve ben büyük bir aşkla 8ay içinde ewlendik.Eşimin bu 2.evliliği ve ben bunu vlenmeden önce biliyordum,aramızda 8yaş fark var.Tanıştığımızda bana herşeyi dürüstçe anlatmıştı,ayrıldığı eşini ailesi tarafından aralarının bozulduğu annesinin sürekli nuskalar ve büyüler yaparak kendilerini ayırdığını söylemişti.Acı çekmiş,herşeyi yaşamış bi adam vardı karşımda,beni anlayan,çok uyumlu herşeydi yani.Evliliğimizin ilk ayında başlamıştı herşey aslında saçma sapan kavgalarla,ilk kurduğu cümlede şu olmuştu "Ben bir karı boşadım Birini daha boşarım"Hadi ananın evine gibi vs.Bunları söyleyen eş istanbullu bu arada.Ogün ailesi geldi herşeyi anlattı aile beni suçladı,onun işten geldiğini yorgun olduğunu,benim evde otururken onu anlamıcağımı gibi.Sonuçta barıştık.Daha sonra ettiğimiz herkavgada ya ailesini çağırır oldu,yada onlara hergittiğimizde anlattı ve ben hep suçlu oldum.Ama ben herdefasında bunları unuttum kendi aileme hiç yansıtmadım.Çünkü bu adamı ben sevmiştim,ben istemiştim,herşeyede ben katlanmalı,ben çözmeliydim.temmuz ayında 5haftalık hamile olduğumu öğrendim,dünyalar benim olmuştu,eşimi aradım hemen şaşkındı,bu şaşkınlık biray sürdü hiç sevinmemişti,hiç ilgili değildi,bu arada aileside hiç sevinmemişti.Yine ve son kez tartışamamızda dayanamayıp annemlere geldim,Akşamda eşim geldi,yine tartıştık,evden çıktı 1 saat sonra ailesiyel annemlere geldi,kayınpederim"artık yeter ayrılıcaklar dedi kapıdan girergirmez,kayınvalidem sen benim oğluma şöyle demişsin böyle demişsin,tabi ailem şokta çünkü onları hiç böyle görmemişlerdi.Annem hiç birşey diyemedi babam bağarmamalarını istedi,ben yine derdimi anlatamadım.Nasıl anlatabilirimki hamile gelinlerine gelmemişlerdi sanki,eşim beni yine kötülemişti,ayrılın diyolardı,sonunda patladım ve Alın oğlunuzu Defol Gidin dedim.Gittiler bağıra bağıra.İnanamadım zaten bunu nasıl söylediğime.Ertesi gün eşim geldi,ailemle konuştular ama olmadı,benim annemden babamdan özür dileyecek bakıcaz başımızın çaresinde dedi.Artık bu evlilik nekadar sürer bilemem dedi ve gitti.Ertesi gün artık olamıyacağını avukatla görüştüğünü bittiğini söyledi.Ama kimse bebeğimizi düşünmedi,aldırıcağız dedi,doğurusam elimden alıcakmış.Hayatımın en çaresiz günüydü,tek sorum vardı bebeğim şimdi çöpemi gidicekti?2,5 aylıktı kalbi atıyordu,canlanmıştı,o bizimdi.Ayrılıyorduk bunu bile bile onu nasıl doğurucaktım artık istenmiyorduk.Sonunda bebeği aldırdık.Onu bitek ameliyata girken gördüm,çıktığımda yoktu zaten,annem babam vardı yanımda.hayatımın en berbat günüydü,bebeğim göz göre göre gitmişti.Eşimide son görüşüm oldu.Ogünün gecesi sinir krizi geçirmişim ambulans geldiğinde babam onu aramış geldiye,gelmedi,ne olduğunuda sormadı.2 ay oldu eşyalarımı aldım evden birtek avukatıyla görüştüm bu cuma mahkememiz var.Anlaşmalı boşanma olucak nafaka ve tazminat vermiyecekmiş,tazminat isteyimmi istemeyimmi bilemiyorum bukadar acıya çok yüklü bir tazminat ödemesi lazım aslında.Annelik hakkımı aldı o benim elimden.Ne yazıkki hala onu düşünüyorum neden bukadar fazla sevmişim onu,hala nasıl seviyorum,hiç anlamıyorum.Hergece rüyamda ya o var yada bir bebek,nasıl çıkıcam buişin içinden,Rüya olsun istiyorum buyaşananlar,hersaniye aklımda evim,o,bebeğim,nasıl unutucam,ben neyapıcam?

gerçekten çok üzüldüm..Allah yardımcın olsun.

Öncelikle hepinize çok teşşekür ediyorum,inanın güç aldım sözlerinizden.Tabiki yazdıklarım kadar kısa değil yaşadıklarım ama ona rağmen anlamışsınız beni.Doğru yerde,doğru insanlarla olduğumu bilmek beni çok mutlu etti.

RABBİM sabır versin arkadaşımm.

Yitik, İllüzyon çok doğru söylemiş. Bunların hepsi geçecek. Ve bunlar geçtiğinde siz çok daha olgun, büyümüş birisi olacaksınız. Ama ben size ve sizin yaşadıklarınızın benzerini yaşayan dostlara mutlak yakınlarında bulunan bir meslektaşımla bir süre görüşmelerini öneriyorum. Faydasını görürsünüz.
Sağlıkla,