7 yılla sınırlamayı "7 yıl sonra taraflara ömür boyu birlikte olma kararından pişman olup olmadıklarının tekrar sorulması" olarak yorumlarsak ,

Bunca dayak yiyen , horlanan,parasını kaptıran kadını düşündüğümüzde ve mahalle baskısı nedeniyle ya da bilgisizlikten,ya da çevresi olmadığından bu evliliğe katlanmak zorunda kaldıklarını gözönüne alırsak,

bu 7 yıl sınırlamasının taraflardan birinin "hayır "deme ihtimaline karşı diğerini daha özenli davranmaya itebileceği düşüncesindeyim..

Devam derse bir sorun yok zaten..İki taraf da evet ben devam ediyorum çok mutluyum derse devam ederler..

Bence çok adil..Ama birçok insan karşı tarafın cevabından korktuğu için bu uygulamayı asla onaylamaz ve evlilik kurumuna saldırı gibi yorumlar..Özellikle erkekler.. he he heee.. hiç işlerine gelmez bu durum..

Oysa kendine ve evliliğine güvenen değil 7 yıl,her yıl sorulmasına bile aldırmaz..

Öyle değil mi?

Bizler mutluyuzda 7 değil her yıl sorulsa yine HAYIR diyebiliyoruz belkide....

Ama ilhanın da  dediğin gibi milyonlarca.....Sebeplerden evliliğini zoraki uzatanlar var..Bay yada bayan.....

Keşke onların cvplarını alabilseydik....Eminimki......bir çocu bu soruya ....evet diyecekşerdir....Hemde haykırarrakk.....

Bende HAYIR diyorum insan 7 yıllık başladığı evlilikte bunu düşünmeden nasıl mutlu olabilir ki....
Çok tuhaf bu öneriyi getirenlerin mutka mantıklı bir gerekçesi vardır ama bence gereksiz.

hııımm

demek bu durum sizlere saçma geliyor. Yani yedi yıl sonra anlaşamazsak ayrılalım.

Bu çizilen tabloda saçma, yanlış vs. vs. gibi direk yargıda bulunan arkadaşların mutsuzluklarını anlıyorum. Bu itamlar ve bu direk red etmeler bana diyor ki bu insanlar kendiler ile yüzleşmekten korkuyorlar. Bu insanlar başarısız ilişkilerini irdelemekten korkuyorlar.

Bu konuyu açan kişi olarak en nihayetinde verdiğim cevap kesinlikle "evet" şeklinde. Kesinlikle sınırlandırılmalı. Sevgili şila çocuklardan bahsetmişsin. Yaklaşık 5 senedir evliyim. 30 yaşındayım ve çocuk yapmayı sadece düşünğyorum. İlişkimin evliliğimin bir çocuğun sorumluluğunu taşoyacak niteliklere sahip olduğuna henüz inanmıyorum. Peki buna ulaşacak mı ? eee daha iki senem var. Bakacağız bir çaresine...

Buraya yazan arkadaşarın büyük çoğunluğunda izlediğim şey, sınırlandırmanın sonunu direk bitiş olarak algılıyor olmaları. Yani siz kendinizi çok mu değersiz buluyorsunuz arkadaşlar. Siz bir ilişkiye gerekli özeni gösterdiğinizde, iki kişilik bir yaşamın parçası olduğunuzu idrak ettiğinizde, kendinize tanıdığınız bütün hakları karşınızdaki kişiye de tanıdığınızda, yani karşınızdakinin de tıpkı sizin gibi bir insan olduğunu kabul ettiğinizde, eşinizi dinlemeyi bir sorumluluk bir görev olarak değil de keyif verici bir hal içerisine soktuğunuzda, yani eşinize seni dinlemek için benim zamanım var lütfen benimle paylaş dediğinizde, yani seni önemsiyorum, sen benim için değerlisin mesajını verdiğinizde..... (yanileri çoğaltırım ama bu kadarı yeterli sanırım) bir insan bu ilişkiyi neden terk etsin, ya da siz bunları yaşayabildiğniz sağlıklı bir ilişkiyi neden terk  edesiniz.

Çocuklar mı ?

Kahır haline gelmiş ilişkilerin içerisinde, birbirinin kahrını çektiğini iddea eden ebevenyenlerin çocuklarının incinmediği gibi bir düşüncenin benim dünyamda karşılık bulması olası gözükmüyor. Düşünceleriniz doğrudur. Ancak bunlar sizin doğrularınız. Bu sebepten saçma, gereksiz vs gibi yargıları koymadan önce, bu yargıların gerekçelerini açıklamanızı rica edeceğim. Tabi kendinizi değersiz buluşunuzdan başka gerekçe bulabilirseniz.