bir çocuk büyüyüp çalışma hayatına atıldığında ailesine bakmak zorundamıdır arkadaşlar sizce ?

Zorunluluk değilde,eğer ailesinin ihtiyacı varsa neden olmasın?

değildir tabiki ben böyle birşeyi çocuklarımdan istemem asla ama yardıma ihtiyaç varsa o ayrı konu ben aileme bakardım ihtiyaçları olsada olmasada

Aile önemlidir insan için. Çalışmaya başlamış bir yetişkin bence ailesinin ihtiyaçları varsa yardım etmeli, onlara bakmalıdır. Ancak her şeyde olduğu gibi, ölçüyü kaçırmamak gerek. Kendisini zor duruma düşürecek maddi kayıplara uğrayacaksa, sonra onlara ve kendine hiç hayrı olmayacaktır. Bunu açıklayıp belli yerde dur da demeyi bilmeli.

Evlatlar anne babaalrının  hakalrını bence kolay kolay ödeyemezler,bu yüzden eğer ihtiyaçalrı varsa hiç düşünmeden elbette,ihtiyaçları yoksa zaten onlar istemezler

ailesi yardıma muhtaçsa ,vicdanen imkanı ölçüsünde yardımda bulunmalı.ama bazen bu su istimal ediliyor ,sen gereğinde sıkıntı çekiyorsun ,onlar giyimden cep telfonundan ,here yere taksiyle gitmekten vazgeçmiyorlar sonrada yok haciz geldi ,yok ekmek parası yok deyip ağlanıyorlar.

Anne-baba evladından nasıl ki hiçbirşey esirgememeye çalışıyorsa, ki bu asla bir alış-veriş yada çıkar ilişkisi olarak düşünülmemeli, gerçekten gerektiğinde evlat da aynı tutumda olmalı tabii. Ancak bizdeki mantık hep karşılıklı saygıya dayalı, zorunluluğa değil.

Çevremde görüyorum, bir yanda, anne-baba dişini tırnağına takmış, çocukları iyi bir meslek sahibi olsun diye ömür feda etmişler.  Diğer yanda anne-baba bugün bulduğunu bugün yemiş, yarını düşünmemiş, keyfine bakmış. İki ebeveyni ben şahsen aynı kefeye koyamam. Ama evladın durumu çok iyiyse ve anne babasına bakarsa da taktir ederim. 1. örnekteki anne babayada, evlat refah içinde, anne baba sıkıntı içindeyken oralı olmayan evlada da  da esef ederim.

Ben şahsen evladımdan maddi birşey beklemiyorum. Ama anne- babamın ve eşimin de anne -babasının ihtiyacı olması durumunda kendimi onlara bakmakla yükümlü görüyorum.

Geçenlerde oğlum kredi kartını bana uzattı ve "anneciğim ne olur ne istiyorsan al" dedi. Şaşırdım ve o kadar duygulandım ki. "Teşekkür ederim oğlum, ihtiyacım yok ki, ama davranışın çok güzel Allah razı olsun" dedim ve kartı iade ettim. Ben dünyanın böyle bir yer olmasını istiyorum işte. Düşünceli adımlar, karşılıklı sevgi ve saygı.

 Sevgiler.

Bu bir zorunluluk değil vefa  borcudur kanımca.Ailesinin bakıma ihtiyacı yoksa bile sık sık  görüşmeli hatır gönül sormalı evlat.Ailesinin bakıma ihtiyacı varsa da karşılamalıdır.