Aile bölümünden bu sayfaya taşıdığım başlıkta şöyle deniyor: Ynt: DAYNAMADIM KAYNANAMI DÖVDÜM KARIKOCAYI AYIRMAK NEYMİŞ ANLASIN

Bu başlık altında bazı bayanların bu davranışı onaylayan mesajlarını okuyunca artık dayak sorununa kadınlar açısından da bakmanın zamanı geldi diye düşündüm.. Evet hanımlar, bu başlık dayak atan, ve dayağa olumlu bakan hanımlar için açıldı.  Görüşlerinizi, düşüncelerinizi, dayağı ne zaman çözüm olarak düşündüğünüzü, hangi durumlarda dayağa başvurduğunuzu, ne sonuçlar aldığınızı burdan paylaşırsanız çok sevinirim.  Lütfen yargılayıcı mesajlar göndermekten, doğru yanlış ayırımı yapmaktan kaçının.  Bu bölümün amacı anlamaya çalışmak, yargılamak değil...

Bir çok kişi yeri gelince dayağa başvurmasına rağmen, kimse bu bölümde konuşmak istemiyor.  Benfeslegen cesaretiniz için teşekkürler.  Görünüşe göre konu üzerinde düşünmek bile rahatsız ediyor.  Ama öfke anında dayağa başvurmak o kadar yanlış gelmiyor...

  bence kadın aşiddet uygulayanın kendi acizliğini saklama çabası vardır.......
   ama bazı kadınlarda bundan hoşlanıyor..kadınları anlmak gerçekten zorr

Teşekkürler infinity
Bu konu hakkında konuşmanın çok zor olduğunu biliyorum.  Fakat hepimizin karanlık bir tarafı olduğunu kabul etmemiz gerek.  Karanlık noktalar içinizde uyuyan bir canavar gibidir.  Ne zaman bu canavar uyansa vücudunuzu ele geçirir ve istediğini yapar.  Bu canavar adeta bizim dışımızda, farklı bir yaratık gibidir.  Benim parçam diyemezsiniz çünkü duyguları, düşünceleri, davranışları, istekleri sizinle alakalı değil gibidir.  Çünkü bu tarafınızı karanlıkta bırakırsınız, kimse ile konuşmaz, kimseye bahsetmez, sessizce yok olmasını dilersiniz... Bilincinizin dışında tutarak suçluluk duygusu ve vicdan azabı duymamaya çalışırsınız.  Fakat bu şekilde karanlıkta bıraktığınız her parçanız kontrolünüz dışındadır.  Tıpkı kör noktanızda duran araba gibi... 

İçinizdeki bu karanlık tarafın kontrolünü ele almanız için önce karanlığa ışık tutmanız, bu canavarı tanımanız, neye benzediğini görmeniz, neyi neden yaptığını anlamanız gerek.  Ancak bu karanlık noktalar üzerinde konuşursanız bir aydınlık getirebilir, bilinç düzeyinizde algılamaya başlayabilir ve kontrolünüz altına alabilirsiniz.  Yok farzetmek, hiç konuşmamak, bahsetmemek ve böylece uyuyan canavarı uyandırmama çabası ne yazık ki kalıcı bir çözüm değil.  Hiç öfkelenmemeye çalışmak yada kendinize zarar vermekte bir çözüm değil.  En rahatsız olduğumuz davranışlarımızı konuşmaya başladığımız anda, karanlıkta kalan köşelerimize ışık tutmaya başlarız ve başlangıçta bir rahatsızlık duysak bile (yargılanma ve sevilmeme korkusu) kısa bir süre sonra anlayışlı insanların arasında kendimizi daha iyi hissetmeye başlayabiliriz. 

Amacımız şiddet hikayelerinizi dinleyip sonra size parmak gösterip, hmmm bak dayak kötü bir şey pişman mısın? demek değil...

Amacım konuşmak, içinizde sıkışıp kalan duyguların açığa çıkmasına yardım etmek, böylece kendinizi daha iyi tanımanıza yardım etmek.  Bir çoğumuz o delirme noktasına geldiğinde farkında bile olmadan içindeki canavarı uyandırır ve istemeden bazı davranışlar yapar.  Her ne kadar dayak atmanın karşısında olsa bile, bazı anlar başka çare yok gibi hisseder.  Bu kişilerin eleştirilmeye, yargılanmaya yada suçlanmaya değil, anlaşılmaya ihtiyaçları vardır.  Çünkü ancak o zaman içlerinde kalan karanlık yönleri açığa çıkarabilir ve kontrolleri altına almaya başlayabilirler. 

Sevgili enteresaan sana her hangi bir teşhis koymak aklımdan geçmedi, sadece kendine histerionik ismini verdiğin için bu kelime ile devam ettim.  Ben bir insana her hangi bir etiket vermemeyi tercih ederim.  Çünkü bu etiketlerin bir insanı tam olarak tanımlamasının mümkün olmadığını düşünürüm.  bu durumda Histerionik ismini vermek yerine bu özelliklere başka bir isim vermek ister misin? Örneğin gölge taraf, karanlık taraf yada belirsiz taraf gibi isimler vermek uygun olabilir, çünkü bu kelimelerde negatif bir ton bulunmuyor, daha çok bilinmeyeni ve araştırılması gerektiğini vurguluyor.  Ne dersin?