Komşuluk ilişkilerinin oldukça iyi olduğu bir yerde büyüdüm. Tabii olumsuz örnekler de oluyordu fakat onlar azınlıktı, şimdi çoğunluk oldu. Ancak hatırlıyorum da şu ailede şöyle bir sorun var ne yapsak diye yardım yolu aranarak konuşulurdu. İnsanlar, nasıl yardım etsem düşünceliliğinden çıktılar. Nasıl oludu da başkasının olumsuz durumunu konuşma ve bundan kendine göre mutluluk duyma haline geldiler?

 Dedikodu  yapanı , yaptıranı  sevmediğim gibi  o kişilerle  aynı  ortamda  bulunmam söz  konusu  olamaz.O  ortamı  bir an önce  terk ederim.

arkadaşlar şu anda küçük bir ilçede öğretmenlik yapıyorum. geldiğim günden beri en az 3-4 tane bayan öğretmenle de adım çıktı. bu bayanlarla beni nişanladılar ve hatta daha da ileri gidip evlendirdiler. ben diyorum ki yakında kesin bizim çocuğumuz da olacak ve onlar şimdiden isim bile düşünmüşlerdir. fakat nedense ben halen bekarım. :D bu olaylar üzerien okulda bir çalışma başlattım. bir kaç öğretmenin de desteğiyle sınıflara girerek temsili bikaç öğrenci çıkartıyorum ve yaşadığım hayatı anlatıyorum. siz olsaydınız napardınız diyerek en azından empati kurmalarını sağlamaya çalışıyorum. sonuçta halka müdahale edemiyorum ve eğitime çocuklardan başlamak istiyorum. dedikodu konusunda. shehappy arkadaşımızın da dediği gibi hepimiz zaman zaman yapıyoruz ve tam anlamıyla kimse engelleyemez bunu. benim amacım insanların hayatlarına büyük zararlar verecek düzeyde yapılmasını engellemek. aranızda öğretmen olanlar var en azından onlara bu konuyla ilgili bişeyler verebilirsek en azından bişey yapmadık demeyiz. sizler de bu tarz çalışmalar sergilerseniz eminim bi başarı elde edeceğiz.

''İnsan dedikodu yaparken şeytan diline bal sürer'' derler.Bence doğru bir söz.Çünkü ne kadar uzatılırsa uzaılsın sıkılmak mümkün değildir.
 
  Bence ne kadar kötü desekte ne ondan kaçabiliriz ne de bunu isteriz...