Zaman zaman soyle bir geri cekilip bakiyorum evimin her kosesi kullanilmayan ama hatira oldugu icin atamadigim esyalarla dolu hele tavan arasinda ders notlarimin dosyalarindan banaka kagitlarina kullanilmayan mutfak esyalarindan az giyilen kiyafetlere ama atamiyorum elim varmiyor sanki onlari atarsam gecmisle bagim kopacak ihtiyacim olursa elimin altinda olmayacakmis gibi geliyor. Sanki bir hastalik gibi ama niye boyle benim annemde boyle o da atmaz hicbirseyi hersey saklanir "ya bir gun lazim olursa" diye. Kac defa cati katina ciktim bu sefer atacagim herseyi diye ama yapamadim  sizde boyle gecmise ait seylere sıkı sıkı sariliyormusunuz?

         Karamyas sen soyleyince dusundum cok ilginc aslinda benim erkek kardesim mesela tam tersidir hic gereksiz bir seyi elinde tutmaz. Bu durum belkide genlerle gecen pisikolojik bir hastaliktir .  Bilmiyorum ama merak ediyorum acaba bir var olma sorunumu? Yada cok unutkan bir insan olmamla mi alakali?
Mesela eski ders notlarimi elime aldim, sayfalari cevirmeye basladim dersle ilgili olmayan yazilmis notlar, tarihler falan var, unuttugum cok onemli olmayan seyler ama  okuyunca hatirladim ve o gunlere geri dondum. Boyle olunca aman atma dursun alti ustu bir dosya deyip yine bir kenara koydum sanki atarsam yasamimdan bir parcayi atmis gibi olmaktanmi korkuyorum emin degilim bu duygu ve dusuncelerin arkasinda ne yattigindan. Mesela eski banka kagitlari esimle evlendigimizden beri butun harcamalari gosteren kagitlar goz gecirirken "aaa evet ya su tarihte bunu almisiz evimize bu tarihte bunu almisiz" deyip onlarida bir kenara koydum atamadim. Sanki gecmisle aramda bir kopru gibiler.

gerçekten  okurken  çook  şaşırdım   ..eğer  bu  bir  pskoloji  sorunuysa sizle  pskolojimiz  çook  zıt..tam  tersi  durum  söz  konusu  bendekide   ne  varsa  karabalık  diye  atarım   sanki  atma  hastalığı  gibi  bişi  bu  eşim  artık  gözün  atmada  birşeyide  geri  koy  belki  birgün  lazım  olur  der  ama  ben  yinede  bildiğimi  okurum...sanki  o  karabalığı  omuzumda  taşıyormuşum   gibi   geliyor bana  ....ben  sadeliği  seven  bir  insanım   evimede  öyle  saçma  sapan  her  eşyayı  doldurmam  benim  için  kullanışlı  olması   önemli  rahatım  yani  temizle  dur  sonra  ...temizlik  olan  önemli   karabalık  çoğalınca  temizlemeside  zor  oluyor....hele  birde  4  çocuğunuz  varsa  bu  dahada  zor  oluyor  ....at gitsin  arkadaşım  eğer  siz  yapamıyorsanız  ben  gelirim  yardıma  benim  için  bir  zevk tir  atmak....

Evet Shehappy bendeki olay da boyle sen gunlugunu okurken yasanmis bir zamana geri dondun ve bundan keyif aldin.  Bende eger o gereksiz olan kagit parcalari olmasa durduk yerde hatirlayamayacagim anlara geri donemezdim cunki unutulmus ama okunulan birkac kelime kolayca anilari canlandiriyor insanin kafasinda. Banka kagitlari bile bu isi yapabiliyor cunki tarihler var uzerinde, harcamanin yapildigi yerler falan olay alinan esyanin ispati degil alindigi gun yasananlar. Belki bir gunluk tutsam daha cok sey atabilirim ama gelen hediyeler var resimler diyemiyorum benim zaten fazla olmayan eski resimlerim bir sel sirasinda camurlarla kaplanip telef oldular malesef. Eskiyi hatirlayabilmenin, zamanin belli bir noktasina geri donebilmenin keyfini yasamaktan kaynaklaniyor belkide gereksiz seyleri atamamam. Birde kesinlikle annemden gecen "ya lazim olursa" dusuncesi.

Ben kullanmadığım eşyaları,kıyafetleri elden çıkarırım.Evde yer kaplayacağına ihtiyacını olan kişilere yarar sağlar.Eğer bende bir anısı varsa hatıralarımda kalsın diye düşünürüm.Ama annem benim gibi değildir.Mutlaka saklar.Belki birgün kullanırım diye dolapta bekletir ama o birgün gelmediği gibi dolaplar tıka basa doludur.

Acı veren her neyse kesinlikle atarım....Ama inanın atmak hiçte kolay değil....Uzunca seyrederimmm eskiyi...SONRA ARDINDAN ZIRLAMA MERASİMİ.....Öyle zor vedalaşırım ki....

Güzel günlerimse kıyamam atmaya.......Bakar kalırım doyamam....Saklarım ordan alır oraya koyarım...Yer kaplamasın diye ama yinede saklarım......Hiç atamam..
İnanmayacaksınız ...Lise kıyafetimi hala saklarım....Ah o lise yıllarım...

bunbn bır hastalık olup olmadığndan emin değilim benımde takıntılarımvar oyle mesele ılk okul 3 e gıderken yazdırdığm hatıra defterım ortaokul kıyafetlerım de olsun ,ve mesela bale kıyafetlerım dahıl duruyo,herseferinde ellıme gecıyo ve bakıyom bale kıyafetıme bunca yıl sakladım ve şimdi olmaz dıyp mkıyamıyom atmya .kıyafetlerım var senın dediğin gibi mermaidcim yaa lazım olursa diye gardropda duryo .budan 2 ay once tek tuk alıpda gıymemış olduğm kıyafetleri verdim ama sankı benden bırsey koptu bilmiyoım bır yandan ii yaptım dıyom bir yanım nıye verdin dıyo.
bence bu esyamıza verdığimiz değerden kaynaKLANIYO, alınan sorluklar var arkasında cocukların saklıyodum hatıra nıyetıne tulumları ve düşümdüm ne canım ihtiyacı olnlara vereyim de hayra gecsin dedim .ve neden vermıyom soyle soyleyım basımdan gecmıs bır olay
6 yıl once yasadım ve kadının bırı kapıya gelip ihtıyacı oldunu v.s anlatıyodu yaslıda değildi ve kızıda vardı 10 ,13 yaslarında o zamanlar maddi acıdan sıkıntım yokdu ve yep yenı ve az giyilmiş kiyafetler verdım .ardından 1 saat sonra dışarı  cıkdı annem ve mne gorsun vermış olduğm kıyafetler secılıp alınmıs bir bolumu de cope atılmış ve yemın ettım vermem atarım bende bundan sonra dedim cok sınırlendım mi bılıyom .
 saklıyom <<bu y uzden

gecmişi eşyalara bağlamak biraz garip geliyor.eminim güzel şeyleri hatırlatan eşyalar saklanılıyordur,tekrar o anları aradan yıllarda gecse yaşamak için.oysa beynimizdeki  gecmişten nasıl kurtulacağımız,eğer onu başarabiliyorsak,eşyalarında bir önemi kalmasa gerek,değer ve anlamınıda yitirir.yinede güzel anılar silinmesin,eşyalarlada olsa onlar hatırlanılsın.