Bana daha farklı şeyler anlatmıştı halbuki. Sen benim talep ettiğim herşeye "EVET" dediğin sürece, ben senin hayattaki duruşundan şüphe ederim. Senin güçsüz, sınırları olmayan, hayatını parazit gibi geçiren bir asalak olduğunu düşünürüm. Yaptıklarının benim iyiliğim için değil, kendi güvenliğini sağlamak; benim hayatımdaki duruşunu sağlamlaştırmak olarak düşünürüm. Bana "HAYIR" demeyi başaramadığın sürece seni asla samimi bulmam. Sana saygı duyabilmem için gerektiğinde "HAYIR" demeyi beni kaybetmek pahasına söyleyebilmen gerekli.

Bu düşüncenin üstünde oldukça uzun süre düşündüm. Bu süreyi sadece düşünerek geçirmedim tabi. Hayatımda beni sadece orada olduğum için, kendileri ile aynı fikirde olmadığım durumlarda da tıpkı aynı fikirde olduğumuz zamanlardaki gibi düşüncelerime kıymet veren insanları tutmak istedim. Diğerleri zaten gitti. Ben de dur demedim. Şimdi çok daha az sayıda arkadaşım var. Ancak bu ilişkilerden aldığım haz, çok arkadaşım olduğu zamanlarki ile oranla tartışmasız çok daha fazla. Kendim "HAYIR" demeyi öğrendikten sonra çevremdeki insanlara da anlattım. Taleplerimi yerine getirmek zorunda olmadıklarını onları sırf hayatımın bir parçası oldukları için KOŞULSUZ sevdiğimi, onlara değer vermem için yaptıkları istemsiz davranışlarının beni memnun etmekten çok yaraladığını anlattım. Şimdi herşey yolunda görünüyor. Özgür olmak böyle birşey olsa gerek. Eğer ki birileri kendi mutsuzluğum pahasına taleplerini yerine getirmemi, hayaytımda olmanın ön koşulu olarak önüme koyuyorlarsa böyle bir sevgiye ihtiyacım olmadığına karar verdim...

Gerçekten insanda duygusal baskı yapabilen insanlar var.
Ben uzun süre hayır demeyi başaramadım.
Fakat baktım ki, ben hem madden hem maneven kaybediyorum ve bu çabalayış hatta zaaf, insanlar tarafından artık bir görev gibi anlaşılmaya başlamış.
Benim için zor oldu, önce hep insanları inciteceğimi düşündüm, suçluluk hissettim. Ama baktım devam ettikçe insanların, daha doğrusu bunu bilinçli kullanan insanların değişeceği yok. Hep benden gidiyor ve hep kendimle kavgalı olmaya başladım.
Sonunda hayır demeyi öğrendim. Gerçekten de sebep sunmadan bir açıklamaya girmeden, hayır ben bu konuda böyle düşünüyorum demeye başladım.
Bir süre kendi iç dünyamda zorlandım, ama sonra bunun sonuçlarını gördüm. Yani gereksiz yere vakit kaybetmemek, istemediğin bir şeyi yapmamak, fikrini söylemenin rahatlığı, kullanıldığını bilmenin verdiği huzursuzluktan-mutsuzluktan kurtulmak, v.b. Sonunda da insanların yavaş da olsa bunu kabul etmesi ve sizin böyle olduğunuzu öğrenmeleri.

ewt  benimde kendimde gördüğüm en büyük hata hayır diyememek.
bu  davranış şekli bize doğuştan gelmiyor.cocukluğumuzda hiç bir zaman hayır deme hakkı verilmiyor.önce aile içinde hayır dememeyi öğreniyoruz.yasaklara sorgusuz sualsiz uyulması gerektiğini öğreniyoruz.
okula başlıyoruz bu sefer arkadaşlara  evde  asla hayır diyemessini öğrendiğimiz için bu sefer  okulda hayır diyemiyoruz.
sokakta oyun oynarken  hayır diyemiyoruz.
meslek secerken aile ne istiyorsa o oalacaktır.
bir yetişkin olduğumuz zaman.
eşmize hayır demiyoruz aman kavga cıkmasın
tıpkı bir zincirin halkaları gibi
hayır demem gereken zamanlar öyle cok oduki
hayır dersem sevdiklerimi kaybedeceğimden korktum
şimdide cocuklarıma hayır demem gereken zamanlarda coğu kez  ewt diyorum
özgüven eksikliği  hayır diyebilmememize engel  oluyor
başkları mutlu olsun diye kendi mutsuzluğumuzun temelini ewt diyerek atıyoruz

ben hayır derim ama bu hayırlarımın pek azı zamanla evet olabiliyor.. nasıl mı? ısrarcı kişilikler vardır ya bi türlü eveti duyurmadan kurtulamazsın onlardan. işte böyle isteksiz bi evet kimi zaman çıkabiliyo ağzımdan.