Ufak ufak emeklemeye başlamışsın. Derken yürüyorsun konuşuyorsun. Dünyayı tanımaya çalışırken kücükük buğulu gözlerinle. Önünde ki bariyerleri atlamaya çalışıyorsun küçücük adımlarla. Sonra büyüyorsun adımların hızla genişliyor. Gözlerinde ki dünya da o kadar büyüyor ki senle beraber içine sığdıracak bir şey bulamıyorsun. Merakın seni esir alıyor her seferinde. Ve büyümeye devam..
Oysa ki sen küçücüktün bu hızla geçen zaman tenini yakan bu güneş seni iyice hapsederken içine bu dünya.

Artık koşuyorsun bu yaşam savaşında hızla hızla . Bazen takılıp düşsende yorulsanda vazgeçmiyorsun.
Kalkıp devam etmek zorundasın. Sonunda ki o beyaz ışığa kadar.
Ve sonra tekrar bir sonsuzluk .

Evet ya... Sonunun belli olması sıkıyor biraz.... Ve keşke hayat böyle olmasa... Belki matriks tarzı bişeydir hayat bizde rüya görüyoruz....
Benim aklıma geçenlerde acaba yaşadılarım rüyamı diye bişey geldi... Çok mantıklı ama ... Mesela çok başarılı brinin rüyasıyım belki de daha doğrusu kabusu...  ..... Ama tabi ki rüya değil herşey sapsahici , gerçek.... Gerçek olmasa batırdığım iğneyle uyanırdım kesin....