Bugün içinde bulunduğumuz kalabalıktan biraz olsun sıyrıldık.Her gelen mutlaka geldiği yere gitmek zorunda.Bir müddet sonra ev sessizleşecek,kimse kalmayacak,sadece yaralı olan ailem, acılarıyla başbaşa kalacak.
   Hayat her zaman ki gibi devam ediyor.Ağaçlardan düşen her yaprak, bana ölümü düşündürür.Baban hep der,"sararmış yaprak yeşil yapraktan önce düşermiş yere,bende sizden önce toprağa kavuşacam"derdi.Ama zamanın bize ne sonacağı belli değil ki...Ecelin ne zaman kapımızı çalacağını bilemeyiz.
    Hayata ayak uydurmak,onun istediği  şekilde yürümek kolay değil.Hele bir de, içinde Allah inancı olmayan insanlar için çok zor.
    İyi değilim be günlüğüm,günler o kadar çok değişti ki,daha önce  aynı raydan devam eden zaman,birden yönünü tam tersine çevirerek, hayatı alllak bullak etti.İşte neyin ne zaman olacağını bilemeyiz.Ve olanlara hazırlıklı olmadığımız için,geleni şaşkınlıkla,korkuyla,endişeyle,üzüntüyle,ahu vahlarla karşılıyoruz.İnsanın üstünden kalkamayacağı dert,acı yoktur.Tabiki bu Allah a olan bağlılıktan ve akan zamanın üzerinden suların akmasıyla olacaktır.
    Herşey mutlaka bir gün son bulacaktır.Önemli olan o sonun ne olacağı,sonun bizi nasıl karşılayacağını bilmektir.Sonu öğrenmekte bugünden belli olur.Yaşadığımız hayatla,davranışlarımızla bir nevi sonumuzu hazırlamış oluruz.Yaşadığımız her anın,ağızdan her çıkan laftan sorumluyuz.Ve içe seslenen her sesin,her isteğin,her düşündüğümüz amelimizin karşılığı verilecektir.Biz her açıdan doğru düşünmeyi,iyi niyetle hareket etmeyi elden bırakmayalım günlüğüm...

   Merhaba sevgili günlüğüm...
 Zaman herşeyin ilacı derler,gerçekten de yaşayınca insan, diyenlere hak vermiyor değil.Zaman acıların üzerine serilmiş bir yorgan misali.
  Sonbaharın günlerinden olan, bir yaprağı da dalından kopardık.Sonbaharın serinliğini,güneşin altında ısıtan sıcaklığını,gün ağarınca eve çekilmekla, sobaların etrafını çevrilerek geçen bir günü de,sonbahardan bir günü,ömürden bir günü bugünden eksilttik.
  Gün,bugün sessizdi.Yavaş yavaş herkes koytusuna,yaşadığı,barındığı evine çekiliyor.Bu çekilmelerle beraber,tabiki akan zamanın içinden yaşanan herşey, benim daha iyi düşünmemi sağlıyor.Yanlızlıkta daha iyi düşünebiliyorum.Çünkü yanlızlıkta herşey bütün çıplaklığıyla önüme serilmiş,yanlışıyla,doğrusuyla önümde iki seçeniğin olduğunu yanlızlıkta görebiliyorum.Ben tek başımayım yanlızlıkta,insanlar yok,çeşit çeşit beyne hücum eden düşünceler yok.Bir ben varım,bir de her zaman bizimle olan Rabb...
  Ben şuna da öğrendim ki,İnsanın bir derdi,sıkıntısı olunca bunu başkalarına yakınarak derman bulacağını sanmak bizi sadece zarara sürüklediği...ki eğer derman,çare bulmak gerekiyorsa,Bize en yakın olan Zata yönelecek,O nunla konuşup,çare vermesini dileyecez.şunu unutmamak gerekir ki verende O dur,alan da...
 Rabb im böyle buyurmuş, derdiniz varsa bana söyleyin,bana yönelerek derman arayın.yok eğer bana değil de, kullarıma giderek kendi halinizden şikayet etmeniz,sizin zararınızadır.derman ararken,derdinize dert katarım buyurmuştur.İşte her şey ortada,gerçekleri  görmemek o kadar zor değil.Bu kadar kolaylık sağlayan,herşiyin ondan olan Zatı görmeyipte,çevremize bakıpta çözüm aramak sadece zararımıza işleyen bir durumdur.Hele bir de aracısı olmadan O na sesimizi duyurduğumuz halde,bu kadar çıkmaza sürüklenmek niye?

    merhaba günlüğüm.
 Demiştim ya sana her gelen,mutlak bir gün geldiği yere dönecek diye.Bugün de gelenleri uğurlamakla geçti.Gelenlerin yolu uzundu.Kim bilir kaç sene sonra birbirimizi görürüz.Gidenlerin ardından gözü yaşlı olanlar vardı.Ben de, daha önceleri gidenleri uğurlarken,şimdi gözüyaşlı olanlar gibi ağlardım.Gözlerimden yaşlar dolar,taşardı.Ama artık öyle değil.Bugün öyle değildim.Artık ağlayamıyorum.Artık çok sevdiğim ölenlerin ardından bile gözlerim yaşarmıyor.Neden böyle oluyor?bilmiyorum.Acaba ben bütün insanların yaşadığı normal olan duygulardan arınıyor muyum?Artık ne üzülüyorum,ne ağlıyorum,ne hayatta rahatın,huzurun,mutluluğun,özgürce bir hayatın hayalini kuruyorum.Bilmiyorum günüm,ben ne yapıyorum,ben nerdeyim ve ne yapacağımı bilemiyorum.İçinde bulunduğum bu günün,yarın da ki günlerin yabancısı gibi hissediyorum kendimi.
  Her doğan güneşin bir batışı da vardır.Bugünde geçmek üzere,geçsin be günlüğüm.Evet, iyi olmadığım yazdığım sözlerimden o kadar belli oluyor ki.Hayattan bıkmış,hayata sarılacak bir nedeni olmadığını düşünen bir halde ne yapacağını bilmeden,ölümü gözeten,onu bekleyerek bir nebze olsun huzura kavuşan bir ruh halindeyim şuan.Ne acı değil mi günlüğüm,bunları düşünmeye değmezdi yaşananlar, değil mi günüm.Değmez,ölümü bir çözüm yolu bilerek onu beklemek,elini eteğini bu dünyadan çekerek, duygusuzlaşan,hayata özlemini bitirmeni sağlayan düşünceleri yaşatmaya değmez.Hele bir de kendine müslüman diyen birine hiç...
  Allah a sığınalım gene,gösterdiği yoldan ayrılmamaya çalışalım günüm.İnşallah...

  Merhaba sevgili günlüğüm...
  Bügün değişik insanlar,hiç görmediğim,tanımdağım insanlar vardı evde.Bizi ziyarete,bize uramışlardı.Nasıl olduklarımızı,baş ağrılarının,sağlığına gelmişlerdi.İşte bugün de o insanlara hizmet etmekle geçti.Ama günün batışına,yarındaki günün doğruşuna daha çok var.Kim bilir bir saat sonra,bir saniye sonra bizi nelerin beklediğini...biz bilemeyiz.Gaybı sadece Allah bilebilir,herşeyi bildiği gibi.
   Gün devam ediyor,ama günün akışını kesin bilmediğimiz halde,akışını anlayabiliriz.Hayat hep aynı geçiyor deriz ya bazen,işte bizim yaşadığımız monoton bir hayat.dün de ne yaşamışsak bugünde aynısını,bügünde yarının tetikçisi...
   Çok şey yapmak ister bu ruhum,özlemini çektiği hayalleri gerçekleştirmek ister gönlüm.İstediği gibi,bir hayat kurmak ister günüm.Ama gel gör ki,ne ruhum da,ne gönlüm de,ne de günüm de bir değişiklik var.Onları istedikleri gibi yaşatamıyorum,onların özlemini gideremiyorum.Onların ardından gidecek takat bulamıyorum.Bir beden de, iki farklı kişilik yaşıyorum.Birbirine zıt,farklı dünyalardan olan düşüncelerle bocalanıp duruyorum.Bazen yoruluyorum,bunlarla uğraşmayı bir kenara bırakıp,bir köşeye çekiliyorum.taa tartışma son bulana kadar,aralarındaki anlaşmazlık az da olsa dinince köşemden çıkıp,sesizce beynimde,ruhumda cereyan eden düşüncelere kulak verip,sessiz bir şekilde kapılarını tıklatmadan hayatın akışına bırakıyorum kendimi.
    Gün batacak,hiç doğmayacak günde  gelecek.Hayatın son bulacağı gün de gelecek.O günden Rabb'ime sığınırım.Kendi nefsimle başbaşa kalmaktan Allah a sığınırım.Ruhumu ve beynimi işgal eden olumsuz düşüncelerden,beni zarara sürükleyen,doğrudan çok yanlışa iten hayallerden,fikirlerden Allah a sığınırım.

     Yarınlar ne kadar da uzak,geçmiş ne kadar da acı,şuan,ne kadar da belirsiz,pasif,şaşkın.Bugün ne kadar da farksız...
    Aslında kendimi ruhen daha iyi hissediyorum.Yaşadığım acıya rağmen ve belki de yaşayacak acıların olacağını bile bile de,yine ruhum huzurlu,olacaklardan etkileneceğini sanmıyorum.Daha farklı bakmaya başladım hayata,olacaklara,bulunduğum yere...Belki de ,nedeni şu aralar sarıldığım,bırakmak istemediğim,hep devam etsin diye dilime doladığım"Allah'ım çok şükür,bize yaşattığın herşeyde muhakkak bir hayır vardır.Sen boşuna bir sebep ve sonuç yaratmazsın"diye zikrettiğim düşünceler.Gerçekten bunlar beni günden güne,doğacak güneşe hazırlıyor.Şuan belki o güneşi görmeyebilirim,ama onu hissediyorum,onu göreceğime dair umut taşıyorum.İyi olacak inşallah günlüğüm.Çünkü biz,güzel bakmayı,olaylar karşısında güzel düşünmeyi öğreniyoruz.Böyle bakan zararda değildir,böyle bakan hayatın en mutlu insanıdır bence.
   Gün yine,evde geçti.Herkes bir koşuşturmada,herkesin kendine göre bir hayatı,bir düşüncesi,hayali,bekletileri ve bakış açısı vardır.Eve gelen gidenlere bakıyorum da,herkesin kafasında kendine özgü doğrular taşıdığını,herkesin kendine değer verdiğini,herkesin kendine göre bulunduğu yerde, bir yer edinmek istediğini anlıyorum.Belkide yanlış anlıyorumdur.Bilmiyorum ama herkesin hayata farklı bakabilecek pencereleri olduğunu biliyorum.
   Gün yine açlık çekiyordu okumaya,alışmıştım daha önceleri sık sık okuyordum ama bu aralar baya uzaklaştım kitaplardan.Kitap okumak bambaşka birşey.Bazen alıp götürüyor uzaklara,bazen hakikatı yumuşak,tebessümlü bir yüzle bize sonuyor,bazen seni hayattan koparıp hayallere daldırıyor.Farklı farklı kitaplar,insanlar gibi,her biri birşeyler öğretir.Her birinin, oluşmasına dair bir nedeni vardır.Kitaplar gibi her insandan da öğrenilecek birşey vardır mutlaka.İnsanın değerinide,kitapların değerinide gözardı etmeyelim.Her insana hoşgörüyle,mütevazi bir şekilde,tebessümlü bir yüzle yaklaşalım,kitaplara da değer vererek,anlamak ve ondan bir ders çıkarmak,birşeyler öğrenmek için ele alalım.
İnşallah daha çok kitaba ağırlık veririm.Onlarsız bir hayat,hele burda yaşayan biri için, hiç düşünemiyorum.

    Selamların en güzeliyle selamlarım seni günlüğüm...
Bugün,güneşli bir gündü.Güneşi selamlayınca,ısısını ta uzaklardan bize sonuyordu,ısıtıyordu,karanlıklardan aydınlık saçıyordu bize.Doğa güzeldi.Sonbaharın son günlerinde  bize bu güzelliği veren Yaratıcıya sonsuz şükretmekle geçti.Her gününde böyle geçmesi gerekir.
   Yeni doğan günle birlikte,ben her sabah uyanır uyanmaz,Rabb'ime dua ederim"Allah'ım hayırlı bir gün nasip et"diye.Güne böyle başlarım.Ve günün akışını Rabb'imi gözönünde bulundurarak yaşatmaya çalışırım.Çünkü böyle yaparak Allah ın rızasını gözetmiş olur ve benim yapmak istediklerime engel olur.Çünkü yapmak istediklerim sadece nefsime hoş gelecek,yanlış davranışlardır.Bu bazen küçük bir tebbessüm de olabilir.Eğer tebbessümü engelliyorsa,Allah ı unuttuğumuz anlamına gelir ve kendi arzumuza kapılıp yanlışı seçme manasına da gelir.Şüphesiz ki,Allah ın bizim için uygun gördüğü hayat,kendi
istediklerimizden,hayırlıdır.O nun bana yaşattığı,her an için şükretmek ve musibetlere de sabretmek gerekir.Bu kadar açık ve gerçek.Oldumu günlüğüm,sakın olada nefsi dost belleyipte arkasından yürüme.
Hayırla başladık güne hayırla bitirelim."Allah'ım hayırlı bir gece nasip et,beni bütün günahlardan dolayı affet,beni hayırlı bir kul olarak kabul et,ben sana gelmek isteyen biriyim,dergahından kovma beni"derim  ve günüb son dakikalarını uyumakla sonlandırayım.şew baş...

   Uzun bir aradan sonra merhaba günlüğüm.
   Zamanın yerinde durmadığı,karanlık gecenin ardından doğan aydınlık,her kışın bir baharı olduğu gibi,benimde hayatım artık geçmişten uzak,geleceğe umutla bakan bir çift gözden ve güzel düşüncelerden ibaret.Ne güzel değil mi?Hayatım değişiyor,kendi varlığımı kanıtlayacak,kendi varlığımı inandıracak olgulara adım atmak üzereyim.Yeni bir başlangıç,yeni bir ilk...ilkler her zaman heyecenlı olmuştur.Ama unutmamak gerekir ki, herşeyin bir ilki vardır.
   Günüm beklemekle geçti.Dalgalı bir denizde sessiz bir şekilde yoluna devam ederek bir şeyleri arayan,rotasını kaybetmiş bir gemi gibiydim.Ama yanlışıylada,doğrusuyla da geleceğin bize sonduğu yere doğru akıyoruz.Baktığımız gözlerle,düşündüğümüz hayallerle varacağımız yeri  belirleriz.Sonuç iyi de olsa kötü de olsa,istediğimiz için yaşıyoruzdur.İstekler hayatımızda o kadar önemli ki.Onlar hayatımızı şekillendiriyor,süslüyor.Onlara sarılarak bir yerlere geliyoruzdur.
İstekler hiç bir zaman beynimizden,ruhumuzdan,kalbimizden çıkmasın.ama güzel istekler olma kaidesiyle inşAllah.