Meraba sevgili günlük...
Neden seni yazmakta zorlanıyorum,neden seni yazıya dökünce kelimler kayboluyor?Aslında nedeni,kendimizi saklamak,ya da gerçek olanla yüz yüze gelmekten korkmak veya yaşananları yaşamamak üzere unutmak olabilir.
Ama ne yaparsak yapalım,ben var olduğum sürece sen de olacaksın günlüğüm...Hayatımdan kopmayan bir parçamsın.Evet seni güzel bir şekilde karşılamak,ağırlamak,el ele verip güzel günlere adımlar atmak ve bu güzel günlere koşmak isterdim.Günüm,günlüğüm senin değerini bilemedim ve şimdi de bilmiyorum, ki eğer bilmiş olsaydım şuan yaşadıklarımızdan çok farklı bir hayat,farklı günler bizi bekliyor olacaktı.
Günlüğüm,günümüz hep aynı,düşüncelerimiz,hayata bakışımız,gün içinde çektiğimiz yaşam sancıları aynı...adeta koca bir ömrü bir güne sığdırmışız.Senle öyle  monoton bir hayat yaşıyoruz ki,yarının bize ne sunacağı o kadar belli ki...Neyse ya günlüğüm,senle alıştık artık bu değişmeyen, ne sana ne de bana faydası dokunmayan yaşama.
Ama korktuğum bir şey de var,ki seni bu kadar değersiz kıldığım için cezamı çekeceğimi ve bu dünyada ki hayattan sonra beni bekleyen çetin bir hayatın beklediği ve orda her anın heseba çekileceği ve bana sorulacak olan"ömrünü nerde geçirdin,zamanını nasıl harcadın"sorulara cevabım olmayacağıdır.Evet günlüğüm bugünlük bu kadar.ama senle düşünmemiz gereken çooook şey var.

Bir günü de devirmek üzereyiz,ömrümüzden bir gün daha eksildi,ölüme bir adım daha yaklaştık,fani olandan bir gün daha uzaklaştık ve bakiye doğru hızla ilerliyoruz.
Zaman çok çabuk geçiyor günlüğüm.Yıllar aylara,aylar günlere,günler de bir anlık adeta.Ey çok hızlı bir şekilde geçen günüm,ben bu günün içinde nerdeyim,nerde duruyorum?Niçin  senin varlığından bile habersiz kalabiliyorum.Senden bunu "bak ben geldim,senin için yeni doğan bir günüm"demeni bekleyemem.Hakkım yok,olmamalı.
Evet bir günü daha geçirdik.Geçirmek için zaman her anımızı kolluyor.
Bazen insanın bedeninde bir rahatsızlık oldumu,bunu dışa vurmayı ,sağlıklı insanlar  gibi olmadığı için,çektiği acıyı başkalarının duymasını istemesi ve onların duymasıyla acının hafiflediğini hisseder ve hatta bu acı ruh halini etkiliyordur.Bugün de bedenimde bir acı vardı.Ama belli etmemeye çalıştım.Çünkü onların bana yardımcı olamayacaklarını biliyordum.Ama ister istmez ruhum da bu rahatsızlıktan az da olsa etkilendi.
Herşeyin mutlaka bir sebebi ve herşeyde de bir hayır vardır.bugün yaşadığım bana sağlığın,sağlığımın ne kadar önemli olduğunu,sağlıklı olduğumuz için heran Rabbime şükretmem gerektiğini ve rahatsız olduğum için de,Rabbime yöneldiğimi,O na el açıp yarvardığımı,O ndan herşeyin geldiğini bilmem de bu rahatsızlığın oluşmasına sebep olan Allah'a, şükür borçlu olduğumu anladım.

  Merhaba günlüğüm...
Sessiz,karanlık bir gece de seni üzlediğimi farkettim.Senin o ulaşılmaz anını düşündüm de üzlemenin,gidenin ardından ahh vah etmenin hiç mi hiç yararı,değeri olmadığını anladım.Giden gitmişti,giden dün gibi kaybolmuştur.
Yine o ışığın sızmadığı,ışığın eserini, ortaya koyacağı aydınlığın adı geçmediği gecenin karanlığına tutundum.O gece ki,beni içine alan,bana huzur veren ve içimdeki karamsarlığı kürükleyen bir lav misali.
Evet ben karamsarlığı seviyorum.Karamsarlık her ne kadar kötü ise de, beni ben olmaktan çıkartıyor.Kendi mi düşünmediğim bir sahnede ve bilmediğim bir rol oynayarak kendimi tatmim edebiliyorum.Bu her ne kadar bana zarar veriyorsa da, böyle olmasını istediğim için kabulleniyorum.
Ama unutma ki;en karanlık gecede bile,mutlaka parlayan bir yıldız vardır.Unutma ki günlüğüm,yarınlar bugünlerine kıyanlarındır.

  Gün serin,rüzgarlı birazda gökten düşen damlalarla süslenmişti.Genelde bulutlu havalar içimi karartır,bulutlu havalarda nasıl yağmurun yağacağı belli olurcasına,benimde yüreğim ağlar.Sebebini bilmediğim bir sıkıntıdır başlar,beklerim güneşin o sıcak,o parlayan,o içe huzur veren havasını...
  Ama herşeyde de mutlaka  bir güzellik  vardır. Ki bunu bilmek için olanlara güzel bakmak şart.Düşünsene herşeyin bir sebebi olduğunu,bulutların,rüzgarın,yağmurun...ve bunlara muhtaç olan yeryüzünün bütün canlıları...Rabb'im ne kadar da düzenli,herşeyin yerli yerinde olduğu, kontrolun altında bulunan bir hayat vermişsin bize.
 günüm,bir baksana yaşadığın şu anın öncesine,kendimizce birşeyler yaşadık,güldük ya da ağladık,sıkıntılı veya huzurlu,emin veya ürkek adımlarla gelen anı karşıladık,nasıl geçtiyse geçti.Artık günüm sen tarihe karıştın,artık sen benim geçirmiş olduğum kaderimsin,iyisiyle kötüsüyle senden sorumlu olacağım ve belkide senin de benden sorumlu olabileceğin günü yaşadık.
  Zaman  su misali...O suyu yudumlayan ve bazen de kana kana içmeye çalışan biz, dengeyi sağlamakta zorlanabiliyoruz.Her şeyin  bir ölçüsü var,ne o ölçüyü aşmak ne de ölçüden uzak kalmak...
  Günüm,batmana çok az kaldı.Bir daha elde edemiyeceğim günle birlikte anlar gidiyor.Günüm,ben senden ayrılırken,içimde bir burukluk doğar.Biliyorum ki,seni hakkıyla yaşayamadım,yaşatamadım.Sen benden ayrılırken nasıl bir duygudasın acaba,"oh be bugünde bitti,bugünde bana aynı şeyleri yaşatan kişiyle bir günüm eksildi"der misin?
  Bilmiyorum,zamanın bize ne göstereceği o kadar meçhul ki...En iyisi,ki bunu başarabilmek önemli,bize gelene her zaman güllerle karşılamak,tebessümle ağırlamak,bir gün gelecekmiş gibi uğurlamak gerekir.
 

  Bir günde bitmek üzere,bir gün daha ömrümüzden eksilmek üzere...
Günün içinde bulunduğum iç alemim çalkantılı süreçler içinde bocalanıp duruyor.Birşey yapmazsın aslında,çünkü yapılmış birşey yoktur.Ama ruhunda,ruhunu saran o düşüncelerden kurtulmak ve düşünenleri bırakmak çok zordur.Ben ile ruh adeta bir beden de iki kişi gibiyiz.
  Gün batmak üzere...gün, batışıyla karanlığın çıkışıyla yeni,taze bir güne gebedir.Önümüzde tertemiz,sayfası bize açık,nasıl geçirmemizde bizi özgür bırakan bir gün vardır.Onu dilediğimiz gibi kullanabiliyoruz.Onu beslediğimiz iyiliklerle,güzelliklerle ya da kötülüklerle,kıskançlıkla,kinle,bencillikle..v.s süsleyebiliyoruz.Bir bakışımız günümüzün akışını değiştirebiliyor.Ümitsiz bir şekilde olumsuz düşüncelere dalınca gün,bize çekilmesi işkence olan bir zaman dilimine dönüşür.Yok umutla,pzotif düşüncelerle bakılacak olursa yaşanılacak en kötü durumda bile,bir güzellik,bir sebep-sonuç ilişkisine dayanılarak bir çözüm bulunur.Yeterki biz,günümüzü,ona verilmesi gereken değeri vermesini bilelim.Ya ben hep bunlara değiniyorum,gün ve güne verilmesi gereken değerden.Ama kendime bakıyorumda" sen ne yapıyorsun,senin böyle konuşmaya hakkın var mı,sen bilipte uygulamayansın,neden boşuna bunları söyleyip,bile bile gözardı edersin"diye sorulara verecek cevabım olmuyor ve bile bile gerçekleri görmezlikten geliyorum.Neyse ben biraz günlük yaşantımdan bahsedeyim.
 Sabahın geç saatlerinde kalktım.İlk önce evişleri,sonra sılayı rahim.sonra yine evdeyim,yemek hazırlıkları,aç olan karnı doyurmak gerekiyor haliyle,dünyadayız ve ona göre yaşıyoruz,yaşamak zorundayız.Ama gerçektende gün içinde yaşadıklarımı yazmak zor oluyor.Nedir ya!hep aynı şeyler.
 Şikayetçi olduğunu görürüm,buna da hakkın yok.Dedim ya,yeni doğan,tertemiz bir sayfa olan günü,şekilden şekile sokan sensin.Her insan ektiğini biçermiş,bizde günü nasıl süslersek,karşılığını ona göre alırız.Eğer sen şikayetçi olupta,gününden vazgeçmek ve çok farklı bir şekilde,istediğin gibi bir günü yaşamak istersen,isteklerine ulaşmak için yaşananlar için dizine vurmaktan çok çabalayacaksın,yorulacaksın,isteklerine kavuşma yolunda,ayağına batan dikenden,yürürken tökezlemekten dolayı bir ahh bile çekmeyeceksin.
 Olacak inşallah,daha güzel,aydınlık,yürüyeceğimiz yollarda adımımızı atar atmaz nereye varacağımızı bileceğimiz günler görecez günlüğüm...
 

  Merhaba günlüğüm...Nasılsın günüm,nasılsın ruhum,nasılsın eyy çıkmaz yollara sürükleyen,her yaşanan anda,güzelliklere adını koyan,adını mıh gibi yüreğe kazımaya çalıan  nefsim, nasılsın?..
   Günün sesine kulak verince,bana  "Ben aynıyım,bildiğin gibiyim işte,her günden farksız bir gün işte, ama doğrusunu söylemek gerekirse,ben bu günü,bu geçen günleri hayal etmemiştim.Benim yaşamak istediğim,hayalini korupda,o hayalle büyüdüğüm günleri ararım her günde..."dediğini duyar gibiyim.
   Ruhun sesine kulak verince,bana "Ben iyi değilim.Ben ,kapısız,penceresiz,herşeyle bağlantısını kesmiş bir yerde haps olmuşum adeta...Ben bir bedende kalmış ve kortulmaya çalışan,özgürlüğü hayal eder bir durumdayım.Bana acı veriyorsun,beni isteklerine zorluyor,isteklerimi ise görmezden geliyorsun.Halbuki,böyle olmaması gerekirdi.Biz yani senle ben,el ele verdik mi,bir birimizi görerek, birbirimizi düşünerek bu dünya da hareket edersek  başaramayacağımız bir şey olmaz.En önemlisi ise sen kendinden,ben de kendi bulunduğum durumdan memnun olup çıkarız"dediğini duyar gibiyim...
   Nefsin sesine kulak verince,bana "Ben çoook iyiyim,keyfime diyecek yok.Sen beni seviyorsun,bana değer veriyorsun,genelde hep benim sözüm geçtiği için ben de seni seviyorum ve senden memnun olmamak elde değil ki...Biz hep böyle anlayışla devam edersek,ve senin benim dediklerimi yapmanla güzel günlere ayak basacağımız o kadar gerçek ki.Baksana günü günlük yaşıyoruz.Bugün varız,yarın var olacağımız belli değil,gel sen her zaman elimi tut ve benim gittiğim yolda yürü,beni takip et,asla pişman olmazsın"dediğini duyar gibiyim.
  İşte, içinde bulunduğumuz bir günün başlangıcı ve sonu,ne kadar da açık,ne kadar da bize yakın ve bir o kadar da uzak...

  Merhaba günlüğüm.uzun zamandır sana uğramadım,uzun zaman oldu hal hatırını sormayalı.Ama biliyorsun ki,sebepler vardı,sonuçlanmış olan kötü sebepler...
   Kötü günler geçirdik,kötü günler her an kapıda,gelecek artık ne benim için,ne sevdiklerim için ne de senin için günüm...gelecek artık onu kirletmeye çalışan,içleri kararmış,Hakk ı unutmuş kendine insan diyen insanlar için varolacak.Ben çekiliyorum günlüğüm,ben dünyanın gidişatından sıyrılıp,insanları dünyayı süslemekle yanlız bırakıyorum.
   Günüm,evet acı günler yaşadık,o acılar şuan bile kor gibi içimi yakabilir ama olan olmuş,gidenin ardından gidilmez,bizimde zamanımız gelince gidenin ardına düşeriz.Her şey o kadar güzel bir el tarafından yönetiliyor ki,ona karşı gelmekhadimiz mi?Karşıde gelinmez ki,çünkü O nun bize yaşattığı şüphesiz ki bizim kendimiz için düşündüklerimizden hayırlıdır ve en iyisidir.
.   Bugünlük bu kadar günlüğüm,en kısa zaman da tekrar görüşmek üzere.

   Çok karmaşık duygular içerisindeydim bugün.Hayat o kadar anlamsız,zor,elini uzatıpta elinin boşlukta kaldığı ve hayatın neresinde bulunduğumu anlamayan bir durumdaydım.Herşey üstüme üstüme geliyordu,ne yapacağımı,nereye sığınacağımı,içimdeki anlamsız,bilinmez duyguların sebebini bilmeden kime dert yanacağımı bilmeden geçirdim.Ama şunu da kafadan çıkarmıyordum.Allah ın varlığını,O na sığınılacak yerin en güvenilir yer olduğunu ve O nu anınca huzur bulunacağını...
    Neden bu kadar acılarda çabuk yenilebiliyoruz.Neder olumsuzluklar,bu kadar çabuk yıkabiliyor,neden bu kadar hayata zayıf bakışlarla bakabiliyor,yaşadığımız en küçük olayda ile kendi kabuğumuza çekilebiliyruz.Nedenlerle dolu bir sürü cevapsız kalmış soru...
    Offff bile çekmek bazen zor geliyor.Off deyip de offf un nedenini anlamadan,yüreğin dağlandığını hissetmek...
     Evet bugün iyi olmadığım,tabiki ruhen iyi olmadıım için sürekli ruhumu yansıtan sözler kullanıyorum.ama bu benim elimde değil ki,bende çok daha güzel şeyler,iç açıcı,olumlu cümleler kormak isterdim.İnsanlar ne düşünüyorsa onu yaşıyor.