Bir günün yarısına, bitimine dakikalar kaldı.Gün, koyu bir karanlığın,sessiz bir yanlızlığın içine gömülüp derin bir uykuya börünmek üzere.Ben ise bu karanlık gecenin,koytu bir köşesine çekilmiş,sessiz bir şekilde akan zamanın arkasından bakmaktayım.Ne yapacağımı bilemiyorum.Hem bu akıp giden değerli zamanın farkında olupta,hemde birşey yapmadan gitmesine izin verdiğime,onu iyi bir şekilde değerlendirmediğime yanarım.Gözle görülebilecek kalıcı,yararlı,gerçekten beni ben yapacak faaliyetlerde bulunmayı isterdim.Ama, işte hep istek vardı.Belkide varlığını yine sürdürecektir.Ama ne yararı var ki,eyleme,hayata dönüştürülmeyen isteğin...
      Sevmek,ne kadar da güçlü bir duygu,bu sevgi eğer,yaşatmak istediğim istekte de gerçekten varlığını hakkıyla hissettirebilseydi,şuan keşkelerden,acabalardan uzak,hedefime yaklaşmış olacaktım.Sevmek sadece bir insana,bir maddi varlığa,doğadaki güzelliklere bağlanmakla sınırlı değildir.Sevginin bir sınırı yok.Sevgi evrenseldir.
  Neden şimdi durduk yere sevgiden bahsettim,anlamış değilim.Sanırım demek istediğim,gerçekten yapılmak istenen şeye duyulan sevginin tanımıydı,duyulan sevginin kuvvetiydi.İşte içimden şuan geçenler bunlar.
   Ben, bir daha günün akışını tekrar beynimde canlandırıpta buraya aktarmak istemem.Bir kere ben bu günü geçirene kadar,çok değişik duyguları bir arada yaşayarak geçirme zorluğunu yaşıyorum ve bunu birde yazarak,tekrar beynimde canlanmasını istemiyorum.Zaten geçen her gün,gelecek günlerin habercisi ve gelecek günlerde,gideni aratmıyor.Yazmamakta hak payı tanıyorum kendime,günlüğüm.
    Zaman baya ilerledi,uyku gözlerimden akıyor.vedalaşma saati geldi.Tekrar görüşmek ve güzel,aydınlık,her anın hakkını vererek,kendimizden ve bize verilen her türlü nimetten sorumlu olduğumuzun bilincinde olmak üzere...hayırlı geceler

      Merhaba günlüğüm,uzun zamandır senle görüşemedik.Seni özlemedim desem yalan olur.Bütün olumsuz yazılarıma rağmen,yine seni özledim.Ama sanırım sen beni  özlemedin.Özlemesen de bunu anlayışla karşılarım.Çünkü seni göz önünde bulundurursam,yazdıklarımdan bıkmaman,usanmaman mümkün değil.Ama ne yapayım be günlüğüm,bir kere ben bu olumsuz yazılanları yazmaktan bıkmıyorum,bu yazdıklarım yarattığım düşüncelerim,yaşadağım hayatın yansımasıdır.Buna da yokmuş gibi bakmamak olmaz.Gerçek ne ise,o.Neyse,bunları bir kenara bırakıp günümün nasıl geçtiğine değineyim.
      Günüm;soğuk,dondurucu bir havanın geçmesiyle beraber,güneşinde o eşsiz aydınlığını,o sıcak havasını hissettiriyordu kendisini.Günün o erken saatlerini,o bereketli,için, huzur dolu olduğu saatlerini ne yazık ki,kaçırıyorum.Geç kalkmayla,günün içinde yaşayacağım avantajları kaçırdım,kaçırıyorum.Geçmiş olan,kıymeti bilinmeden geçen her an gibi.
Soğuk bir günde ve burda geçen günde ne yapılır ki,evdeydim,evde boş boş oturup zamanı geçirmeye çalıştım.Zamanla baya çabuk geçiyor.Farkına varmadan,ama bende acı bir iz bırakarak gidiyor.
Günü anlatmak o kadar kolay değil.Günü anlatmak,kendine güzel görünen gün için kolaydır.Kendisini seven,kendisine değer veren,yarını iple çeken için, günü anlatmak kolaydır.

     Günün sonuna doğru gitmekteyim.Günün sonu ne kadar da bana güzel görünüyor.Günün sonu,karanlık bir ortam olmasına rağmen,bana o kadar aydınlık görünüyor ki.Sanki beni bu yaşadığım ortamdan alıpta,başka diyarlara sürüklüyormuş gibi.Günün sonuna güzel baktığım için,günün sonunu hakkını vererek,içime sindirerek yaşamak istiyorum.
     Gün içinde yaşadıklarım,bir ömür yaşadığım, bir saatten ibaret.Ne yazacağımı bilemiyorum.Bazen düşünceler donuyor.Parmaklar hareketsiz kalıyor.Kelimeler yazmakta aciz.Aslında bunun sebebi de,bulunduğum ortamda,bana yaşatan düşüncelerden de olabilir.Sakin bir kafaya,sakin bir ortama ihtiyacım var.Ortam o kadar insanı bonaltabiliyor ki,duymak istemediklerimi duyuyor,görmek istemediklerimi görüyor,yaşatmak istemediğim düşünceleri hayatımda yaşatabiliyorum.Olmaması gereken bir durumla karşı karşıyayım.Ben hayallerimde bambaşka bir hayat düşünmüştüm.Ama şunu da unutmamam gerekiyor.Hayat bir imtihandan ibaret.Sabret gönlüm der,geçen her ana şükretmem gerekiyor.Ama işte demekle de,istenilen olmuyor.Offff! gene çok olumsuz cümleler kullandım.Allah'ım bundan dolayı,beni affet.Ben günahkar,hayatı hatalarla dolu,verilen nimetleri şükürsüzlükle karşılayan,musibetleri de isyan ederek karşılık veriyorum.Ama bu bir müslümana yakışmayan eylemlerdir.Bir müslümana ne karamsarlık,ne olumsuz düşünceler,ne yaşananlardan duygulanıp üzülmek,ağlamak ve ne de umudu kesmek yakışır.
 

    Günümü doldurmak istedim,en sevdiğim Sen le birlikte,
    Gün o kadar acımasız davrandı ki, Seni benden uzaklaştırdı.
    Ama ben Sen den ayrı geçen her anı belleğime kazıdım,
    Ben seni yaşamasam da,Seni benden uzaklaştıran her anın acısını kendimden çıkardım.
    Ben Sana ulaşmak, yolunda kol, köle olmak istedim.
    Ben sadece istedim, ama isteklerim hep bana kamçı vurarak karşılık verdi.


    Gün, o kadar berrak, güzel bir şekilde doğdu ki,
    O na bakmamak, onun yaratılışını tefekkür etmemek,gözlere de, yüreğimizede birer cefadır.
    Ben Seni buldum,yüreğimin derinliklerin de,
    Ben Seni isteyerek, vuslata eriştim.
    Sen yaşanan,yaşanmayan her yerdesin
    Ben Sen le birlikte, yaşamak; senle birlikte ölmek isterim.

 İçimden geçenleri bir kaç satırla parmaklara aktarmak istedim.Günlerim o kadar monoton bir şekilde geçiyor ki.Hep aynı olan şeyleri, hep aynı olan dakikaları, saatleri anlatmak gerçekten bana zor geliyor. Hayat, yaşamış olduğumuz hayatımızdır. Her insanın kendine özgü bir yaşamı vardır. Acaba onu değiştirmek,Şuan bulunduğumuz durumdan çok farklı bir konuma gelsek bile memnun ya da başka bir değişle  kendi hayatımızı sevecekmiyiz, ona sıkıca bağlanıp, hayatımıza destek verecekmiyiz. Bilmiyorum ama sanırım, biz nankör olduğumuz için,elimizde bulunanlardan yetinmeyerek, bize uzak düşen isteklerin peşinden gitmeyi, ya da o istekleri arzulayarak şuan da bulunanları yadırgama eyilimi içerisindeyiz.

     Günlüğüm, duygular o kadar yoğun, o kadar hassas, o kadar karmakarışık ki. Ne bunu anlayabiliyor, ne de anlamaya yanaşıyorum. Yaptığım bir şey var, o da birlşey yapmadığımdır. Bunu yapmak o kadar kolay ve bir o kadar da çekilmesi zahmet ve yıpratıcı ki, bunu ancak yaşayan anlar.Herşey de olduğu gibi, yaşayan, tadını alan, ancak anlar.
      İçimde bir his var. Uzaklara, çok ama çok uzaklara gideceğime dair bir his. Kim bilir, belki bu duygular, gideceğimin habercisidir. Ben de gitmek istemiyor, değilim. O istek var. O isteği dilemek var. Sadece o isteğin eyleme dönüşümü kaldı. Onu da hissediyorum. Gideceğim, gideceğim günlüğüm, kim bilir belki, veda etmeden senden ayrılacağım. Allah bilir. Ama bunun için özülme günlüğüm, bilesin ki, bu benim bir isteğimdi ve gerçekleşince, senin benden daha çok sevinmen gerekir.Düşünsene, ben gibi birinden kortuluyor, ve güzel diyarlara yol alıp gidiyorum. Sevin, sevinmeye en değer gün, benim gittiğim gündür, bunu bil.
      Gözlerden akan her damlanın bir sebebi vardır. Bu gözler ağlamayı, sadece bir sebebe bağladı. O sebep olmasa, göz yaşları haramdır, gözlerime. Gözler hasret kalmış, yarinin vuslatına; Ruh, delidivana gibi, arayıp durur, sevdiğinin gölgesini; dil, söyler söyler, kulak tatmin olmaz havaya karışan seslerden.Dil de, kulak ta O nu zikretmek, O nu duymak isteği peşinde. Bütün ruhumla, bedenimle seni arzularken, ben kendi nefsimle beraber buna birer engeliz. sevgiliye giden yola,kösteğiz.O'na gidemedim, bütün organlarımın istediği sevgiyi, aşkı, mutluluğu bulamadım. Kaybettim, kaybetmeye gözyumdum. Ben çekiliyorum. Ben yolunuzu açık tutmak için, ayrılıyorum. Nereye gideceğini tahmin etse bile, ne yapacağını bilmeyen bir durum da...

        Biz günlüğüm, bu dünya da birer yolcuyuz. Her geçen gün, ömrümüzdendir. Her geçen gün bizi bir adım daha ölüme, bu garip diyardan ebedi olan diyara doğru ilerletmekte. Hani bir gün, sahabilerden biri Allah Resulünü(s.a.v) bu dünya hakkıında şöyle dediğini duymuştun:
      "Bir gün Allah Resulü, bir hasır üstünde uyumuş, bu yüzden de o hasır göğsünde iz bırakmıştı. Uyanınca göğsünü ovuşturdum ve:
      'Ya Resulullah!. Anam baban sana feda olsun! Keşke bize haber verseydin de, o hasırın üzerine yumuşak bir şeyler serseydik! dedim.
      'Ey Abdullah!. Dünyaya ait şeyler benim neyime gerek? Benim bu dünyayla olan ilişkim, bir ağacın altında biraz gölgelendikten sonra, onu bırakarak yoluna devam eden bir süvari gibidir.' cevabını vermişti.
   İşte görüyorsun günlüğüm, dünyanın hilelerine, nefsi arzularına kapanıpta nasıl bir yaşam ortaya koyduğumuzu görüyorsun, günüm. Dünyanın her meşakatine, her sıkıntısını içimize, ya da dışa yansıtarak nasıl da alınan nefesin bir daha çıkmaması için kendimizi ona dayatıyoruz. Hayır günlüğüm, sen bu kainatın ne (haşa) sahibisin, ne de yaradanısın. Sen gölgelik olan bir diyarın içindesin. Gün gelecek bu gölge sana ya el uzatacak, ya da kendinden uzaklaştırmak için itecek. Ne olursa olsun, biz gölgesi gerçek olan, devamlı olan bir diyarın izinde olmalıyız. Bu simgelerden, sembollerden oluşan sahte, aldatıcı, çekici diyara bağlanmak neyimize...

    Bugün de soğuk, dünden kalma karın etkisiyle daha da soğuyan ve güneşinde bir ara gidip gelmesiyle, az da olsa bedenimizi ısıtan, baharın kokusuyla kendini hissettirdiği bir güne" Allah'ım hayırlı bir gün nasip eyle" dememle başladım, doğan, güzel yaratılmış güne...
    Ben okuduğum kitapta çok güzel bir konuyu farkettim ve beni gerçekten etkiledi, tam da benim ilgi alanım olunca etkilenmemek mümkün olmuyor. Ordaki söyleneni aktarmıyacam ama ordaki ana düşünceyi, kendime göre yorumlamaya çalışacam.
    İnsan her nerde olursa olsun; en sıkıntıdan tutunda, en ferahlığında bulunsun, Yaradanla birlikte olduğunu farkedince, bütün derdu tasalar, bütün dünya zevku sefası gider, O nunla olan, muhteşem anın hiç bir şeyle kıyaslanmayacağı kadar değerli olduğunu anlatmakta. ve sevilen en iyi insan yanınızdan kaybolsa bile, sevilen dünya malı elinizden gitse bile, O nunla dolu olan yürek, hiçbir zaman hüzne kapılmaz, karamsarlığa düşmez. Ben bunları okuyarak  hayatıma, yaşadığım şu ana bir göz attım. Gerçekten de kendi hayatıma yansıtarak, bunun doğru olduğuna hem davranışlarımla hem de en önemli kanıt olan yüreğimle bunu doğruladım. Yüreğim, O nsuz bir nefes alıp vermeyede razı değil. Çünkü yürek hep O nu arar, O nu anarak görmeye başlar.
    Bilmiyorum, genelde ben hep "Yaradanı" konuşurum. Düşüncelerim hep O na akıyor. Olumlu veya olumsuz düşüncelerimde, mutlaka O nu bulup, çıkartıyorum. Aslında şimdi şu cümleleri yazacaktım( acaba bunları yazarak birine, birilerine rahatsızlık veriyormuyum diye, inşallah rahatsız etmiyorumdur) diyecektim. Ama pişman oldum. Ve sözümü, düşüncemi geri alıyorum. Ben, ben olduğum müddetçe ve bu esin bu sitede olduğu, ve bu günlük bana ait olduğu sürece, yazdıklarımın, düşüncelerimin arkasında duracağım. Ben yanlış birşey yapmadım.
   Ya şimdi, böyle kendi kendime tartışarak, günlüğüm günlük olmaktan çıktı. Neyse, hayat devam ediyor, ben de bu hayatın bir yerinde hayatımı yaşamaya devam ediyorum. En güzel bir şekilde, hayırlarla dolu, sadece Allah rızasını gözeterek hep birlikte yaşayacağımız günler temenni ediyorum.