Aylar önce yedi cihana benimle evlenmek istediğini söyleyen 37 yaşındaki ağabey(!)diktiği apartmanlara ve altında ki son model arabasına rağmen ona burulup bakmamamı öyle yadırgamış olacak ki,inanılmaz bir saldırıda.Aslında haklı,benim neyime öylesini reddetmek değil mi ama!Reddedilmenin verdiği hırsla,çevremdeki herkese benim ne kadar ''sürtük''bir insan olduğumu söylemesine de kızmamam gerek aslında.Benimle bir kez dahi aynı ortamda bulunmamış olmasına rağmen,otururken belimin açıldığından,hiç kendime dikkat etmediğimden bahsedebilir.Girdiği ortamlarda ''aman o kızdan uzak durun''diyebilir.Adam der abi,haklı.Haksız olan benim,gidip ondan hesap sorduğum için.O sorgu sırasında aslında annemin en yakın arkadaşlarından biri tarafından bana yönlendirilmiş olduğunu öğrenip,bu konuda annemden yardım talep ettiğim için...

Duyduklarım neticesinde,eve gider gitmez telefona sarılıp,o kadına bir daha asla evimize adım atmaması gerektiğini,kendisinden iğrendiğimi söylememeliydim.Salaklık işte...Söylediysem bile,annemi o kadına hiç bir şekilde söz hakkı vermemesi konusunda uyarmalıydım!!!Uyarsaydım eğer,o kadın bugün tekrar evime giremez ve anneme onunla konuştuğu için öfkelenmeme sebep olamazdı.Annen düşünemiyor mu deme günlük.Annem hanımefendi(!),olgun(!)...Kükremek yakışır mı hiç.İnsanın hakkını araması da neymiş...

Hepsini geçtim,Sana kırgınım sadece anne.Beni 37 yaşında bir adama layık gören o arkadaşına öz hakkı verdiğin için ağlıyorum sadece.Yoksa elalem ne der,umurumda değil...

Bana kimse ''boşver'' ''takma kafana'' şeklinde sözler sarfetmesin artık.

Yeter....

Bunu söylemeyin bana.