Tam 6 yıl oldu anne senin vefatından bu yana.Seniz geçen 6 sene...
Senin öbür dünyaya göçtüğünü bana nasıl söylediklerini hatırlıyorum...
12 yaşındaydım.Kardeşimle okuldan çıkmıştık.Her zamanki gibi okulun karşısındaki markete uğradık kardeşimle ikimizede birer ''cin'' aldım o zamanların popüler cipsi.Her zaman ne kadar zararlı oldukları söylerdin bi yandan yaptığın sebzeli yemeği bize sempatik göstermeye çalışırken...
Bizde o yüzden ''cin''leri eve gelmeden önce yer seni üzmezdik...
Eve geldiğimizde bir sürü ayakkabı gördüm kapıda.İçeri girdiğimde çok sevindim.
Tanıdığım,tanımadığım bir sürü insan,uzun zamandır görmediğim  akrabalarım hepsi evdeydi ve bu da bir sürü eğlence,gırgır şamata vede annemin yaptığı nefis kekler börekler demekti...
Ama bi gariplik vardı.İnsanlar beni gördükleri için sevinmiş gözükmüyolardı..
Neden acınası gözlerle bakıyolardı bana ve kardeşime?
Genede herkesi öptüm tüm çocuksu neşemle...
Daha sonra babamla dayım çağırdı kardeşimle beni.
Senin odandaydık..Ben,kardeşim,babam ve dayım.
Artık senin bizle olamıyacağını,bizi izleyeceğini,bizle olacağını ama bizim seni göremiyeceğimizi çünki vefat ettiğini söylediler...
İlk önce sadece cennette gidip gidemediğini sordum o çocuksu salaklığımla...
Hiç olmassa beklediğim cevabı almıştım...
Cennetteydin annem.
3 sene boyunca savaştığın hastalığa daha fazla dayanamamış ama hiç olmassa cennete gitmiştin annecim...
Eğer o cuma sabahı vefat etmeseydin cumartesi günü hastaneye ziyarete gelicektik sana..
Aslında hergün yanında olmak istiyodum ama sen,seni hayata bağlıyan makinalar beni kötü etkilemesin diye istemiyodun.
Ama annecim keşke nasıl görünürsen görün benim zihnimde hep uzun boylu,ela gözlü,narin elli o güzel kadın olarak kalcağını bilebilseydin.
Hala teşşekkür ederim Allah'a beni senin nerdeyse ikizin gibi yarattığı için
Ve şimdi anne cebimde taşıdığım acılarım,zihnimdeki anılarım,günahlarım,sevaplarım,babamın dolabından gizlice aşırdığım bi bardak viski ile 6 senemi yad ediyorum...
Seni yad ediyorum..
Nur içinde yat annecim...

Başın saolsun... Başka ne denebilir bilmiyorum ama sen sabretmeyi öğrenmişsin sanırım...

Söylediklerin kulağıma küpe olacak Şimal kardeş... Böyle acı bir kaybı çok erken yaşamışsın ve yaşının kaldıramayacağı sabrı öğrenebilmişsin...Birdaha aynı acıları yaşamaman dileğiyle...

Başın sağolsun şimal arkadaş.Allah rahmet eylesin.Hayatta hiçbir şey annenin yerini tutamaz ve onu kaybedince,bu acıyı yaşamayan da anlayamaz.Allah sabretmeyi ve inşallah bir daha böyle acılar yaşatmamayı nasip etsin.