öfke;bedenin ve beynin olumsuz olaylara verdiği tepki olsa gerek.tanımını koymak zor. öfkelendiğim zaman,zangır zangır titrerim bazen,zırıl zırıl ağlarım bazende kaskatı kesilirim.
 yaşamın zorluklarındanmıdır bilemiyorum dayanma güçüm tükenmiş,olumlu yada ılımlı yaklaşamayorum .
  değerli admin örnekleriniz iyi güzelde bir laf vardır (anlayana sivri sinek saz,anlamayana davul zurna az) bazı insanlar böyle eldemidir öfkene sahip çıkmak yada ertelemek.yıllardır eşimin alkol bağımlılığı var,bunun getirdiği bir çok sıkıntıyı çocuklarımla beraber yaşadık yaşıyoruzda.,içmemeyede,tedaviyede yanaşmıyor,bizden bir çok şeyin alıp götürdüğünüde biliyor.yinede onu tüm sıkıntılarıma rağmen seviyorum,buna izinmi verdim yoksa savaşmı.tabiki savaş ve bu savaş bende öfke tahribatı yarattı.artık hiç bir şeyle baş edemiyorum.ben ben olmaktan çıktı,yerine gergin bir beden her gece acabalarla dolduran beyin aldı.mümkünmü öfkeyi aza indirgemek.
   çok geceler cılgınca cıkıp koşmak istedim sinirlendiğimde taki soluğum kesilene dek,bazen can almak ,bazende canıma kıymak,hatta ailece yok olmak,geride bir şey bırakmaksızın.işte benim öfkem.
      sonra nasıl sakinleşiyorum onuda bilmiyorum,öfkenindemi bir limiti var bitiyor ,anlamış değilim.
ben yukardaki sorulara pek cevap veremedim, sanırım ama iyi oldu sanki deşarj oldum.iyiki actınız böyle bir konuyu teşekkür ederim

Öncelikle bir konuyu açıklığa kavuşturmak gerekiyor...

Öfkenizi en şiddetli olduğu zaman kontrol etmeye çalışmak, imkansızı başarmaya çalışmak gibidir... Yanardağın patlamasını, orman yangınını yada depremi durdurabilir misiniz?

bu nedenle size önerim
a) Öfkelenmenize yol açacak durumlara önceden engel olun
b) Öfkelendiğinizde tahribatı en aza indirin...
c)  Durumu kabul edin ve savaşmayı bırakın...

Frida28 ilk iki seçenek için nefis örnekler vermiş... Birincisinde eşine limit koyarak, bir daha kendisini öfkelendirecek bir duruma devam etmeyeceğini bildirmiş.  Öyle ya, sırf kocanız, patronunuz, arkadaşınız kızıp üzülecek yada gerilecek diye siz niye öfkeleneceğiniz durumları yaşamaya devam etmelisiniz? Ayrıca eşinizin sizi rahatsız edecek davranışları yapmamasını beklemek yerine, kendi mutluluğunuzun sorumluluğunu üstlenebilirsiniz.  İkinci örnekte ise öfkelendiğiniz bir anda, kendinizi durdurup tepki vermeden önce iç dünyanı yoklamanız ve gerek vücud dilinizi kontrol ederek, gerek yapıcı olmaya çalışarak öfkenizin zararını en aza indirgemeniz mümkün olabilir... Bu iki seçeneği başarmak hiç kolay değil... Sürekli pratik yapmak, sürekli kendinizi gözlemlemeniz ve sürekli olarak neden öfkelenmemeniz gerektiğini hatırlamanız gerek...

Gelelim şu patron olayına: Susmak, geçiştirmek, öfkeyi bastırmak, ve bir an önce gitmeyi beklemek sadece pasifçe agresiflik göstermek demektir... Öfkenizi dışarıya yansıtmıyorsunuz ama kendi içinizde tüm şiddeti ile yaşıyorsunuz.  Burda amacımız öfkenizi başkalarına göstermemek için nasıl kontrol edeceğinizi konuşmak değil, size zarar vermesini önlemek... Sigarayı ele alın... Hiç kimse görmeden sigara içmekle, kapalı yerde bir sürü insanın arasında sigara içmek arasında bir fark yok... Size olan zararı aynı...  O halde bu yöntemin çok faydalı olmadığını görebilirsiniz...

Soruna biraz daha farklı bir gözle bakalım.  Ne söylediğiniz yada söylemediğiniz bir an için önemsiz olsun... Acaba patronunuz sizin vücud dilinize tepki gösteriyor olabilir mi? Eğer suratınız asılmış bir şekilde (elinizi çenenize dayamış, umursamaz bir tavırla otururken) toplantıya devam ediyorsanız muhtemelen çevrenizde bulunan herkes sizden gelen gerginliği ve rahatsızlığı hissediyor demektir... Diğer taraftan fikirlerinizi sert ve gergin bir tonla söylüyorsanız kişiler bu yaklaşımınızı rahatsız edici buluyor olabilir...

http://www.hatunca.net/content/view/2333/59/

Öfke, öfke, öfke...

Aslında bu olumsuz gibi görünen duyguda açığa çıkan enerji doğru kanalize edilebilir doğru kullanılabilirse yıkıcı olma vasfını yitirip yapıcı birşeyler üretmeye bile sebep olabilir. Öfkelendiğim zamanları düşünüyorum şu anda. Genel hayatımı (ki duygularım dengedeyse) yapıcı olmak üzerine inşa etmeye çalışmışımdır. Bazen duygusal dengemi yitirdiğimde tersi olabiliyor tabi  Olsun ben böyle de güzelim 

Öfkelenmeye başladığım zaman ellerim ve ayaklarımın soğumaya başladığını hissediyorum. İlk önce biraz üşüyormuşum gibi oluyor ve bu bana vücuduma adrenalinin salınmaya başladığını haber veriyor. Biliyorum ki adrenalin kalp kapakçıklarının kasılamına sebep olurken tansiyon düşmesi yada yükselmesi gibi ani durumlara sebep oluyor. Ben de düşmesi şeklinde olur ve bu sebepten vücut ısım biraz düşer. Adrenalin kanıma karıştığı ve adaptasyon sağlandığı zaman vücut ısım ani şekilde yükselmeye ve kalp atışlarım hızlanmaya başlar. Ayak parmak uçlarımdan yayılan ısı vucüdumda ilerledikçe daha da hız kazanır ve bazen öyle olur ki tepemde bir delik olsa beynimin tavana yapışacağını falan düşünürüm  Allah tan delik değil. Korunaklı bir yerde. Tam bu vaziyetteyken bakışlarımın çok rahatsız edici olduğunu bildiğim için kimseye bakmamaya, ses tonumu ayarlayamayacağımı bildiğim için kimseyle konuşmamaya çalışırım. Derin derin nefes almaya çalışarak içimden 10'a kadar sayarım. Bu durumu biraz yatıştırabilir. Tabi yatıştırmayadabilir. Fakat bilirim ki gerçekte neler olup bittiğini anlayabilmem için bu durumun devinimini tamamlaması, bu enerjinin vücudumda dolaşması gerekir. Bir iki dakika kendime izin verdikten sonra sırf farklı bir şey yapmış olmak için yerimden kalkar ve yüzümü hafif ıslatırım. Yıkadığım zaman daha fazla öfkeleniyorum. Biraz sakinleştiğim zaman gerçekte beni öfkelendiren şeyin ne olduğunu anlamaya ve bunun daha önceki yaşadığım deneyimlerle bir ilgisinin olup olmadığını anlamaya çalışırım. Eğer çok öflendiysem bunun kesinlikle sadece o olaya ilişkin bir durum olmadığını bilirim. Sırf inadımdan bile olsa beni sinirden yumak yumak olma duruma getirmek çok kolay değildir. Geçmişte yaşadığım deneyimleri o anki tepkilerimden temizler ve tepkimin (ki illa tepki vermek zorunda değilim) ne kadar şiddetli olması gerektiğine karar veririm. Ve bir yıkımı daha önlemiş olurum. Fakat bildiğim bir şey var ki bu tamami ile benim seçimimdir. Öfkemi yıkıcı ve yapıcı olarak kullanmak tamami ile benim seçimimdir.... En azından ben böyle düşünüyorum 

her zaman olmasada öfkelenirim zaman zaman sesim yükselir elim ayağım titrer karşımdakine bir şeyler söyleyemezsem oracıkta patlarım bende bir gün kalp krizi geçirmekten korkuyorum çünkü sinirlenince göğsüm ağrıyor

Nasıl kendinizi ifade ettiğiniz çok önemli çünkü araştırmalar, iletişimimizin %94'nün vücut dili ile yapıldığını gösteriyor.. Bunun anlamı, insanlar sadece %6 oranında ne söylediğinize bakıyor ve sizin hakkınızdaki tüm yargılarını vücud dilinize bakarak yapıyorlar... Etki-tepki ilişkisini unutmayın...

Bir önceki mesajımda kendinizi dürüstçe ifade etmenizi ama bunu gülümseyen gözlerle ve sakin bir vücud dili ile yapmanızı söylemiştirm.  Aslında tarif ettiğim yapı, kendine güveni tam olan, kendi ile barışık, korkusuz bir insan olmakla ilgiliydi... Elbetteki bir gecede bu değişimi sağlamak mümkün değil, ama dediğiniz gibi pratik yapmak çok önemli...

Burdaki konuyu dağıtmamak için kendine güven konusunda yeni bir başlık açacağım... Konuya ordan devam edebiliriz...

Hepinize paylaşımlarınız için teşekkür ederim...

Öfkelendiğim zaman,

Sesimin tonunu ve kullandığım kelimeleri "öfkelenmediğim zamanlara göre" çok daha kontrollü ve dikkatli kullanırım..Genellikle gülümsüyor olurum..

Öfkeli olmadığım zamanlarda "yahu sen de .... falan filan.. " diye elimi kolumu kullanarak konuşmaktan çekinmememe rağmen öfkelendiğim zaman "sen.."le başlayan cümle ve ellerimi kullanmam..sözüme "bence ya da istersen.. " le başlarım...

Ve konu hakkında sakince düşünmek için kendime zaman tanırım...O zaman dolduğunda genellikle öfkem hafiflemiş olur..."Bir süre sonra unutacağın birşey için o anki öfkenle iyi ki  sonradan üzüleceğin ya da telafi etmek isteyeceğin , maksadını aşan cümleler kurmadın  da birkaç milyon beyin hücreni öldürmedin kıs inci .."  diye kendimi kutlarım..

Zaten çok nadir öfkelenirim...Kin tutamam...Kızdığım şeyleri birkaç saat içinde tamamen unuturum..Çoğunlukla da bu yüzden " kemiksiz " olduğum düşünülür..Ama unutuyorum hemen.. elimde değil..( konsantrasyon bozukluğu  )

Çoooookkkkmu öfkeliyim ? Çok ama çookk mu  ? Öfkelendiren şey "yumuşak karnıma ve daha önceden birçok kez ( onlarca kez olabilir ) tepki verdiğim bir konuya " ait söz ya da eylemin fütursuzca tekrarı mı? Sınırlarımın aynı konuda bininci kez ve düşüncesizce zorlanmasından mı..?

"Seni  öfkelendireceğini bile bile bunu yapan biriyle ne işin var senin ?" sorusu bir an için aklımdan geçmişse...bırakır giderim..dönmemek üzere...

Gökyüzünü ya da denizi görebileceğim bir yerde kuşları seyrederim...

ben genelde ani sinirlenirim ve çabuk geçer.sinirlendiğim zaman bir sigara yakarım.gerekiyorsa kızarım.çok aşırı sinirlenmişsem bulunduğum ortamı terk eder dışarıda 5-10 dk. hava alır ve ortama geri dönerek hiç bir şey yokmuş gibi devam ederim.