Cigdem hanim cok tesekkurler bu yaziniz icin. Okudugum, okuduklarimi anladigimi dusundugum halde bu Pazar gunu oglen yemeginde bulusacagim arkadasima karsi yeterince empatik olamamktan buyuk bir endise duyuyorum, hatta korkuyorum.
            Arkadasim benden yasca cok daha buyuk ve benim Acik Ogretimde ilk sene ogretmenimdi. Eger Mary olmasaydi belki ben 3 yillik ogretimimi tamamlamaz ilk seneden vaz gecerdim, bana cok emegi gecmistir, kendisini cok severim. Her zaman kendimden cok daha guclu gordugum bu dostum 1 Temmuzda esini kansere teslim etti ve cocuklarida yok. Su anda kendisini nekadar yalniz hissediyor oldugunu tahmin edebiliyorum. Icinde bulundugu bu cok nazik durum karsisinda onu incitmekten cok korkuyorum. Zamaninda bana verdigi destegi ona verememekten korkuyorum.
           Bu gun telefonda onunla konusurken kendimi cok fazla konusur buldum. Kendi yalnizligimi anlatarak onu anladigimi gostermeye calistim ama kendimi iyi bir dinleyici gibi goremedim. Peter oleli sadece iki ay oldu Mary icin henuz hersey cok taze ve ben ne yapacagimi nasil davranacagimi bilemiyorum ve cok uzuluyorum. Kabuk baglamaya baslamak uzere olan bir yaranin uzerindeki kabugu istemeyerek farkina varmayarak koparma endisesi gibi bir sey bu. Yeterince empati gosterebilmek icin bu duydugum endiseyi, korkuyu asmam gerekiyor  ama bunu nasil basarabilecegimden emin degilim? Bir insanin sevdiginin kansere yenik dususunu seyretmesinin ne kadar travmatik bir surec oldugunuda cok iyi biliyorum ama benim bu deneyimlerimi onunla paylasmam ne kadar faydali ne kadar faydasiz olur bilemiyorum.

güzel yazınız için çok teşekkürler çiğdem hanım...bende insanlar arasında empati kurabilmenın çok önemli olduguna inanırım hep...basarıp basaramadıgım tartısılır ama yazınızı okumak buyuk zevk verdi bana...
  sevgiyle kalın...

sevgili çiğdem hanım çok güzel bir yazı ellerinize sağlık......bazı şeyleri bildiğimizi sanıyoruz ama neyi ne zaman konuşacağımızı ne zaman susmamız gerektiğini belkide bilemiyoruz......... konuşmadanda bazan susup iyi bir dinleyici olmak daha iyi diye düşünüyorum........

     Cigdem hanim soylediklerinizi uygulamaya calistim daha az konusup daha cok dinlemeye calisarak, enerjimi ve gucumu vererek. Sonuc: arkadasimla mukkemmel bir gun gecirdim cok tesekkur ediyorum.
    Aramizda gecen butun konusmalar dogal bir akis izledi zaman zaman Peterdan bahsettik, zaman zaman dunya olaylarindan konustuk ve gelecekten bahsettik neler yapmak istedigini sordum? "Bilmiyorum" dedi Dunya uzerindeki gidip gormek istedigi yerleri gidip gorebilecegi onerisinde bulundum. Once tek basina bunu yapmak istemedigini soyledi sonra aklina "eger gidecegim yerlere egitim amacli gidersem yeni yerler tanirken yeni insanlar taniyabilirim ve boylelikle yalniz kalamam" fikri geldi. Cok olumlu ve guzel bir gundu.
     Size yazinizdan ve tavsiyenizden dolayi bir kez daha cok tesekkur ediyorum.   

Bir halk masalında empati!
Göğsü kınalı bir serçe varmış.
Gök gürlediği zamanlar tir tir titreyerek yere yatar.gök yıkılmasın diye
ayaklarını havaya kaldırırmış.
Bir yandan da <Korkumdan kırk kantar yağım eridi>dermiş.
Bir gün birisi dayanamayıp
-Sen kendin beş dirhem gelmessin,nereden oluyor da kırk kantar yağın eriyor? Bunun üzerine serçe şu cevabı vermiş
<Herkesin kendine göre dirhemi,kantarı var siz ne anlarsınız.

  Masaldaki verilmek istenen mesaj bence her canlının kendine göre bir bakış açısı vardır.Dışarıdan bakınca biz onu göremeyiz.
Ve onun bazı davranışına anlam veremeyiz.
Kendimizi o kişinin yerine koyup olaylara onun gözüyle bakarsak,
onun duygu ve düşüncelerini anlamış oluruz