Bende frida ya katılıyorum... ..Sert tepkilerle üsttelemeyin derim...bizler ...anneler olarak....bundan yardım amaçlı yararlanmak istiyoruz belki...Ama yarınlarında o da yıpranaz belki bilerek belki bilmeyerek....Ama inanın kendi öğrenecek......

Benim annem üstelemezdi yemek iş vs....Hep........Çık kızım zamanı gelince yaparsın derdi.....İlerde çok daha yorulursun derdi....CANIM ANNEM BENİM......

Zamanın bu kadar erken gelecegını bılsem hep anneme yardım ederdım onlara yemek temizlik yapmak isterdim........Şimdi elin kapısında yaptıgın yeniliyor ama güzel olmuş bile denmiyor bazen....Temizlik te öyle.....


Şimdi yaşım..... 26 ve evlilikte 7 .yılımın içine gırıyorum.......Bugunden yarın ki işleri planlamaktan bile yoruldum artık..... ...

Kız anneleri ne olur yormayın onları.....Ama elin kapısında horlanmayacak derecede bişyler öğretin..... ....

Yaptıgı size ise ögrendiği kendine.........   Bunuda hatırlatın onlara....

Ben henüz sitenizde yeni üyeyim.anlamaya ve öğrenmeye çalışıyorum.sitenizi.tesadüfen kızımla ilgili sorunlarım vardı.kızım 4 yaşında sorumluluklarının bilincinde değildi.ve gittiği kreşte sorunlar yaşamaya başladı.ne yapabilirim.ona nasıl yardımcı olabilirim diye googlede gezinirken sitenizi gördüm.ve hemen üye oldum.umut ediyorum. burda güzel paylaşımlar olur.
Biz ebebeyinler küçük yaşta olan çocuklarımıza sorumluluklarını öğretmemiz gerekir.nedenleri ve sebepleriyle birlikte öğretmemiz gerekir  ki,ileride daha başarılı olduklarını görmemiz açısından,sadece ev işlerinde değil,real hayattada(iş hayatında)başarıya ulaşmaları için,bu benim nacizane düşüncemdir.
Sevgilerle,
Sudenaz,

yorumlariniz icin tsk ederim ne güzel önerilerde bulunmussunuz  tesekürler

  benim kızım 8 yaşında ama benim kızımla ilgili sorunlarım yok denecek kadar az.. çünkü ona vakit kalmıyor babasıyla ve kardeşiyle ilgilenmekten zavallı kızım bazen ona acıyorum..sanki annesi var ama görünürde..
  oğlum tam bir baş belası düz duvara tırmanan her söze karşılık veren her şeye yetişmeye çalışan kıpır kıpır bir çocuk henüz 5 yaşında olmasına karşın sanki büyük insan gibi laf eder... ablasından bir şeyler öğrenmeye çalışır hep..
   kızım o kadar duygusal ki bu sözle anlatılmaz.. her şeyi kafasına takar..dönem dönem ağlama krizleri tutar aslında içine kapanık sessiz bir kızdır fakat bazen çok asabi olabilir ama bu asabiliği sadece kardeşine karşı kullanır.. öfkelerini kolay kolay söyleyemez. sevinçlerini de tabikide bir şey karşısında heyecanlansa bunu diliyle ifade edemez...duygularını açıklayamaz.. sanki şimdilerde bir gariplir var onda.. nefesini bir garip alıp veriyor.. ıh  ıh  ıhh ıhh ıhh .. diye bir garip hareketler yaparak bana diyor ki anne sende böyle oluyormu... hayır kızım olmuyor diyorum üstünü kapatıyorum bilerek çünkü ben onları yaşamıştım ve o anları tekrar yaşamak istemiyorum nefesim tutulur gibi olur birisi beni boğazlıyormuş gibi olur ve ben nefesimi esneyerek almaya başlardım günlerce ve bu durum aylarca  devam ederdi. taki ben tak artık diyene kadar defalarca intiharı düşündüm ama zavallı çocuklarım için bunu yapamazdım.. psikiyatr bana ankisiyete bozukluğu ve panik atak teşhisi koymuştu ve ben bu yazılan ilaçları raporla bazıları yeşil receteli ilaçtı bunlar.. en uzun süre 6 ay devam ettim.. sonrası yok etmiyorum şimdide zaten doktora gitmek istemiyorum çünkü bana tedaviyi kestiğim için kızacak biliyorum ondanda azar işitmemek için gitmiyorum ...
  kızımın bundan 5 yıl önce kardeşinin dünyaya gelmesiyle başlayan günleri zindan olan bir durum da kızımdan fazla bir şey beklemiyorum.. kardeşi doğduğunda  ve babasının mecburen iki ay gibi bir süre oğlum kucağımda 13 günlükken başlayan psikolojik sorunları hala devam ediyor tedavi edildimi.. hayır. koskoca devlet hastanesinde ve doğum evinde bu konuyla ilgilenecek bir pedagog yok..babası gidince kızım yaklaşık olarak 3 ay gibi bir süre hiç konuşmadı.. konuşsada kekeleyerek konuştu.. ve bu durum beni çok rahattsız etti onu normal bir psikyatra götürdüm oda üzerine fazla düşmeyin dedi..
  aradan bir yıl geçtiğinden anneanne başka bir şehirde ve bize gelen  halalarıyla onu kendi isteği üzerine anne anneye gönderdim yolda  eniştesinin bağırmasıyla o derece korkmuş ki ağlayarak inmiş annemler ama tabi görümcemler  bunu söylemiyorlar.. bağırmadı kimse diyor ama kızım yalan söylemeyi bilmediği için söylüyordu bana ama her şeye ağlıyordu ne dersen de veya deme ama o yine ağlıyordu.. zorla geçirdik ilgiyle sevgiyle sabırla yoğurdum onu ve geçirdim... ağlama krizlerini unuttu sanıyordum ama ben tekrarlayan bir durum oldu bu daha 8 yaşında ve şimdide tıpkı ben gibi nefes nöbetleri tutuyor. korkuyorum ama çok fazla korkuyorum nolur bilmiyorum götürecek bir pedagog da yok.. bulunduğum şehirde sadece bir tane pedagog var ve sıra bulmak çok zorrr.. imkansız giib birşey bu... onunla ilgilenmeye çalışıyorum ama babası  çok önemli bir etken kızımın korkak yapısını törpülüyor ona iyi davran diyoürum ama o kafasının kızdığı birşey olursa hemen bağırıp çağırıp vurma yolunu seçiyor. ben müdahale ettiğimde ise bende kavga ediyor .bana vurmaya başlıyor önemli değil bana vursun ama çocuklarımın gözlerinin önünde ve kızımın bu durumu kaldıramayacağnıı bildiğim için ses çıkaramıyorum çünkü dünlük bugünlük değil ki. her zaman böyle..
  o değişmeyecek giden zaman da geri gelmeyecek. biliyorum bunu ama benimde yapacak bir şeyim yok ki elimden gelen her şeyi yapıyorum.. allahım nolur bana yardım et kudretini benden esirgeme.. lütfen allahım sen dualarımı biliyorsun kabul et dualarıımı allahım...
 iyi akşamlar tüm güneş doğan ülkelere tüm ay ışığında geçmişine keşkelerle bakan insanlara....