Hiç kalbinize sormayı cesaret ettiniz mi?ilk günkü gibi pakve saf mi?ilk günkü gibi kinsiz,ihanetsiz ve samimi mi? ilk günkü gibi kırılmaktan çok kırmaktan korkabilecek kadar hassasiyetini koruyormu ve ilk günkü gibi gelecekten umutlumu .Bu soruları cesaret edip sorabilecek kadar yüreginizde kirlenmemiş yer varsa birde şunu sorun kalbinize,herşey için çokmu geç ve sonra kalbinizin derininden gelen o cılız sese kulak verin ve o ses belkide senin son umudunun sesidir,o sese kulak verip ellerini uzatıp yakalayabilirsen ilk günkü gibi olmasada o cılız sesi gürbir seda haline getirebilirsin ve o zaman kendin ve insanlık adına bir şeyler yapabilirsin umudu bitmiş insanların umudu haline gelebilirsin.
  Bir çokları için herşey bitmiş görükse bile sen onlara göstereceksin bu köhnemiş çagda nasıl kirlenmeye bırakılmış kalplerin yeniden dirilebilecegini

hiç kimse bence dogdugu gibi kalamaz masum zamanla okadar katı ve sertleşiyoruz hayat çünkü çok acımasız
biyandan hayat bize degil biz hayata uyum saglayınca masumluk gidiyor

İlk günkü gibi olmak imkansız.Ama umut kesilmez,yeterki biz temiz,doğru,dürüst olan o kalbin peşinden gidelim ve onu elde etmeye çalışalım.

işte budur..dicek başka laf yok üzerine..katılıyorum arkadaşım..