Kendine avantaj sağlayan sadece kadınlar değil, erkekler de yapıyor bunu ama bir orantı yaparsak kendine avantaj yaratan kadınların sayısı kendine avantaj yaratan erkeklerin sayısından daha fazla bu da patron/işveren konumundaki erkeklerin zaafından, ve bu zaaftan faydalanma eğiliminde olan kadınlardan kaynaklanıyor sanki. Aslında burada bir “al gülüm ver gülüm” durumu söz konusu; sorsan onlara  “alan razı satan razı” derler.  Bir bakıma da öyle tabii, “alan razı satan razı”.  İki tarafta amacına ulaşmış oluyor. İş etiği çok da önemli değil bu durumda. Şimdi geri çekilip bu duruma dışarıdan bir baktığımda bunu çok da eleştiremiyorum, yani hayatın her alanı böyle çünkü; “karşılıklı menfaat”.  Kadın – erkek ilişkileri de bir nevi karşılıklı menfaat ilişkileri. Bu durumda sen şimdi kalkıp “aaaa, ama iş etiği” dediğin zaman karşıdaki de sana “ hadi ya sende” der. 

İşin içeriğine göre dış görünüm tercih sebebi olabiliyor ve cinsiyetine göre işe alım kararı değişebiliyor.

Şantiye alanında çalışacak bir  mühendise ihtiyacı varsa işverenin birinci tercihi erkek oluyor, çünkü bu alanda bayanla çalışmanın zorluğu veya riskini almak istemiyor. Bu yüzden başvurularda bayanlar baştan elenmiş oluyor.

Eğer firmada yapacağı iş, dışarıyla ve üçüncü kişilerle, müşterilerle bağlantılı ise, herhangi bir ürünün pazarlama ve satış grubunda ise alınacak personel dış görünümü mutlaka önemseniyor, aynı şekilde konuşması, iletişim becerileri v.s işinin getirisi olacak özellikleri.

Bunların hepsi işin durumu ile orantılı olan kriterler oluyor.

Bayanlar veya erkekler için yaptıkları işin vasıflarını taşımadıkları halde haketmedikleri bir konumda hala durabiliyorlarsa o firmanın başarısından ve yönetiminin sağduyusundan şüphe ederim.

Ama şu da var ki kıyasıya rekabetin döndüğü sektörlerde şirkete hiçbir başarı ve artı sağlamadığı halde halen o şirkette tutunabilen bir personel olduğunu da sanmıyorum açıkcası. Kimse kimseyi "kara kaşı, kara gözü" tabiri ile boşuna tutmaz. Bu da çok nettir. Ve bu durumda da "al gülüm, ver gülüm" olayı maalesef geçerli kılınıyor.

iş alımalrında dış görünüşün muhakkak etkisii oluyordur.reklamalrda vile sürekli kullanılan ilginç  ve dış görünüşleriyle dikkat çeken bireyler ,iş yaşamnıda da oldukça fala.Dişleri çürük,tırnakları uzun ve pis,kıyafetleri buruşuk ve alakasız biri ile çalışmaya başlamak biraz düşündürücüdür aslında.Kendine,görünüşüne dikkat eden biri işine de önem verir,işyerinde kimsenin göz zevkini bozmaz.Özel bir hastaneye gitmiştim,hemşirenin giydiği kıyafet beyazdan griye dönmüştü,ilk aklıma gelen buranın özensiz ve pis olabileceği ve işine önem vermedikleri oldu.Ama arabamı tamire götürdüğümde üstü ne kadar yağlıysa o kadar kendini işe veriyor diye düşünürüm herhalde.Bir de yeni açılan bir kafe ye gitmiştik,çok hoş görünen börekler,sarmalar ve bitki çayları vardı,hemen birkaç çeşit istedik.Kadın da oldukça bakımlı,süslü idi.Servis yaparken kadının tırnaklarını gördüm,gerçekten uzun ve boyalı  idi,arkadaşlar güzeldir,temizdir  ama ben yemedim çünkü sarma yaparken o tırnakların içine birşeylerin girmeme imkanı yoktur.
  Kıssadan hisse,yapılan işe göre elemanın görünüşü önemlidir.
Kadınalr,erkekler arasındaki işe alınma olayına gelince,bu daha çok işverenin çıkarlarına uygun birini aramasıyla ilgilidir.Kimi her işin yarayacak birini ister,kimisi işinin iyi yapılmasını.Kimi el becerisi ister,kimisi   zeka.İşverenin zekası da burada belli olur zaten,nasıl bir eleman seçiyorsa,o kadar hayali,amacı var demektir.

 Nokta atışı.  “Tanıdık”. İşte doğu kültürünü batı kültüründen ayıran en önemli farklardan biri.  Nihat Genç’i dinliyordum bugün, geçmişten bir olay anlattı onu paylaşayım:  Konfüçyüs’ün öğrencilerinden biri bir gün gelir, doğruluk ve dürüstlük hakkında şöyle der: "Doğruluk; Bizim oralarda, babası bile hırsızlık yapsa, oğlu gider şikayet eder". Konfüçyüs de şöyle der: "Bizim buralarda baba oğlunu, oğul da babayı korur, sahip çıkar, bunun içinde de doğrular vardır".  Ama insan öğrencisini böyle mors eder mi hiç 

 Doğu kültüründe aile, kardeş, eş , dost, akraba, arkadaş kültürü ve bağları  gerçekten çok kuvvetli. Ve bu sadece iş yaşamında değil, siyasette de böyle. Bütün doğu ülkelerinde iktidarın yandaşları ( aile, akraba, arkadaş) her dönemde o iktidarın olanaklarından nemalanmışlardır. İşte Konfüçyüs’ün binlerce yıl önce söylediği şey. “Bizim buralarda baba oğula, oğul da babaya sahip çıkar” Evet, “tanıdık” işe alımlarda en önemli faktör, dış görünüşten bile önemli. Hatta şöyle de diyebiliriz belki: Çok eğitimli ve düzgün bir fiziğe sahip olup hiçbir torpilinin olmamasındansa, Ankara’da dayısı olan vasat bir eğitime sahip Quasimodo olmak yeğdir.  Dayısı olanlar için zaten sorun yok. Fiziği ve eğitimi iyi olanlar için de nispeten sorun yok. Benim, açtığım bu başlıkta iş yaşamıyla ilgili  asıl üzerinde durduğum kesim, Ankara’da dayısı olmayan Quasimodo’lardı bir nevi.



Doğru Alchemy. Bu ülkede, ilköğretim çağından itibaren bir çocuğun gerçekten ne istediğine ve ne yapabileceğine yönelik ileriye doğru sağlam bir yönlendirme mekanizması var mı ki, yetişkinin iş yaşamında gerçekten ne yapabileceğine dair bir öngörüsü veya fikri olsun, ve işveren de böyle bir vizyona sahip olsun? Bu noktada "çağdaş eğitim" sorunumuz olduğu kesin.