düşündüm ama;zamanını bilmediğim için rahatca yaşıyorum,korkmuyorum ölümden,

   ...ense kökünden ruhunmu çıktı...

bi kere kokoin içmiştim o zaman tribine girmiştim    fena bi şekilde..!!

 Ölüme  o kadar  yakınız ki , biz görmek  istemiyoruz.Aklımıza  getirmek  istemiyoruz.Düşünün  caddede  iki  kişi  tartışıyor biri  silahı  çekiyor , kurşun  sekiyor , Balkonda  veya  caddede  yürüyen  başka  birine  isabet  ediyor.
Günlük  kazalar.Ummadık  anda  gelen kazalar.Düşme  çarpma,çarpılma,boğulma,Nefes borusuna  yemek  kaçma vs.vs.vs.....o kadar çok ki.Ama  psikolojide adı  kaçma  densede biz  bu  ölümden  kaçamayız.Korksakta  korkununda  ecele  faydası  yok.Burda  kadere  razı  olma  var.Biz  istemesekte.

ölüm bize cok yakın..zaman zaman düşünsemde nasıl öleceğimiz bilinmez..tabiki hayırlı ölümler diliyorum...

ama ölümü düşünmek aslında hayata 4 elle sarılıp anın degerını bılmeye calısmaktır diye düşünüyorum.son an gelmeden yasamın kıymetını bilmek istemektir...

birde şöyle bir olay geçti başımdan. oğlumu emzirip uyutmuştum.karşısındaki kanepeye uzandım,ne daldım uykuya nede dalmadım. beyaz bir sis kaplandı ortalık, yükselmeye başladım.birde baktımki bedenim kanepede yatıyor. çok harika bir duyguydu önce,düşünmedim bir an bile ve "sana geliyorum Allah'ım"dedim.tavana kadar yükseldim oğlum çarptı gözüme "ona kim bakar,kim emzirir"içim çok yandı ve bir anda pat diye düştüm. bundan sonra günlerce kendime gelemedim. acaba büyüyü bozmasam,yani kalbimi cennete mi uçuyordum diye hayıflandığımda oldu. gerçekten ölüyormuydum hala bilmiyorum. bunuda ilk kez burada paylaşıyorum. bilinmesinin ne kadar doğru olduğunuda kestiremiyorum buna neden inandığımıda.kalbimin sesi diye açıklayabilirim ancak.