yetinmeyi ögreniyor kalbim.....kazanmayı bende istedim ama olmadı....gece ilerliyor yine elimde kalan ne diye düşünüyorum..ve yine hayatın anlamını sorguluyorum..tüm kavgalar hırslar tüm çıkarlar ve bunların ortasında ki ben kimin için yaşıyoruz batan gemiyi en son kim terkedicek.......tabii ki ben yakdığım her geminin ardından bakarken buluyorum kendimi.hafif bi kızıllıkla seyrediyorum sadece uzaklaşdıkça kaybolan ben oluyorum gökyüzüne yükseliyor dumanlar..ve ben dumanla işaret gönderiyorum tüm sevdiklerime.....bu bi hikaye,belkide tanrıya küçük bi  mektup.....gitmeden önce saçmaladığım...itiraflar zinciri..hatalar günahlar..sevipde kavuşamamalar sevememeler, isyanlar mutlu bi kucağın özlemi e kendini evinde hissetme duygusu...

insanın boş vakdi olmamalı boş vakitlerde saçmalıyor çünkü..hayatı sorguluyor.......demişdim bana yapma diye yapdım işde korkuyorum şimdi...yalnızlıkdan yine başı boş saatlerden..bak başladı yine 12 yi geçdi geçeli yeni oldu ama geçdi işde ve sen bi şiir mısralarında kendini arıyorsun,asla yaşayamadığın aşkların suçlulupuyla ağlıyorsun....bi roman kahramanı olmak istiyorsun ama olamıyorsun.................
peki neden ?
peki neden?
dur söyle söylemeki zayıflığın çıkmasın ortaya sen bil sadece sen bil.............