Aslina bana kalirsa burada anlatilanlarin herbiri bir gerekce, yol yontem olabilir.

Yalniz Enterasan'in demis oldugu "degerler" en baskin cikani bana gore.

Ornegin hic yasamamis oldugum bir olayin haberini duydugumda, gordugumde, o an icin hicbirseyi dusunmesem de sadece o gorduklerimden etkilenerek uzulebiliyor, aglayabiliyorum...

Ben olmama vs... gerek kalmayabiliyor o durumda...Sadece gordugun yetebiliyor..."ol"mus olan icinde birseyleri "ol"duruyor sanirim?

Tipki guzel birseyi gordugunde duydugun haz, hayranlik gibi...Sahip olman, icinde salt kendin olman gerek olmayabiliyor.Sadece o "ol"dugu icin o hazzi duyuyor insan...

Sanirim bunun sebebi de soylenildigi gibi "degerler"...

Iste o yuzden belki de, biraz da bu olumsuz orneklerde de, sebep "kaybolunan, yitirilen degerler"...

Belki de (genel ornekler) bunun bir hatirlatmasini yasiyor insan o an?

Ben şahsen benim de başıma gelirse diye değil o kişinin çıkmazda,çaresiz üzgün olduğuna üzülürüm.Hele de elimden bişey gelmiyorsa daha da üzülürüm

Bir başkasının kötü durumuna üzülmek insanlara duyulan sevginin bir ifadesi bence. O an biz iyi, mutlu iken o kişide bu huzur yok ve onun da iyi, mutlu olmasını istiyoruz. Yoksa kendimize yönelik bir kaygı ile böyle hissedildiğini sanmam. Bu sadece bencillik olurdu. Sevgi, herkesin huzurlu, iyi durumda olmasını ister.

peki hiç üzülmesek güzel şeylerin olduğunu nasıl farkederiz. Üzülmek mutluluğun değerini anlamamızı sağlıyor.