Böyleleri insanı yıpratır ve ne paylaşılabilir ki onlarla?
En iyisi uzak durmak

katılıyorum!

bence once konusup neden boyle davrandıgını sormak sonrada anlasmak eger hala hıc kucucuk bır degısıklık bıle yoksa ozaman uzak durmayı tercıh edıyorum cunku bana gore onu kıskanclıga ıten bısey var durduk yere kımse farklı davranmaz onun ıcın once dınleyıp yardım edıp sonra eger hala ınadım ınat dıyorsa uzak durmalı mesafe koymalıyız bencede bole ben bu taktık hep ıse yarmıs ve sonuc vermsıdır

Tavrımı tarzımı ağırlığımı korurum,sonuna kadar.Asla ve asla o tuzağa düşmeden araya biraz mesafe koyup sınırlarımı çizer bir daha geçmesine izin vermem.Çünkü siz izin vermezseniz kimse sizi küçük düşüremez.

hııımmm,

diğerlerinin bizi kıskandığına mı inanıyoruz ?

Bizi neden kıskansın diğerleri.
Birileri neden bizim moralimizi bozma istesin ?

Birilerinin kendisini kıskandığına inanan bir kişinin, diğerlerine nasıl bakması gerektiğini gözlemesi gerekir diye düşünüyorum. Biz diğerlerinin ulaşamayacağı kadar yüksek bir realiteye sahip miyiz ki diğerlirinin bizi kıskandığına, hatta bizim moralimizi bozmaya çalıştıklarına inanıyoruz.

Eğer diğerlerinden yüksek bir realitede isek, bu kişileri yargılayamayacağımızı neden hatırlamıyoruz. Dikkat... Acaba biz mi diğerlerini kıskanıyoruz ve bu sebepten moralimizin bozulmasına izin veriyoruz.. Hadi arkdaşlar, biraz iç gözlem biraz iç disiplin. Bu soruları cevaplama cesareti olmayan ya da öfke hisseden kişiler için söylenebilecek çok fazla şey yok. Zaten benim sözümde içine bakabilenlere

Sevgili dila34,

Elbetteki hakkın var söyleminde. Elbetteki kıskanan ve diğerlerinin hayatlarını zindan etmeye çalışan insanlar var. Ben diyorum ki, bizim yani bunun farkında olanların yapabilecekleri tek şey, bu kişilerin varlıklarını kabul etmek. Yani aldım, kabul ettim. Sadece bu kadar. Zira diğerleri üzerinde çalışma yapmayacağımız aşikar. Bizler sadece kendi karmalarımızı temizleyerek diğerlerine örnek olabiliriz. Senin moralini bozan ya da bozmaya çalışan kişinin karşısına geçip bunu neden yaptığını sorduğun zaman alacağın cevap "hayır yapmadım, sen yaptın" olacaktır. Buradaki diyalektiği anlayabiliyor musun. Evet aslında doğeru söylüyor o yapmadı. Ben yaptım. Davranışının benim kafamın içindeki duygusal tepki noktalarını harekete geçirmesine izin verdim. Onun davranışı benim kafamın içindeki bir takım korkuların anahtarı oldu ve bu kilit anahtara uyup kapıyı açtı. Bunu biraz daha açıklamak isterim. Neden bazı insanlar kanser olurken, bazıları olmuyor diye hiç düşündün mü. Çünkü bazı insanların yapısı kanser hücrelerin açabileceği birer kilitken, bazı insanların ki değil. Şimdi kanser hücrelerini korkularımız olarak düşünürsek, ve karşımızdaki kişinin davranışını anahtar olarak düşünürsek, sence bizde mevcut olmayan bir korkuyu (kilit) karşıdan gelen bir kıskançlık (anahtar) durumu nasıl açabilir ve bizi rahatsız edebilir.

Dedim ya, biz çalışmayı sadece ve sadece kendi üzerimizde yapabiliriz. Birinin bizi kıskanması acaba biz de hangi korkuyu tetikliyor. Kendimizi neden tehdit altında hissediyoruz. Ben bunun cevabını kendi içimde buldum. Birisini kıskanmaya başladığım zaman, önce ondan uzaklaşıyorum. Yeterince uzakta olduğumu düşündüğümde saldırmaya ve en sonunda da onu yok etmeye çalışıyorum. Eeee herkes karşıya kendi algı merkezinden seslendiğine göre, acaba ben karşımdakinin de bana aynı şeyleri yapacağından korkuyor olabilir miyim. Yani birşeylerimi kaybetmekten, zarar görmekten, ya da adı her ne ise ondan işte.

Son iki gündür kaygılarının ve kaybetme korkusunun esaretinde yaşamaya başlamış biri olarak, yukarıda yazdıklarım iç gözlemlerimin bir sonucu. Şimdi yıkılan kalelerimi tekrar onarmak durumundayım. Kendimi darmadağın olmuş hissediyorum. Henüz yıkım gerçekleşmedi. Ve ben de bir yıkımın olmayacağına karar verdim. Arkadaşımla bu sorunu aşabileceğimi ve konuşabileceğimizi düşünüyorum. Zor bir gün olacak. Bana şans dile

canım dila,

şu anda sana ne söylesem de belli ki bunu duyurmam mümkün olmayacak. Bunun seni sinirlendirmesinden endişe ediyor olsam da yine de söyleyeceğim. Bu senin seçimindi. Yardım etmemeyi de seçebilirdin. O zaman farklı bir durumu yaşamak durumunda olacaktın. Diyalektiği görebiliyor musun. Yaşadığımız realiteleri seçimlerimizle biz yaratıyoruz. Ve bildiğim tek şey, yargılarsak sevmeye zamanımız kalmaz.

Hiç sinirlenmedim sevgili illüzyoncum, dedim ya, her insan ayrı bir dünya. Ayrıca çok haklı olduğun bir nokta var, herkes hakettiğini yaşıyor, sana katılıyorum. Biliyorum ki, yaşadığım her olumsuzluk, yaptığım her hata sadece benim ürünüm. Ben yargılamaktan daha çok sevmeyi tercih ediyorum ve seviyorum insanları, kıskanç, anlayışsız yada her ne olsalarda, çünkü hayat benim için değerli ve insanlar olmasa hayatın değeri ve anlamı kalmaz, önemli olan gerçeklerin farkında olabilmek .,sevgiler