Bir bayan sitesinde sizinle bir askerlik anımı paylaşmak istiyorum.. İçeriğine baktıgınızda o kadar da ters olmadıgını anlayacağınızı umuyorum..

Askerlik öyle bir yerdir ki inanın tam bir tecrübe... Her yerden her kültürden insan. Mesela biz askerliği Ardahan'da yazar Tuna Kiremitçi ve Şarkıcı Kubat (Siz Kubat diye biliyorsunuz ama biz Ramazan Ağbi derdik ehi ehi) gibi İstanbul sosyetesinden sanatçılarla yapıtık.. Yani sağ tarafınızda onlar otururken solunuzda Batmanlı okuma yazma bilmeyen Hurşit, önünüzde Amerika'da yaşayan 35 yaşında Profesör olmuş bir dahi Murat ağbi arkanızda ilkokul mezunu Bilecik'li çiftçi Kerem oturur.. Ama hepiniz aynı yerde yersiniz yatarsınız ve aynı yerde sürünür spor yaparsınız.. Ve unutulmazdır ordaki dostluklar.. Şimdi size bir anımı anlatayım..
Öncelikle teknik bir detayı belirteyim.. Askerlikte üstdevre-altdevre olayı vardır. O da şudur.. Bu uzun dönem erler yani üniversite mezunu olmayan erler arasında geçerli bir çeşit hiyerarşi ya da askeri tabiriyle silsie şeklidir.. Yani bilirsiniz ki 3 er aylık dönemlerle askere alımlar olur.. Önce gelen grup sonra gelen grupun kıdem olarak üstündedir ve yeni bir alt gurup gelene kadar bütün işleri altdevree (yani son gelen grup) yapar ve gazinoda(Gazino derler ama bildiğiniz okul kantinidir) arkaya otururlar, sabah temizliğini onlar yapar. Bu arada kısa dönem erler için geçerli değildir bunlar

Neyse bir gün akşam Kayserispor-Fenerbahçe maçını seyrediyorduk bölük kantininde.. Altdevreler pazar akşamı oldugu için koğus ve koridor temizliği yapıyorlardı. Çoğu yeni gelmişti.. Yorgun argın arka tarafa maçı seyretmek için oturmaya gidiyorlardı.. Genelde sırf psikolojik baskı lsun diye üstdevrelerin saçma sapan dayatmaları olur.. Kendileri girmelerine rağmen altdevrelere ayakkabısız veya botsuz kantine giremezsiniz demişlerdi..

Neyse çocugun birisi terlikle giriyordu.. Önden bir tane üstdevre ''Aloooo terlikle giremezsin şimdi canını okumadan git ayakkabını ya da botunu giy gel'' dedi.. Çocuk botunu giyemeyeceğini boyasının bozluldugunu söyledi.. ''Ayakkabı giy o zaman'' dendiğinde ise '' Abi benim hiç ayakkabım olmadı'' dedi.. Gene bir üstdevre ''alsana o zaman çıplak ayak mı geziyorsun? ya da git botunu giy boyarsın satılıyor boya gazinoda'' dedi. Çocukta döndü dedi ki '' Valla bir tane ayakkabım var.. 4 yıldır bir bayramda bir de buraya gelirken giydim. Siz ne satın almasından bahsediyorsunuz yaa şurda 100 bin liraya bir çay içemiyorum param yok dedi'' .. Size yemin ediyorum bir sessizlik çöktü şuna de eminim ki artık maç kimsenin umurudna değildi.. Nasıl bir sızı olustu içimizde. Biz kısa dönemler olaya karısmadık ama o çocuk bizle aynı ülkede yaşıyor.. Aklıma kendi yaşantım müsrifliğim geldi, kızkardeşim geldi o milyonlar verip aldıgı parfumu makyaj seti vs.. tabii ki alacak ama düşünsenize bu adamın parası yok ayakkabısı yok.. 100 bin lira verip çay içemiyor.. Yemin ederim şahsen 3 gün gözümüze uyku girmedi.. Neyse Bir Kısa Dönem Sinan diye bir arkadaş vardı Makina Mühendisi Onu görevlendirdik, Tüm Tabur Karargah bölüğü olarak para topladık. Çocuga 2 çift ayakkabı aldık bir de harçlık vermeyi düşündük ve her ay bu çocuga raamızda para toplayarak böyle bir maddi yardım yapalım dedik.. Zira vatan borcu peygamber ocağı orası.. Neyse Sinan gitti siparişlerimizi aldı parayı da bir zarfa koyduk.. Ya inanın bana her türlü baskımıza rağmen (nerdeyse dövecektik düşünün) çocuk kabul etmedi.. ''Ben şikayette bulunmadım Elhamdulillah halime Allah'ın gücüne gitmesin sadece orda ayakkabı giymeyerek saygısızlık etmek istemedğimi ve bir sebebimin oldugunu söylemek için anlatmıştım siz beni yanlış anlamıssınız'' dedi.. Ve o soru cevabını buldu.. Erkeklerde ağlar mı? Evet ağlar.. Hem de o sokakta kro diye gösterilen o gençleri bile orada görecektiniz. İİşte sevgili kardeşlerim.. Hayat böyle.. Umarım kızmassınız paylaşmak isttedim yazarken bile içim bir kötü oldu yaa..

Valla öyle kardeşim.. Benim en çok özendiğim tarafı bu çocuk kadar onurlu olmayı çok istemem ama şu an o düzeyde olamamam.. Halimize şükretmek lazım..

Hayır hayır asla kimseye bir şey demiyorukm.. Kimse kimsenin lokmasını önünden almıyor.. Ben sadece beni derinden etkileyen bu olayı paylaşmak istedim.. Çocugun onurlu olmasına özendim kendimce.. Sadece halimize şükredelim derim başkalarının adına onun dışındaki yazdıgım her şey kendimle ilgiliydi kimseye bir şey demedim ablacım yanlış anlama..

Vay be bugün bukadar ağlamak yeter sanırım...Neler var evet..Halime şükrediyorum ama o çocuğun o halindende kendimi sorumlu tutuyorum..Mutlaka benimde bir payım var onun ayakkabısının olmamasında...Bu durumdan nefret ediyorum nefrett... Ne kadar onurlu bir arkadaşmış..Tebrik ediyorum keşke onun kadar onurlu olabilsem..
Kardeşini seç diye bir kampanya var doğudaki yardıma muhtaç çocuklara yardım ediliyor...Okul ihtiyaçları falan...Belki sizde katılmak istersiniz..