--------------------------------------------------------------------------------

Hayatla röportaj yaptığımı gördüm rüyamda.

"Benimle röportaj mı yapmak istiyorsun?" diye sordu Hayat.

"Zamanın var mı?" diye sordum.

Gülümsedi.

"Benim zamanım Sonsuzluk" dedi Hayat. "Ne sorular var yüreğinde?"

"İnsanlarla ilgili en çok neye şaşıyorsun?" diye sordum.

Hayat yanıt verdi.

"Çocukluktan sıkılıp büyümek için acele ediyorlar, sonra yine çocuk olmanın özlemini duyuyorlar. Para kazanmak için sağlıklarını kaybediyorlar, sonra sağlıklarını kazanmak için paralarını kaybediyorlar. Gelecekle ilgili edişelenmaekten şimdiyi unutuyorlar. Sonra da ne şimdiyi ne geleceği yaşayabiliyorlar. Deneyim iyi bir öğretmendir diyorlar ama deneyimin faturasını ödemek istemiyorlar. Hayatlarını kazanmak için eğitim alıyorlar ama yaşam ustası olmayı bilmiyorlar. Bu nedenle de, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar, hiç yaşamamış gibi ölüyorlar."

Hayat elimi tuttu. Bir süre sessiz kaldık.Derin bir nefes aldım. Ona, insanların neleri öğrenmelerini istediğini sordum.

Hayat yanıtladı.

"Hiç kimseyi seni sevmeye zorlayamayacağını, yapabileceğin tek şeyin seni sevmelerine izin vermelerini isterdim. Affetmenin affederek öğrenilebileceğini öğrenmelerini isterdim. Başkalarıyla kendilerini kıyaslamamayı öğrenmelerini isterdim. İki insanın aynı şeye bakıp farklı şeyleri görebileceğini öğrenmelerini isterdim."

"Zengin insanın en çok şeye sahip olan değil, en az şeye ihtiyaç duyan insan olduğunu öğrenmelerini isterdim. Bir sevecen yüreği derinden yaralamanın bir anda olduğunu; ama iyileştirmenin çok uzun sürdüğünü öğrenmelerini isterdim. Seni seven insanların duygularınmı nasıl ifade edebileceklerini bilmedikleri için seni sevmediklerini sanmak yerine onların sevgisini hissetmeyi öğrenmelerini isterdim."

Hayat derin bir nefes verdi. Hayatın nefesi kelimelere dönüştü.

"Söylediklerimi yüreğine kaydet" dedi. Söylediği cümleyi yüreğime kaydettim.

"Başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren".

Yüreğim kuş gibi hafiflemişti.

"Son bir soru daha, Hayat" dedim. "Benden ne istiyorsun?"

Bütün odayı beyaz bir ışık kapladı ve Hayat yanıtladı.

"Senin kendin olmanı istiyorum, yoksa başkası olurdun. Sana bugün ihtiyacım olduğunu bil, yoksa bugün benimle olmazdın. Kendi eşsizliğini ve biricikliğini bil; çünkü ben kendimi tekrar etmeyecek kadar yaratıcı ve zenginim. ve gerçekten TEK değerli olanım. Değerimi bil."?
alıntı<<<<

ne röpartaj ama herkesin bir şeyler alması lazım bu yazıdan ben aldım sakladım eve gidince içini açıp bakacağım.

evet önce kendimizi affetmeyi öğrenmeliyiz galiba

ne kadar anlamlı bir röportaj heryerinden ders çıkardım gerçekten  paylaşımınız için teşekkürler..

Güzel di her kes okuyup ders çıkarmalı,uygulamağa çalışmalı bence.

Herkesin okuması ve ders alması gereken güzel bir yazı.Paylaşımın için teşekkürler

ellerine sağlık keşke kendimizi biraz önemseyebilsek hep başkalarının isteklerini yapar olduk birde kendimize değer verebilsek geçmişle üzülüp gelecekle kaygılanmasak ne güzel bu anı yaşayabilsek

şakası yok. o bir gerçek. acıda tatlıda olsa gerçek ve gerçeğin ta kendisi. hayatımızı kontrol altında tutamadığımız gibi elimizden kayıp gidişine sadece bakıyoruz. hiçbiryere götüremeyeceğimiz, sadece bekçiliğini yaptığımız birkaç kuruş ve mal için birbirimizle didişiyor, burnumuzun dikine gidip eşimizle dostumuzla selam sabahı kesiyoruz.

bu gün regaip kandili. hepinizin kandili mübarek olsun. dilerim okuyan herkes her zaman aradığı insan sayısından bir fazlasını arar bu bahane ile de bir gülüşe daha ortak olur bu gece. nihayetinde düğünümüzde ve cenazemizde belli olur sevenlerimiz. şahsım adına tabutumun başında bu gece fazladan aradığım dostumunda olmasını ve el açıp benim için dua etmesini isterim. onu getirebilmem için kendimi hatırlatmalıyım ki öldüğüm zaman vah diyebilecek kadar içinde bir yerlerde olayım.