GÜNLÜK...

Ne anlamlı bir kelime. Benim gibi uzun vade hayalleri olan, buna rağmen sadece günü kurtarmak çabasıyla yaşayan biri için.

GÜNLÜK...

Günlük yaşıyorum değilmi. Her gün bir problem, her gün bir sıkıntı. Bana düşen o günü kurtarmak.

Kaç günüm var acaba böyle günlük yaşayacağım.

Dur biraz kavga edelim bakalım.

İlk sıra patronun...

Be adam sen kendini ne sanıyorsun. Farkında değilsin aklını başına almazsan çuvallayacaksın. Kendini çok akıllı sanıyorsun ama yanılıyorsun. Eskiden sana acıyor, hatalarını kapatmak için seninle kavga etmeyi bile göze alıyordum. Ama sende hala tık yok. Burnun biraz fazlaca havada. Senin eline verdikleri, seninde her fırsatta dile getirdiği diploman varya. Sökmez bu sektörde. Millet arkandan alay etmeye başladı bile ama senin burnun kaf dağında hala farkında değilsin.

Üstelik ne karın nede sevgilin. Bıktım hepinizden. Önce patron karısı sevgili hanımefendiden başlayalım.

Bak güzelim kocandan beni kıskanmana gerek yok. Ona bu kadar yakın olmamın, attığı her adımdan haberdar olmamın tek sebebi; senin kocanın koca bir beceriksiz olmasından. eğer ben arkasını toplamasam, inan bana şu an rahatlıkla yediğin o paraların kuruşuna bile sahip olamaz, üstelik birde pisliklerini temizlemeye uğraşıyor olurdun.

Ayrıca şunuda söylemek isterimki bu adam evli olmasa dahi ben ona bakmazdım...

Bilmem hiç duydunmu? "Sınıf farkı"

Bence artık ofise gelip, o yukarıdan aşağıya komplekse batmış halinle benimle yakınlaşmaya, rekabet etmeye kalkma.

Oğlum,

Güzel çocuğum benim.

Sen benim hayatımı, dünya görüşümü, herşeyimi değiştirdin. Farklı, hiç tanımadığım, bilmediğim duyguların kapılarını açtın bana...

Köşelerimi törpüledin, güç verdin, gücüm oldun. 30 yaşıma kadar bekledim seni çağırmak için. Güya bütün taşları yerine oturtacaktım, hayatımı maddi manevi yoluna koyacaktım. Güya senin için en iyi şartları oluşturacaktım...

Yapamadım be çocuğum. Kendimce en iyilerini hayal ettim, çalıştım, çabaladım...

Senin annnen koca bir hayalperest çıktı. Yanlış insanlara güvendi, inandı...

Kaybettiğim hiç bir şeyde gözüm yok, umrumdada değil ama kayıplarım sizi elimden aldı. Seni ve kardeşini...

Hatırlıyorumda doğduğun günü...

Bütün bir gece uyumamıştım hastanede. Ağlarsan duyamam, yada odaya biri gelir seni götürür korkumdan...

Evimize döndüğümüzde de gecede kimbilir kaç defa kalkar nefesini kontrol ederdim. Korkardım seni kaybetmekten, sana bir şey olmasından...

Uyurken bile seyrederdim seni. Gurur duyardım seninle ve kendimle. Dışardan bakan çoğu insan için anlamsız ve sıradan olan her bir hareketin benim için o kadar anlamlı o kadar özeldiki...

Hep yanında olmak, sevgiyle, şefkatle annelik yapmaktı hedefim.

Beceremedim...

Senin annen koca bir beceriksiz çıktı maalesef. Tam bir yıl olacak sizden ayrılalı. Oysa ben böyle hesap etmemiştim.

Yaşadığım her şeyin hesabını verebilirim. Vicdanım rahat. Bir tek sana ve kardeşine yaşattığım annesiz günlerin hesabı yakıyor yüreğimi. Bunun hesabını size nasıl veririm onu bilemiyorum.

Çocukluğunuzun en güzel günleri, bana en çok ihtiyaç duyduğunuz günleri bensiz ziyan ettim. Nasıl telafi ederim bilemiyorum. Telafisi olmaz bunu biliyorum belkide.

Affedin beni. Anneler çocukları için hep iyi olanı isterler. Onlar hiç üzülmesin kırılmasın isterler...

Affet beni annem. Daha çok küçüksün biliyorum ama dua et annen için bebeğim. Güzel günler bizim için olsun inşallah. Sen, ben, kardeşin. Hep birlikte, yan yana, aynı evde...

Canım oğlum, güzel çocuğum...

Yaşattığın, hayatıma kattığın her şey için binlerce teşşekkür sana ve Allahıma.

 

fesleğen güzel bir günlük yazmışsın?
dertleri tiye alıyorsun bu çok güzel bir karakter...
zorladım sınırları diyorsun ama zorlamamışsın...
daha çok dayanırsın...
her çıkışın bir inişi oluyor... dayanabilirsen tepeden diğer tarafa dayanamazsan aynı yere geri gelirsin...
ben yazdıklarından ve kelimelerinden sen tepeden diğer tarafa güneşin doğduğu tarafa geçeceğini düşünüyorum... sen hayatın değil hayat senin oyuncağın... sen kararlı ol o sende boğulsun...

Sinirlimiyim bugün ne?

Yada üzgün, mutsuz...

Her bir duygu üstümde mutluluk hariç. Kelimeleri nasıl sıraya koyarım, nasıl cümleler kurarım bilmiyorum. Herşey karmakarışık.

İşimden nefret ediyorum öncelikle. Ama iyi bir gelişme hayatımda güçlü, iyi, nazik birilerinden iyi bir iş teklifi alıyorum.

Etkiliyor tabi bu beni. Yeni bir umut, yeni bir iş. Üstelik iyide para veriyorlar.

Her şey ne güzel gelişiyor değilmi?

Patronlardan biriyle bir iki görüşme daha yapıyorum. Sohbet ediyoruz. Kanımda ısınıyor adama. Çok samimi, komplekssiz, rahat bir adam. üstelik danada değil.

İyi bir şeyler hissetmeye başlıyorum. Şansım dönüyormu ne?

Bu arada bu adamla görüşmelerimi bilen eskiyen kocam, zırt pırt ofisime gelmeye başlıyor. Çaktırmıyor ama yeni birileriyle görüşüyor olmam onda kıskançlığa sebep oluyor. Gün sonu programımı öğrenip dahil olabilmek için elinden geleni yapıyor.

Ben ona hesap vermek zorunda değilimki. Eğer hala onu hayatımın içinde tutuyorsam onu koca gördüğümden değil. Sadece çocuklarımın hatırına onunla yüz göz olmamak adına sinirimi bozan bir çok şeyine susuyorum,idare ediyorum. Oysa onun yüzünü görmek bile istemiyorum. Sinirlerimi bozuyor etrafımda olması.

Her şey bir tarafa çocuklarımı özledim. Yanlarına bile gidemiyorum. Önümüzdeki hafta gelecekler ama evde eşyam bile olmadığından habire bahaneler uyduruyorum annemlere.

Bir taraftan içim cayır cayır yanıyor. Bir taraftan kuyruğu dik tutmaya çalışıyorum. Kimse bilmiyor, hissetmiyor nasıl yandığımı. Nasıl ağlayasım, dağıtasım var. Kimseye bir şeyde söyleyemiyorum.

Ben böyle cayır cayır yanarken kocanın umrunda değil benim nasıl acı çektiğim. Yeni bir iş buldum seviniyorum derken görüştüğüm patrondan gece bir mesaj alıyorum. "Bugün içimde bir eksiklik var seninle görüşmedim diye" gibi bir mesaj alıyorum.

Darmadağınım ben.

Hepsi bir tarafa sevgili eskiyen kocama dün para verip parfüm almasını söylüyorum. Adam gidip yanlış parfüm alıyor.

Bugün bana ait olmayan bir kokuyla dolanıyorum ortalıkta. Her şeye katlanıyorumda bu iğrenç, bana ait olmayan kokuya katlanamıyorum işte. Öyle emanet, öyle sinir bozucu duruyorki üstümde.

Elim ayağım titriyor. Ağlayasım var. Boğazım düğüm düğüm. Biriyle, birileriyle kavga edesim var.

Mutsuzum ben mutsuz.

Bu koku benim değil.

Bir arkadaşım bana KONTROL MANYAĞISIN demişti. Bu kontrol deliliğim yüzünden bir yudum içki bile içemiyorum bu sıralar. Hatta uzun zamandır. Aman zaten kötüyüm, yanlış bir şey yapmayım, çözülmeyim, dağılmayım diye.

Bu gün ofiste kimse yok. Patron tatilde, büyük bir ihtimallede o olmadığından kimse gelmez.

Diyorumki şöyle iki şişe şarap alsam, kapılarıda kimseye açmasam, açsam müziğimide.

İki şişe şarap...

Sanıyorumki beni darmadağın edecek. Belki de iyi gelir.

Kim bilebilirki.

Son bir kaç gün...

İnanılmaz, İlginç, garip, karmakarışık...

Kendime dışarıdan baktım da...

SEnaryoya bakın. Üstelik bunlar patronuma yazılan senaryolar ve ben bu senaryonun neresindeyim, neresi gerçek anlayamadım...

Şu bana asılan adam. İş yaptığımız başka bir adamında tanıdığı. Bir şekilde bizimde tanıştığımızı öğreniyor ve hikaye bundan sonra başlıyor.

Neymiş efendim, bu herif bir istihbarat'ın  adamıymış. Benimle bağlantı kurmasının sebebi ise buymuş. Şu anda elimizde olan dosyalar iki grubun ilgisini çekmiş. Bende bu anlamda kullanılmışım. Hatta benimde bu adamlarla bağlantım varmış ve ben dosya satıyormuşum gibi... İşin ilginci birileri hangi saatte nerede oturduğumu bile rapor ediyor. Ne önemliymişim bende yeni anladım.

Aklım karıştı inanamadım, sinirlendim, bağırdım, çağırdım, istifa ettim.  Zaten istedikleri buydu ama bu seferde herifler tırsmaya başladılar. İşlerine zarar veririm korkusu içindeler.

Düşünmedim değil. Üç iş ortağının ayrı ayrı sırları bende. Hepsi bana dedikodu yaparlar. Hani çirkef kadın muhabbetleri vardır "ağzımı bir açarsam" diye başlar.

Bu cümleyi kurabilmeyi çok istedim, ama kendime yakıştıramadım. Kafam karmakarışık, ruhum yorgun. Benim kafam basmazki böyle paranoyak hikayelere.

Üç kuruş çıkarlar insanları ne hale getiriyor. Dağıttı bı herifler beni. Darmadağın etti. Bütün hafta sonu neredeyse ağlayarak geçti. Sinirimden ne yapacağımı bilemedim.

Bir tarafta iftiraya uğramışım, onurum söz konusu.

Diğer tarafta birileri bana güvenmiş, ticari sırlar vermiş, sonrada ilk beni satmış konuşamıyorum.

Anlayamıyorum, bilemiyorum ne yapmalıyım.

Kızımın 3. doğum günüydü dün...

Ve maalesef bensiz geçen ikinci doğum günü. Tam bir yıl bir aydır ayrıyım çocuklarımdan. Akraba ziyareti gibi ziyaretlerim olabiliyor yalnızca.

Canım kızım. Bensiz bir mum daha üfledin. Güzel yüzlü çocuğum. Öyle güleç, öyle sıcakkanlısınki. Seni tanıyan herkes senden bahsediyor bana. Buradada öyleydin zaten. Bütün komşularımız bayılırdı. Biz gidemesekte akşamları muhakkak birileri gelir seni alırdı. Öyle sevimli öyle şefkatlisinki.

Köydeki nineler dedeler bayılıyorlar sana mesela. Ellerini öpüyormuşsun, dedem deyip sarılıyormuşsun.

Kızım...

Güzel, güleç yüzlü çocuğum...

Ben bunları hep başkalarından dinliyorum, kendi çocuklarımın hayatını uzaktan seyredebiliyorum. Sizsizlik içimi nasıl yakıyor bir bilsen. Senin ve ağbinin resimlerinize bile bakamıyorum artık. İçim öyle yanıyorki.

Figüran anne...

Maalesef ben buyum işte.

Doğum günlerinizde, düşüp biryerlerinizi acıttığınızda, korkup sığınmak istediğinizde ve daha bir sürü olayda yanınızda olamayan, telefonlarda anne diyebildiğiniz, gününüz hakkında kısa görüşmeler yaptığınız telefon anneyim ben.

Affedin beni kuzularım.

Ve sabredin.

Çok değil az kaldı. Ben inanıyorum ve dua ediyorum.

Sizde inanın ve dua edin küçük kuzularım benim.

Sizleri çok seviyorum.

Hemde çok.