Yasadigimiz aci tecrubeler ozellikle bizim hatamiz olanlardan bahsediyorum, bize olgunluk katiyor. Ancak ben aci tecrubelerden cok etkileniyorum, etkisi uzun sure deva mediyor bende, belki hassas bir insanim ondan mi bilmiyorum ama demek ki yasanmasi gerekiyormus deyip gecemiyorum Bende herbir tecrube bir iz birakiyor...Neden kendime karsi daha insafli olamiyorum ki...

Sizler nasilsiniz bu konuda?

Yazdiklarim beni anlatiyor aynen...Gercek kahkahalar gitti, gozyasi da gitti ustelik...Aglamiyorum artik hic. Bazi seyleri ogrenmem icin illa ki aci cekmem mi gerekiyordu illa ki yasamam mi gerekiyordu diye soruyorum bazen.

bir musibet bin nasihatten iyidir desekte yüregimiz buna el vermiyor.istemıyoruz o musibetleri.ama o acılar olgunlaştırıyor bizi.kabul etsekde etmesekte...bazen cevremde öyle insanlar görüyorum ki,bana göre küçük bir sorun onlara göre gecilmez bir dağ misali.cunku acılar az yasanmıs.o yüzden kimsenin acısı karsılastırılamıyor.acıları ölçecek bir cihaz yok çünkü.ama daha büyük acılar yaşadıkca bazı sorunları gözardı etmeyi,cok yıpranmamayı ögrenıyorum ben.

aslında her soorunda acımasızca kendimi suclar ve üzüntü denizinde bogulurdum.lakin artık suclu aramamaya calısıyorum.hayatı oldugu gıbı kabul etmeye..her serrin içinde hayr,her hayrın içinde şer vardır biz göremesekte..eskiye göre biraz daha oluruna bırakmayı başardım sanırım.buda gördüğüm tedavide en büyük artı benim için.

sorgulamak bi yere kadar güzel.ama sınırını bilmek lazım.sorgulasakta yaşamı olayları ne değişiyorki..yaşanmışlıklar yaşandı ve yıprattı bizi zaten.o yüzden su anıda mahvetmemek için ben acılarımı sindirmeyi öğrendim.hatta kendime yabancılaştım.farkettiğim şu varki,kendi hayatımdan kesitleri anlatırken bile duygusuzlaştım belkide

Bunlar yaşandı veya yaşanacaklar..kimbilir..neyin garantisi var ki hayatımızda..mutlulukların olacağı gibi acılarda olucak..siyah ve beyazın var olması gibi belki...önemli olan "sana siyah çok yakısıyor hep giy "dememek...hep karamsarlık hep derinlikler..bizi dahada zayıflaştırır güçlüymüşüz gibi düşünsekde...gerçekten aydınlığa çıkmak için istemek lazım..her işin bası istemek oldugu gibi...
Olgunluğa gelince tabiiki olgunlaşıyoruz..tabiiki amannn yasandı boşver gününü gün et demek olmuyor herşeye..ama herşey zaman değilmi?zaman..bize neyi getirecek?Belkide neyi istersek........ne istediğimizi biliyormuyuz?bunu birkaç kez sormak lazım bazen..
Düzelmek istersek çizgi de çekebiliriz...çekebilmeliyiz bazen...öyle herşey ben güçlüyüm demekle olmuyor.

Eflatun'un bir lafi aklima geldi simdi bir yerde okumustum
tecrubenin en kolay kolyu taklit etmek en aci yolu ise yasamaktir diyor

oyle de baskasinin hatasini gore gore de aynisi yapmak yanlis bence, baskasinda gorup ders alabiliriz bazen, amerikayi yeniden kesfetmemek icin...

bazen aynı olabiliyor gercekten, ayni olan durumlar icin soyledim, gecmesin bosyere o yollardan, daha gececi cok yollar vardir zaten

Acı tecrübeler hep var, ama o ilk panik-üzüntü anı geçip zaman hafiflettiğinde olumlu sonuçlara, en azından ve benim için belki de en iyisi olan hayata daha gerçekçi bakmaya neden oluyor.

Hem insanın kendisini eleştirmesinin kötü olduğunu düşünmüyorum, tabii bu bütün hayatın akışını engellemedikçe, çekilmez hale getirmedikçe. Böyle değilse bence özeleştiride bulunmak, bir gelişme ve olgunlaşmadır.