- 02

Turgenyev’in romanından alıntı: İnsanlar Tanrı’ya “Tanrım ne olur iki kere iki dört etmesin” diye yalvarırlar ( Babalar ve Oğullar – ivan Turgenyev).   Shakespeare de şöyle demiş: ” Umudunu kaybeden her şeyini kaybeder”.

Ergenliğim boyunca bu iki düşüncenin arasında gidip gelmişimdir. Geldiğim noktada şu sonuca varmışımdır:  Hayat insana istediği her şeyi vermiyor; bazı şeylerden umudumu kestim. Bu demek değil ki kaderimi tamamen teslim ettim. Kaderimin iplerini kontrol altında tutabilirim. Ancak ilerlediğim yoldaki çukurları ve tümsekleri yok etme şansım yok. Çukurları ve tümsekleri geçerken sarsılacağım. Sarsılmaktan bıkıp yola devam etmekten vazgeçebilirim veya düz bir yola çıkacağımı umud ederek sarsılmak pahasına yola devam edebilirim. Çukurlar ve tümsekler benim seçimin değil ama arabayı sürmek ya da sürmemek benim seçimin.

İnsan ne kadar çok bilse de bilgisizdir. Bu yüzden bazen iki kere ikinin dört etmesi iyi bir şeydir. Bazen de umudunu kaybetmemek iyi bir şeydir. Süreçleri itibariyle birer belirsizlik, sonuçları itibariyle birer sürprizdir ikisi de. Sürprizleri severiz biz.

Seni teorik düzlemde tam bir zeka küpüyken pratik düzlemde sudan çıkmış balığa dönen şaşkın, bunları kendi hayatına uygulayabiliyor musun ? Tabii ki hayır. “Terzi kendi söküğünü dikemez” diyen zat-ı muhterem nur içinde yatsın. Ama olsun, yeniden başlama imkanı verilse bana, yola yine kendimle çıkardım. Konforlu değilim, bu yüzden tümseklere ve çukurlara girdiğimde sarsılıyorum ama kendime güveniyorum çünkü kendim beni hiç yolda bırakmadı. 

Hayatın dikenli yolarında devam ederken kendimi terketmeyeceğime dair kendime söz vermek istiyorum, ama bir yandan da korkuyorum söz veremiyorum. Çünkü kendimi terk etmek de gerekebilir.  Çünkü terk etmek bazen özgürlük demektir. Ve bazen akıl sağlığını korumaya çalışmak da tutsaklık...

       
         2007

        ©  paralelevrenler 
   
 

 
 04

 Her defasında sanki ilk defaymış gibi aynı hisleri yaşadığın o şey aşk mı?
 Yoksa aşk denen şeyi henüz hiç kimse tatmadı mı? 
 Kainatın motive edici en güçlü duygusu aşk mı?
 Yoksa bu aşk dediğin bir amaç değil, bir araç mı? 

 İnsanı yaşatan umuttur… Umudu bilinmezlik doğurur…

 ©  paralelevrenler 

06

Ne kadar cambaz olunursa olunsun, ters köşeye yatırma konusunda hiç kimse hayatla aşık atamaz. O, bu konuda tam bir profesyonel. İşini iyi biliyor.  Bir keresinde bir baktım top beyaz yuvarlağa dikilmiş bile. Ben de kaledeyim. Neden kaledeyim o da ayrı konu aslında. Ama itiraz etme şansım yok "hayat sen geç kaleye şutları ben çekecem” diye. Zaten O benim bu düşüncemi anlamış olamlı ki hemen dedi ki bana “Ben şutörüm, sen kaleye geçeceksin, burada şutları ben atarım, sen de yememeye çalışırsın”. Şöyle bir açıldı… ve eliyle sol köşeyi işaret etti. “Topu sol köşeye atacağım” dedi. Hızla geldi ve topa vuracakken ben bütün benliğimle sol köşeye doğru uçtum. Hayat topu sağ köşeye gönderdi,  Sonra dedi ki bana: “hey gidi saftirik”.  Afalladım, neye uğradığımı şaşırdım, kandırılmıştım. Hayat topu tekrar beyaz yuvarlağa dikti ve bu defa topu sağ köşeye atacağını söyledi. Bu defa ben bunun yine bir oyun olduğunu düşünerek sağ köşeye değil, sol köşeye atlamaya karar verdim çünkü daha önceki deneyimimden kandırıldığımı biliyordum. Hayat tam topa vuracakken bütün benliğimle sol köşeye atladım. Ama hayat, topu bu sefer gerçekten de sağ köşeye attı, ve ben yine ters köşe oldum.  Şaşırdım yine, anlam veremedim olanlara. Hayat dedi ki bana  “eeee, hep kazık atacak değilim ya".

Evet bu defa hayatın bana kazık atma gibi bir niyeti yokmuş, ama ben yine ters köşeye yatarak golü yemiş oldum mu? Oldum.   

Neydi bana vermek istediğin ders?  Yediğim bu gollerden sonra kimseye güvenmemem gerektiği sonucunu mu çıkarmalıyım? Kurnaz olmam gerektiği sonucunu mu çıkarmalıyım? Kurnazlık yaparsam eğer, bu defa da kurnazlık yaptığım için ders vermek amacıyla bana yine gol atmayacağın ne mağlum?
 
Hayatla ilgili öğrendiklerimden biri de şudur:  İnsan gol yemekten bir süre sonra yoruluyor, ama hayat gol atmaktan yorulmuyor.

Hayat, sen bir makro okul musun?  Varlığının amacı bana ders mi vermek? Varlığımın amacı ders mi almak? Güzel. Peki zil ne zaman çalacak ?

aaaa! o söylenmez işte.

O zaman ben sana bir şey söyleyeyim: Rövanşı alacağım.


 
   ©  paralelevrenler 

08

"To be or not to be thats the question" demiş bir İngiliz meczup (shakespeare). Hamlet’in bu ünlü repliğini herkes şöyle bilir: "Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu". Aslında bunun Türkçesi şudur: “Varsan varsındır, yoksan yoksundur, işte zurnanın zırt dediği yer burasıdır”.

 ©  paralelevrenler 


Kendimi bulduğum melodi 03
Sevda ( Herkes Arif Susam'ın şarkısı olarak bilir, oysa Aysel Gürel ve Atilla Özdemiroğlu şarksıdır )

Güncel 01
Kesinlikle facebook üyesi değilim, olmayacağım.  Anti - Facebook 

10

Olaylara geniş çaplı bakmak gerek yoksa önemli noktaları gözden kaçırmak işten bile değil.

©  paralelevrenler 


Eskiden nasıldı, şimdi nasıl? 01
Eskiden otomobilimle bir yerden bir yere giderken çevreyle fazla ilgilenmez, sadece yolla ilgilenirdim. Özellikle uzun yolculuklarda, eğer yalnızsam, hiç mola vermeden saatlerce yol gittiğimi bilirim. Ne değişti bilmiyorum ama artık yolda giderken çevreye daha çok ilgi duyuyorum. Uzun yolculuksa eğer, hemen hemen her gördüğüm çeşmede duruyorum. İyi bir manzara varsa durup manzarayı seyrediyorum.

Kendimi bulduğum melodi-söz 04
Erkin Koray – Öyle bir geçer zaman ki

Beni yakalayan sözler 02
Erkin Koray’ın “öyle bir geçer zaman ki” şarkısından alıntı: Anılara kapılıp kanma

 

12

Irmağın Üzerinde Giden Kuru Yaprak – bölüm 2

Her insanın alternatif kaderleri belli bir skalada. İnsan ne kadar uğraşsa da kendi alternatif kaderlerinin sıralandığı skalanın dışına çıkamıyor. O skala, insana yüklenmiş bilgilerin niteliğine göre geniştir ya da dardır. Skalası geniş olan kişinin seçebileceği  daha fazla alternatif kader varken, skalası dar olan kişinin seçebileceği alternatif kader sayısı daha az oluyor. Kişinin alternatif kader skalasının genişliği ya da darlığı o kişinin seçim yapma potansiyeline bağlıdır, seçim potansiyeli de kendisine yüklenmiş bilgilerin niteliğine. Bütün bunlar biraz karmaşık ama ancak bu şekilde anlatabiliyorum. Bu noktada başka bir şeyin de sağlamasını yapmış oluyorum aslında ki o da şudur: Dil, hisleri anlatmada yeterli bir araç değil.

©  paralelevrenler 



Beni yakayan sözler 04
İlkokuldayken derse girmeden önce okuduğumuz andımız dan bir dize: Varlığım, Türk varlığına armağan olsun

14

Kördüğüm - bölüm 1

İnsanlar karşısındakileri belli kalıplara sokuyorlar belli yargılarda bulunuyorlar. Bu yargılar bazen tutar bazen yanılgı olur Bu adam şu müziği dinler, şu kadın söyle bir kadındır, bu adam bu olayı anlamaz vb. Bir arkadaşım var yakında pskiyatrist olacak, ilgi alanlarımı az çok bildiği için bana sen Lost dizisini seyrediyorsundur kesin dedi. Seyretmediğimi söyleyince şaşırdı. Aslında bundan hoşlanıyorum, yani bazen birilerinin benim hakkımda yanılmasından. Hoşuma gidiyor kolay çözülememek. Ama her zaman değil. Bazen de hiç hoşuma gitmez, özellikle de değer verdiklerim tarafından anlaşılmak istediğimde. Konu şu ki, alışılagelmiş bakış açıları, yollar, yöntemler beni çözemiyor. Alışılagelmiş insanlar da beni çözemiyor. Bazı kişiler de beni çözeyim derken kendileri düğüm oluyorlar. 

©  paralelevrenler


Kendimi bulduğum melodi 05
Mary Hopkin - those Vere the days my friend