Gün, bahar da akan, yağmur taneleriyle ıslandı. Sıcaktı ,yağmurun verdiği serinlikle canlanmıştı. Sarmıştı bütün anlarımı. yaşıyordum, hisettiğim nefesimle birlikte.
      Aylardan mayıs, mevsimlerden bahar. İnsanların daha çok özlemini çekmiş olduğu yaşamdır. Bugünde günlüğüm o mevsimin ayının başındaydık. Gün geçti. Hiç yaşanmamış gibi, bir rüya gibi, bir varlıktan yokluğa gider gibi gitti. Gün içinde özlemler vardı, beklentiler, arzular, beklenilen sevgiler, nefretler... bütün duygularıyla yaşamış olan günün sonunda, sessiz bir durgunluk kaplamıştı, seni günüm. Karanlık basar basmaz, sanki günün ışıklarını söndürmesiyle birlikte bütün dış dünyayla bağlantı kesilir ve yaşanmış olan duygu ve düşünceler dışarda kalır. Karanlıkla birlikte, kendi kendimizle baş başa kalır ve o anın hem acısını hem de mutluluğunu aynı anda yaşarız. Acı verir, çünkü; yaşamış olan gün, bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçer. Gün içinde yapılmış olan, hatalar, yaşamın eğrileri, doğruları birer birer bize gözükür. Mutlu olunur, çünkü; yanlızsın, dünyanın bütün meşakattlerinde bir nebze olsun sıyrılmışsın, kendinle birliktesin, düşünürsün istediğin gibi, hayal kurarsın, yarınlara aydınlık bir hayat yaşatmak için. Velhasıl, günün aydınlığı gibi, gecenin de karanlığı büyük bir nimettir. Düşünen her insan, yaşanılanlardan bir ders alır, yaşanılanlardan bir sebebin olduğunu farkeder, yaşanılanların bir hikmeti ve hikmetin bir sonucu olduğunu sezer.

        Sevgili günlüğüm, günün sonun da yine senle baş başayım. Yağmurlu ve karlı bir günün sonundayım. Sessizlikten uzak, ağlamanın, boş konuşmanın ortasındayım. Bir de, iki de bir "kalksana" diye direten kardeşimin o bas sesi var. Yanlızlıkla iç içe, ama kalabalığın içinde sessizce düşünüyorum. Sanırım bu akşam fazla yazamayacağım. Dışardan gelen seslerle, içimden çıkan ses bambaşka, birbirlerinde kopuk. Şuan beynim de durmuş gibi. Anlatmak ister ama düşünemez, düşünemez, çünkü ifade edemez. Neyse, sanırım konuşmaya devam etsem, saçmalayacam.  En iyisi günlüğü yarıda bırakıp, daha sonra kavuşmak için ayrılmak. İyi geceler, daha güzel günlere, bilincli yaşanabilecek yorumlarla, inşallah...

  Merhaba sevgili günlüğüm, bir günün tekrar batışındayız. Koca bir günü devirdik, acılarla, tatlı anlarla geçen yaşlı ama her doğuşuyla genç olan günü..
   Gün; güneşli, yeşillğin tüm canlılığıyla gözümüze güzelliğini serdiği bir şekilde geçti. Geçen her günde bir değişiklik, bir eylem gerçekleşir. Benim günüm ise, sıradan, beklediğim bir şekilde geçti. Beklenen ne ise o bulunur, sonuçta.
   İçimde olan, gerçekleşmesini istediğim bir şey var; ama ne olduğunu bilipte, bilmemek arasında gidip geliyorum, ne olduğuna kesin bir karar veremiyorum. Ama geçer diyorum, dünün geçtiği gibi...
 Bağırtıların arasında da günlük yazmak baya, yorucu. Olayların düşünceleri, düşüncelerin davranışları ortaya koyduğu, bir gerçek. Hayatımız bu gerçek olan doğrultuda akıp gidiyor. Ama bu akıntıyı kendi lehimize çevirmek önemli. Hayat, bununla güzelleşir.

      Elimden kaçırdım, istemeden gitmesine izin verdim. Günümün başlangıcı, günüme nur katan, günüme nefes katan, günümü aydınlatan, günün en verimli anını kaçırdım. Hem de, göz göre göre, yüreğin ve beynin uyanık olması  bile kaçırmama engel olmadı. Gitti... erimiş olan kar gibi, bugünü yansıdan dün gibi...
      O' nu kaybettikten sonra günümün iyi geçmesini bekleyemem, ne kadar da sakin bir gün geçirmiş olsam bile mutlaka kaybettiğim o anın acısını yaşayacam, onun sıkıntısını yüreğimde taşımış olacağım, taşıdım da.. Gün rotasını değiştirmeden  yaşamaya devam ediyor. Arada bir ruh aleminde değişiklikler olmasa, değişen bir şey yok. Aslında şöyle birşey de var, ruhun değişmesi, doğrudan yaşanan olaylara, yaşanan hayata bağlı. Böyle oluncada, ruhu ve cereyen eden yaşamı birbirinden ayırmak doğru olmaz.
    İstemek ve isteği unutmaya çalışmak, ne kadar da zor bir durum. Bile bile kendini kandırmaktır bu. Geçer deyip, gidiyor ömür...