slm bende bir bulimiğim ve boğazımdaki lenfler şişmiş durumda ben kanser die çok korkuyorum beni bilgilendirirmisiz.

Hiç bir zaman eskisi gibi olamayacağımı eski kiloma dönemeyeceğimi düşünüyorum ve durmadan yiyor ve ağlıyorum.Yedikçe durduramıyyorum.Kısa süreli bir vicdani azaptan sonra tekrar yiyiyorum.Eski giysilerim olmuyor.Kahroluyorum.Dolabımda bana bakıyorlar mahsun mahsun ne yaptın sen der gibi.34 bedene sığan ben duba gibiyim.Üstelik vücudum töleranslı davranıyor.Gene de aşırı aşırı kilo almıyor.Ama çok çok aldım.Suratım şişmiş ….alt bacaklarım daşişiyor.Annemin dediğine göre su topluyor.Yerken çatlamaktan korkuyorum.Sıfır bedenken bu bana resmen battı.Kendi kendimi şişirdim.Sanki intikam alıyor beynim yyaaa küçük hanım sen misin beni yıllarca aç bırakan al sana al sana al sana diyor.kahkahalar atıyorrr..haklı …onu çok yordum..bir salatalıkla bir parça elmayla ayakta tutma çalıştım onu.Eski arkadaşlarımdan kaçıyorum bilior musnuz sırf bu denli kilo aldığımı görmesinler diye..onlar benim kilo almamı isterlerdi..ama vur diyeince öldür dememişlerdiben utanıyorum yaptıklarımdan ve sanki beyniminadına sen görürüsün daha da şişiceksin dior çok korkuyorum korkudan titriyorum kabuslar görüyorum……!!!!!

canım benim o kadar haklısın kii...ve kadar tatlısın ki kafiyemi de yaparım (bu arada burda havai fişek patlatıorlar görgüsüzler  )  işte başarısız olunca kötü hissediyorum beynimden bu duyguları uzaklaştramadıkça bana rahat huzur yok bugün dolabıma baktım ve eskiden içinde döndüğüm hiçbirşey bana olmuyor ...sanki içimden bir parçA KOPTU BİRİ ÖLSE ANCAK BU KADAR AĞLAR İNSAN başladım ağlamaya hüngür de hüngür benim için dünyanın sonu gelmiş gibi aslında bunlara değil hayattaki kalıcı başarılara daha çok önem veren bir insanım ve gerek okulgerekiş hayatımda hırslı ve başarılıyım.işin kötüsü bu zeka neden yemekler üzerinde işlemiyor ...istesem yani ülser teşhisi konulmuştu bana o dönem hiç kusmadım ..ve kilo verdim..çünkü kusunca vücut tetikleniyor acıkıyorsun tokken kaşıyosun kendini yani boş yere vs.vs..bakalım nightçım konuşucazz ve çözücez biliyorum ben birbirimizin ilacı olucazinşallah..ve şunu daekliyim senin hayata bakış açına bayılıyorum çok müthiş bir enerji kazanmışsın bana da bulaştır bunu canımcım....

çocuğum 14 yaşında.11 yaşına kadar hiç problemi olmayan bir çocuktu.onu bir gün mayolu resimlerine bakıp,göbeğim ne kadar da çıkmış derken buldum.o zaman bişey anlamamıştım.çünkü iştahı yerinde,asla şişman değil,hafif sıkı etli,çok güzel bir çocuktu.spor yaptığı için vücüduda düzgündü.sonraları şişmanım ben diye söylenmeye başladı.ve yemek yemeyi azalttı.hızla kilo vermeye başladı.bütün çabalarımıza rağmen onu vazgeçiremedik.tehdit ettik,konuştuk,sevdik,ceza verdik,ödül verdik....ve de delirdik en son.ne yaptıysam zayıf olduğuna inandıramadım.psikoloğa götürdük,o bile ikna edemedi.2 yılı böyle aşırı zayıflık ve hastalıklarla geçirdik.(bünyesi çok zayıfladığı için sık hasta oldu)vitaminleri de içmedi.allahtan kusmaları yok,ona seviniyoruz.son bir yıldırda çok az yiyor,beslenme denemez de karnını kandırıyor işte.
.ben anlamakta biraz geciktim.bu durumda kızlarınız varsa lütfen dikkatlice izleyin.(her hareketini)çok zor,allah kimseye vermesin.
bunları yazmadan önce forumu epeyce gözden geçirdim.çok kötü durumda insanlar var.ben de bir anneyim ve işim çok zor.kıstas aldığı bir arkadaşı var.en az onun kadar zayıf ama bir türlü inanmıyor.arkadaşının kendinden daha zayıf olduğunu ve ille o kadar zayıflayınca diyeti bırakacağını söylüyor.çalışan bir anne olduğum için her zaman yemeğini de takip edemiyorum.155 boyunda ve 42 kilo.zayıf olduğuna nasıl inanacak bu çocuk bilmiyorum?psikoloğa da beslenme uzmanına gitmeyi de kesinlikle reddediyor.zorla bir psikoloğa götürmüştüm.onunlada hiç iletişim kurmadı.psikolgta artık getirmeyin bana dedi.başkasınada gitmiyor.okul başarısı düştü.o yemeyince bizde yiyemiyoruz.kaç kere pişmiş yemekleri,kapağını bile açamadan çöpe döktüm.babası da çok üzgün.bu anneye bir akıl verin nolur

güzel anne... tüm anneler gibi... inanın sabah 7.30dan bu yana 2 tane uzunca yazı yazdım size ama bi net koptu gönderemedim,ikincisini de yazdım o nda da bi sorun çıktı silindi yazım. vardır bi hayır bunda da dedim.üçüncüsünü de yazarın bi saatimi daha ayrıp hiç problem değil ama önceki yazılarımla aynı şeyler yaklaşık.önceki yazılarımı okuyabilirseniz sevinirimi. özellikle ortak günlük kısmına anlatmak istediklerimi yazmıştım uzun uzun. sevgiyle kucakladım sizi.

acaba yeme bozukluğunu tetikleyen başka alt nedenler varmı ?çünkü bazen çok önemli sorunlar farkında olmadan kendini yemekten yoksun bırakarak ortaya çıkabilio.yani kızının yememesinin tek nedeni zayıf olma isteği mi?ne biliim bunun dışında konsantrasyon eksikliği,gereksiz yersiz öfke patlamaları,algıda bozukluk,kararsızlık,her hangi bi konuda odaklanamama gibi sorunlarda yaşıomu..çünkü eğer tek nedeni zayıf olma isteğiyse bunu aşmak daha kolay inan..ama geç kalmamak gerek.teresa da soylemiş kronik olmasın.çünkü daha çok küçük.hayatta bi çok konuda engelleyici olabilir bu hastalık onun için..mesela ben üniversiteyi bitiremedim..sırf bu yüzden ..ve zayıflamak için gösterdiim çaba iyileşmek için gösterdiim çabanın yanında hiç bişe.inanılmaz yorucu,bıktırıcı...aşırı güç gerektirio..ama  ben bu hastalıkla geçmiş senelerden bahsediorm..siz daha yolun başındasınız..ayşecim sen de çok şanslısın ki bu kadar bilinçli,doğru yolu bularak yardımcı olmaya çalışan bi annen var..burda bi çoğumuz o kadar yalnızız ki..bırak anlamayı,kimse anlamaya bile çalışmıo çoğu zaman..o yüzden biraz düşün hayatta gerçekten önemli olan ne?eminim içinde çok büyük bi potansiyel var.çok zekisin ve istediğin herşeyi başarabilirsin..sadce düşünceni nası göründüğünden uzaklaştırmaya çalış biraz..

sevgiler..

biliyosunuz güzel anne diğer yazılarımı okuduysanız eğer bu konudaki fikrimi biliyosunuz.size güzel anne diyorum çünkü dertli anne değilsiniz. kızınızın yaşadıkları ne bi dert,ne de bir hastalık.ben yeme bozukluklarına hastalık gözüyle bakmıyorum. sadece algıda yanlışlık.sisler arkasında kalmış bi ruhun isyanı. ruhumuza ihtiyacı olanı vermiyoruz. mutluluğu beden, sosyal stadü ya da kazanma üstüne kuruyoruz. öyle temelsiz yapılar ki, bi gün bunların hepsi çökebilir. herşey kaybolabilir elinizden,güzelliğiniz,gençliğinizi,işiniz,eşiniz,başarılarınız vs... tek ölümsüz kalan şey ruhtur.bu hastalık değil güzel anne, eğer bi hastalıksa bu siz de hastasınız dünyanın büyük bi kısmı da.bi çok şeyi yanlış öğreniyoruz ve yanlış iletiyoruz çevremize. sevmeyi,hoşgörüyü,saflığı,mutluluğu yanlış şeylerde arıyoruz,çünkü dünya böyle bi yanlış döngünün içinde. özellikle dünyada bayanların çoğu beden bilinciyle yaşıyor. en büyük yanlış algı bu işte. kızınızı bu duruma sürükleyen de bu dünya belki de itemeden sizsiniz. onu ve kendinizi beden bilincinden ruh bilincine geçirmelisiniz. bakın hayatınız o zaman ne kadar büyülü ve güzel olucak.dünyadaki herşeyi bi araç olarak görüceksiniz amaç olarak değil,dolayısıyla kaybetme korkunuz da olmıycak.kızınız da fiziğini kaybetme korkusunda olmıycak. onun duygularıyla ilgilenin,ruhuyla. kilosu ya da ders başarılarıyla değil. zihin değişince inanın bu yanlış algı da düzelicektir. ben 4 yıl yaşadığım bu yanlış algıyı böyle düzelttim. başkalarının koyduğu parçaları,kimlikleri silip ruhuma göre baştan yetiştirdim kendimi. sevgiyle açıldı bana yeni dünyanın kapısı, sonra başka şeyler de eklendi hoşgörü,özsaygı ve karşılıksız sevgi. ama bi süre yine de devam etti bu yanlış algı,çünkü tüm dünya aynı yanlış algıda ve biz bu dünyada yaşıyoruz. eğer parçalar birleşip güçlü bi ruh olmazsam çevremdeki etkilere karşı zırh oluşturamazdım. başka şeyler de öğrendim. kıskançlığın,bencilliğin,öfkenin aslında ruhumuzda olmadığını. onların sadece bir sis olduğunu gördüm.ve sisleri araladıkça ruhumu görebildim,daha görücek ve öğrenicek çok şey var. en sevdiğim tarafı da bu zaten...bunun sonsuz bi tolculuk olması.parçaları birleştirmemde sevdiklerim,okuduklarım,okuduklarımı deneyimlemek ve istanbulda gittiğim bi meditasyon derneği çok yardımcı oldu. şu an büyülü bi dünyadayım inanın,kendi dünyamda,başkalarının değil kendi ruhumun yönlendirdiği bi dünyada. iyiki yaşamışım bulimiayı. siz çok başındasınız ama unutmayın,kızınızı beden bilincinden ruh bilincine geçiremezseniz o zaman karanlık bi dünyaya girer,hem de gereksiz yere. korkmayın bu öyle çok zor bi durum değil.bizler gözümüzde onu çok büyüttüğümüz için ve ruhumuza bakmak yerine bedenimize baktığımız için yeme bozukluklarını korkunç,aşılmaz bi canavar olarak gödük.hiç de öyle değil aslında. sevgi vermeniz,onunla zaman geçirmeniz çok önemli. duygularınızı yaşayın kızınızla birlikte dış dünyanın kurallarından ve kalıplarından uzaklaştırın onu.hangi ildesiniz bi de onu yazabilir misiniz. benim gittiğim dernek istanbulda ama online seminerleri var. mutlaka okumaısınız.http://www.meditasyonyapalim.com/default.aspx?rid=2110 linkini yazdım size. hiç endişelenmeyin, kızınıza içinizdeki o sonsuz sevgiyi gösterin ve onun da sevgiyi,ruhunu keşvetmesini sağlayın. o zaman kurtulcaktır beden bilincinden.keşke tüm dünya bşarabilse bunu. unutmayın bu bi hastalık değil yanlış algı, bu dünyanın bizlere öğretmiş olduğu bi yanlış algı. eğer hastalıksa bu dünyanın çoğunluğu hasta inanın.
sizi,fiziğinizi,kimliğinizi,statünüzü hiç bilmiyorum. bunlara ihtiyacım da yok zaten. benimle,bizimle duygularınızı paylaşmışsınız, bu işte esas olan. güzel annemden uzakta istanbulda okuyorum ben şu anda ama inanın sizi annemi kucaklar gibi sevgiyle ve özlemle kucakladım.

crea kişisel gelişim bölümüne çok güzel yazılar koymuş,onları da okumanızı tavsiye edrim.ayrıca kızınıza sağlıklı ve formda kalmak için diyetlerin gereksiz olduğunu,düzenli beslenmenin ve sporun yeterli olacağını anlatmanız ve o algısını düzeltmeye başlamanız da çok güzel ve çok önemli bi adım.