günaydın ablalarım,sanırım içinizde en küçük benim ya,o yüzden hepinize abla diyorum.umarım kızmıyorsunuzdur.
        benim dün,bütün günüm hastane de geçti,öldüm bittim,perişanlar oldum.ayağımın kontrolü,kaslarımın kontrolü,karaciğerimin kontrolü,psikiyastrisin kontrolü...aman aman ne zormuş....
        haberlerin birazı iyi,birazı kötü.ayağım iyiymiş artık,hatta alçıyı çıkardılar,sargı var şimdi,yine bir hafta üzerine basmak yok,haftaya bir daha bakacaklar,belki ondan sonra yürüycem.karaciğerimde yetersiz beslenmeden dolayı bozukluk olduğunu yazmıştım.ilaç ta kullanıyorum ama fonksiyonlarında henüz bir düzelme yok.doktor yeniden bir beslenme listesi verdi,karaciğeri yormayan ama faydası olan bir beslenmeymiş.kas tedavisine de devam dediler,şu ana kadar bir ilerleme olmamış ama
         ay bir de psikiyatr ilacın dozunu azalttı.artık düşünce sistemim iyiymiş,o yüzden çok ilaca gerek yok dedi.psikoloğumda aynı görüşte.çok hızlı ilerledin,çabuk bilinçlendin diyor.ne zamandır aynaya bakmıyordum,hastanede baktım,inanın aynadakini tanıyamadım.temel reisin safinazından daha kötü görünüyorum.saçlarım iki tel kalmış,gözlerimin altı dayak yemişim gibi mosmor,dudaklarım soyulmuş,ellerim bembeyaz.bu kim dedim önce?sonra da aferim ayşe,kendini bu hale getirdin de eline ne geçti dedim.acınacak durumdasın?değnekler olmasa tuvalete bile gidemeyeceksin?vücudumla ilgili yorum yapanlar şimdi nerdeler?alay edip gülmek kolaydı ama şimdi birtanesi geçmiş olsun demedi.insan bile değil bunlar.ben de bunların sözüne inanıp,kendimi bu hale getirdim.aklıma şaşayım:'(
        night abla haklısın geçmişi düşünmek bi işe yaramıyor.geçmiş sadece bir avuç külmüş,üflüyorsun elin boş kalıyor.önümde koca bir hayat var.zaten hepimiz aynı şartlarda dünyaya gelmiyormuyuz?hangimizin fikrini sordular ki doğarken?önceden hayat bana bir yüktü,yaşadığıma lanet ederdim her gün?hayatı hiç sevmedim ama inanın bu duruma düşünce anladım hayatın kıymetini.madem doğum gibi,ölümde benim elimde değil,o zaman aradaki zamanı en iyi şekilde yaşamalıyım,öyle değilmi?şimdi hayata öyle bir tutundum ki.insan elinde olanın kıymetini kaybedince anlıyor.bizim çöpe attığımız yiyeceklerin değerini,açlıktan çocuğu ölen bir anneye sormak lazım.inanın şunca çektiğim eziyete rağmen,hayat olmadığı kadar güzel geliyor bana.yattığım yerde bir sürü hayalim oldu.unutmamak için hepsini yazıyorum.yatarken neler yapıcam,ayağa kalkınca neler yapıcam,büyüyünce neler yapıcam...hepsini yazdım.
          yatarken bir sürü kitap okudum.ayağım kırılmasaydı,ne aklım başıma gelecekti,ne kitap okuyacaktım,aptalca bir açlıkla,sürüne sürüne okula gidip gelecektim.bugün eve bir kuaför abla gelecek,saçlarımı kesecek,belimde dalgalı saçlarım vardı,o kadar güzeldiki....şimdi iki tel bişey var kafamda.kestiricem kısacık ve onlarda benim gibi sağlığına kavuşarak uzayacaklar.gribim daha iyi bugün,kusmuyorum,üç öğün yemek yiyorum,meyvesi ayrı tabi,çerezi de...ne güzelmiş kiloyu düşünmeden yiyip içmek....annecim sağolsun,iyiki bu siteyi gösterdi bana,iyiki sizleri tanıdım,hepinizi çok seviyorum.
       pink ablacım,geçmişi bırakmak istemene çok sevindim.sende hayaller kurup gelecek için,bize yazarmısın?

Geçmiş olsun Ayşeciğim, yavaş yavaş toparlanacaksan. Hepimiz hata yapabiliyoruz ve bazı değerlerin kıymetini sonradan anlayabiliyoruz. Bazen anlayabilmemiz için kötü durumlar yaşamamız gerekiyor. Önemli olan anladıktan sonra ne yapacağımız.
Ben de dün doktordan endoskopi sonucumu öğrendim. Malesef ki tedavisi ve geri dönüşümü olmayan hastalıklarım var ama zaten çoğu insanda olan mide rahatsızlıkları. Belki daha ileride yaşayabileceğim hastalıklardı, ben sadece hızlandırdım bu süreci.
Ama yine çok şükür ki doktorumun şüphelendiği kötü bir hastalağım çıkmadı. Yemek borum o kadar zedelenmiş ki iltahaplanmış, kanserli bir görüntü oluşmuş. Bunun dışında ileri derecede reflüm, mide fıtığı ve gastrit var.
Kısacası iç organlarım olumsuz etkilenmeye başlamış, ilerde ne gibi durumlarla karşılaşabilirim bilemiyorum tabi. Doktorun tek önerebildiği yaşam şeklimi değiştirmem oldu.Tabi yaşam şeklimi değiştirebilmem için öncelikle  düşünce şeklimi algılarımı değiştirmeliyim.

pink çok güzel canım... çok güzel... çocukluğunu asla kaybetme ayşecim...bu dünya büyütmesin seni canım,başkalarının olgunluk dediği şey sana bulaşmasın. bende olgunluk şöyle canım. bu dünyada oynarken oyunumu ruhumda hergeçen gün saflaşıyor ve zihnimi kimsenin kontrolü a,doğruları,yanlışları olmaksızın ruhumu temizlemek için,kendim kontrol ediyorsam onu,işte o zaman başlıyor olgunluk...öyle mutlu bi olgunluk ki bu...night ablanı bu dünyada görsen bi çocuktan farkı yok,size ruhumu açtığım için belki olgunlaşma yolundaki nightı gösteriyorum ama inan bitanem bu dünyada oyun oynayan bi çocuktan farkım yok,birazdan bi projemiz için bi şirkete görüşme yapmaya gidicez,bense ordaki insanları merak ediyoeum,yeni yeni şeyler gözlemliycem onları merak ediyorum ,ay daha bi sürü oyuncak bulrum ben ordan tatliş iki arkadaşımla birlikte yürütücez projeyi, onlarla paylaşıcağımız eğlenceli ce sevgi dolu saatlerin,deneyimlerin heyecanı içindeyim,günün heyecanı içindeyim... bakalım bu gün neler deneyimleyip neler öğrenicem ay dün çok güzel bişey öğrendim bu arada,hep hissettiğim şişeydi ama kısa ve öz bi cümleye dökememiştim. bu sanırım bu hayattaki ruhumun en güçlü destekleyicilerinden biri olabilir. sizinle de paylaşmak istiyorum ve sizin düşüncelerinizi ve algılarınızı da merak ediyorum bu konuda
"RUHA DEĞİL,EYLEME CEVAP VER"
söz bu canlarım,kısalığı kadar güçlü ve derin. çok sevdim ben bugün bunu deneyimliycem davranışlarımda ve algılarıma yeni bir boyut kazandırıcam,düşünsenize bunu tam olarak başarabildiğim günü,ne çok,ne muhteşem bi yeti kazandıracak bana. burdaki "ruh" canlarokendi ruhunuz değil, başkalarının ruhu. bi kişi sizi incitecek veya kızdırak bi davranış sergilediğinde onun hasta ve farkıdalıksız ruhuna,bu dünyanın hastalığını sorgulamadan ona teslim olmuş,olumsuz düşünceler içindeki ruhuna değil, sadece yaptığı eyleme cevap vermek. yani size zarar vermek istediği için o kişiye hiç bir öfke e dargınlık hissetmeden, şevkatle yaptığı eylemin yanlışını ona göstermek... dün bunu öğrenir öğrenmez deneyimlediğim bi olayla da örneklendirirsem daha iyi anlatabilicem. bi mağazadan kot pantolon almıştım 2 gün önce ve paçaları yaptırılacaktı 2 gün içinde.dün almaya gittim pantolonumu. ilgilenen kızın yüz ifadesi bakışları negatifti çok,belli ki o gün karşılaştığı bazı olumsuz gibi körünen şeyleri olumsuz algılamış ve gününü kötü bi güne çevirmeyi başarmıştı. iyi dilekte bulındum önce ruhunun gücünü farketmesi için bi gün. sonra tam bunları düşünürken patolonu katlamadan çok ilgisizce ve bi kaç kaba denebilecek cümleyle poşete attı ve elime verirken göz göze geldik, negatiflik yayıldı oan kızdan bana ve bi parça etkilendim çünkü onun için dilediğim iyi dilekten uzaklaşmış ve onun tepkisini ve negatifliğini görmüştüm. bunu görmek hiç iyi bişey değil benim için çünkü insanın başkalarında gördüğü negatiflikler; kendinde sıfırlayamadığı, seviyesi ne kadar olursa olsun içinde bi miktar da olsa var olan olumsuz duygularının bir sonucudur. kısaca" kendimde var olmayan şeyleri başkasında farkedemem" demek ki hala hissel olumsuz tepkilerimi sıfırlayamamıştım kendimde. ama bu kolay bişey değil,zamana ihtiyacımız var. bu olaydan çıkardığım birinci sonuç oldu. o an buları düşünmedim tabi, bi süre sonra zihnimi devreye sokunca farkeettim. ama o an da güzel geçti. içimdeki kıza karşı negatif duyguyu farkeder etmez o gün öğrendiğim o muhteşem öğreti aklıma geldi,çok etkilemişti çünkü beni."RUHA DEĞİL,EYLEME CEVAP VER" elime aldığım poşeti usulca açtım,masanın üzerine koydum,içindeki pantolonu alıp güzelce katladım ve çantaya şevkatlice koydum onu, bunları yaparken empatiyi denedim kıza karşı ve onu anlayabildim,sonuçta ben de bi zamanlar bu yanlış algıların çerçevesinde sıkışıp kalmıştım ve hayatın zorklıklarıyla oynamayı bilmiyodum, o da farkında olmayarak yapıyordu bunları. şimdi bişeyi eksik yaptığı farkettim. pantolonu daha yavaş ve okşar gibi düzelterek çantaya koymam ve aynı anda kızın gözlerinin içine gülümseyerek bakmam onun bazı iç temsillerini değiştirmemde etkili olabilirdi belki. ben çantaya yerleştirdikten sora pantolonu gözlerinin içine baktım ve gülümsedim ve çıktım. böyle işte canlarım. umarım bu gün de karşıma benzer olaylar çıkar ve daha iyi deneyimlerim bunu.
pink canım çok teşekkür ederim,bugün resmi bi görüşme yapıcam ve ihtiyacım olan çocukluğun güzel hislerini uyandırmaktı içimde ve oyunu en mutlu şekilde oynamak   hep hatırlat bitanem bize çocukların saf ve pozitif dünyasını,gerçek ve samimi dünyasını...