devamı:

N: Yürekten istediğinde o şeye inancı, azmi her şeyi çok daha kuvvetli oluyor insanın.
N.G: Evet, normal bir istekte istiyor, sonra bazen unutup gidiyor bile. Ama yürekten gelen, bildiğin, inandığın şeyler vardır; onlar burada bahsettiğimiz. Onu düşündüğümde zaten onun benim yaşam planımda olduğunu biliyorum.

N: Ben de benzer bir şeyi hayatımda New Age müziklerini Türkiye’de tanıtmak, yaygınlaştırmak için çıktığım yolun daha ilk başında hatta neredeyse yol yokken hissettim. İsteğim, inancım, her şeyim başka şeylere göre çok farklı ve çok kuvvetli idi ve en önemlisi demin dediğiniz gibi biliyordum bu yolun hayat akışımın içinde olduğunu. Bu konuda düşüncelerim, arzularım, planlarım diğer isteklerime göre çok daha rahat gelişiyor, oluşuyor. Sohbetimizin başında demiştik ya ruhumun misyonunu bulduğuma inanıyorum.
N.G: Evet, ruhunun misyonunu bildiğin, hissettiğin sürece ben seni alayım dört duvar bir yere kapatayım, senin misyonun bu olduğu sürece hiç olmadık bir yerde yine gelir seni bulur, hayatına girer. Her insanın ayrı bir misyonu var. Ve insanların mutsuzluklarının, problemlerinin nedeni de bu misyonlarını bilmemeleri ya da başkalarının misyonlarına kapılıp gitmeleri.

N: Nasıl bulacaklar insanlar kendi misyonlarını dediğimizde de biraz evvel bahsettiğimiz çok özetle “yüreğinin sesini dinle” diyebiliriz, değil mi?
N.G: Evet, mesela senin örneğinde yüreğinden gelen bir şeydi New Age müziği ve girişimlerin. “Ya bir de New Age olsun iyi olur” deme gibi değil bu.

N: Gerçekten doğru diyorsunuz, öyle değil.
N.G: Ben de şu an verdiğim eğitimler, yazdığım kitaplar, tüm bu konularla daha ilk karşılaşmamda âşık oldum, bu benim misyonum dedim, yüreğimde hissettim.

N: Tabii şu da var; ben gençliğimden beri New Age dinlerim, arşiv yaparım. İlk anda o müziğe âşık oldum ama açıkçası şu anda yapmakta olduğum projeler hemen aklıma gelmedi. Seneler sonra ilk aklıma geldiği anda da hiç bir tereddüt duymadan yapacağım şey budur deyip yolda yürümeye başladım. Ruhumun misyonunu gerçekleştirebilmek için doğru zamanın ve daha olgun, farkındalıklı, bilinçli Neslihan’ın da oluşması gerekmiş. Şimdi senelerce turizm ve organizasyon konusunda oluşturduğum tecrübemi de kullanarak yeni projelerimde daha rahatça yürüyebiliyorum.
N.G: Süperbilinç ve büyük plandan bahsetmiştik, senin örneğin çok güzel açıklıyor. Sen ruhunun müziğini dinliyorsun. Doğru müziği dinlediğinde o zaten sana söylüyor. Şuna da dikkat etmek lazım: Yaptığın iş sana enerji mi veriyor, seni tüketiyor mu?

N: Kesinlikle enerji veriyor, hatta sadece enerji vermeyip, huzur, mutluluk, keyif veriyor eskiye oranla çok daha az kazanmam ve çok daha fazla çalışmam gerekmesine rağmen.
N.G: Enerji veriyor seni güzel duygularla besliyorsa demek ki sen doğru yoldasın. Biraz evvel dediğin “daha olgun, farkındalıklı, bilinçli Neslihan’ın da oluşması gerekmiş” diye. Bir de bilinç seviyesi konusu var ki, kitapta çok detaylı değinemedim; daha derin bilgilere girmem gerekecekti, kısaca bahsettim. İnsanların bilinç seviyeleri var. Birbirinden farklılık gösterebilir. Bilinç seviyesi farkındalıkla gelişir ve yaşam boyu belli bir miktarda gelişir.

N: Değişik bilinç seviyeleri ve gelişimi derken siz o zaman reenkarnasyona inanıyorsunuz?
N.G: Hayır inanmıyorum. Daha doğrusu bu bilgilerle ilk tanıştığımda inanıyordum ama bilincim arttıkça, bilgilerim çoğaldıkça inanmaz oldum.

N: O zaman bilinç gelişimi tek hayatta nasıl oluyor?
N.G: Tüm insanlar aynı elin parmağı. Bizim reenkarnasyon inancımız bu parmakların farklı farklı olmasına inanmamızdan kaynaklanıyor. Yani bu parmak kesilirse yerine yeni bir parmak gelecek, yine aynı parmak olacak ama ismi değişecek, şekli değişecek. İnsanın bu inancı yine egodan kaynaklanıyor. Oysa şöyle düşünsek, okyanus suyunu alsak ve insan şeklinde kalıplara koyup dondursak, ki burada buz kalıpları biziz, zannediyoruz ki buz kalıbı eriyince sonra başka şekle tekrar bürünecek. Hayır, eriyince artık o okyanusa geri karışacak, bir daha da ilk buz kalıbındaki su molekülleri yeniden bir başka buz kalıbında bir araya gelmeyecek... Ama her insanlık deneyimiyle bilincin bütünü genişleyecek. Biz tüm insanlar aynı kollektif bilincin ifadeleriyiz, arılar gibi. Onların da kollektif bir bilinci vardır. Bizim de varlığımız kollektif bilinçtir. Vücudumuzda 175 milyar kadar hücre var. Bunların her biri kendisini birey sanıyor diye düşünün. Oysa hepsi aynı bedenin hücreleri. Biz de öyleyiz. Bir renk tayfı düşünelim, Tanrı kendini deneyimleyebilmek için renk tayfını yarattı. Bu tayfın içinde tüm renkler bütünün bir parçası ama ayrı değiller. Eğer ben kırmızı renk tayfı içinde ifade bulmuşsam kırmızı sınırları içinde yaratabiliyorum yani kırmızının tonları olabiliyorum. Ama asla mavi olamıyorum, mavi yaratamıyorum. Renkleri bilinç boyutları olarak düşün. Her bilinç kendi boyutları içindeki vibrasyonla yaratıyor. Her rengin sınırsız tonları yaratıldı bizim tarafımızdan. Böylece Tanrı olan Hayat çok daha büyük ve güzel resim yapabiliyor. Burada reenkarnasyon yok. Burada Birlik bilincinin değişik halleri var.

N: Ama böyle baktığımızda bazı durumlar var ki bana biraz adaletsiz gibi geliyor. Yani reenkarnasyon yoksa, 90 yaşına kadar yaşayan da var ama beraberinde doğup 1 gün sonra ölen de. 90 senelik bir yaşamda gelişebilecek bilinçle, 1 günde gelişebilecek bilinç aynı olabilir mi? Ya da biri iyi şartlarda ve ortamda doğup, büyürken, diğeri Afrika da belki de açlıktan toprak yiyor.
N.G: Zaman, süreç çok önemli bir şey değil bence. O anne acı çekiyor, çocuk geliyor, biraz evvelki okyanus örneğindeki gibi, o damla buz kalıbı oluyor ve hemen sonra okyanusa geri karışıyor. Ufak çocuğun ölümü ile 90 yaşına kadar birinin yaşamasının evrensel açıdan baktığında hiçbir farklılık yok, dengesizlik veya adaletsizlik yok. Sonuçta o bebek de doğduğunda bir enerji yayıyor ve bırakıp gidiyor. Anne baba ve aile üyeleri bir deneyim yaşıyor. Ama dünya zaten çok ilkel boyutta ve o kadar geriyiz ki. Ya dinlere sığınıyoruz, ya Allahın takdiri diyoruz veya reenkarnasyona inanıyoruz. Çünkü ölmekten, yok olmaktan korkuyoruz.
İkinci örneğine değinecek olursak yani birinin iyi şartlarda doğması büyümesi, diğerinin Afrika’da doğması; bunlarda zaten insanlık hallerinin yarattığı durumlar. Afrika’dakinin açlıktan ölmesi senin, benim sorunum. Dünyada herkese yetecek kadar yiyecek, içecek var ama dünyadaki ekonomik sistem bu hastalığı, bu dengesizliği, insanlar arasındaki yaşam standardı uçurumlarını yaratıyor, toplumsal olarak da, bireysel olarak da. Tabii bu çok derin ve uzun bir konu şimdi kısa bir sohbette ancak bu kadar değinebiliyoruz.

N: Evet, haklısınız inşallah ileride yine bir zaman daha detaylı sohbet imkânımız olur. Peki, çekim yasasına göre yaşadıklarımızı hayatımıza biz çekiyoruz. O zaman önceden yazılmış bir kader yok değil mi?
N.G: Bilinçaltı seçimlerine insanlar kader diyor zaten. Bilinçaltı seçimleri ile yaşadıklarında o doğrultuda bir kader çiziyorlar kendilerine. Biraz evvel dediğim gibi çok derin ve kuantum bilinçle de bağlantılı bir konu, şimdi bunu konuşmaya başlarsak günlerce sürer.

N: O zaman sizinle yine ayrıca bir sefer bu konu üzerine bir araya gelmek farz oldu, beraber kampa gireriz artık. Peki, nazar için ne dersiniz? Nazarı da bir enerji olarak değerlendirenler var ve toplum olarak da inanmayan yoktur herhalde.
N.G: Yine aynı şey. Eğer inanıyorsam bana nazar değer, inanmıyorsam değmez. Neye inanıyorsam onu çekiyorum, inanç açıyor kapıları. Korku da bir inanç ve korkunun olduğu kapıdan her şey girer. Nazardan korkan bir insanın kendi içinde de bir negatif enerji vardır. Radyo frekansı gibi düşünün, alıcı ile vericinin frekansı birbirine uyumlu olması lazım ki enerji birinden diğerine aksın.

N: Hep insanlardan konuştuk, hayvan ve bitkiler de bu yasaya tâbi mi? Hayvan besleyen hatta yalnız olduğu için onunla yalnızlığını paylaşan çok insan var.
N.G: Tabii ki onlara da işler enerji. Sahibine benzer ya kediler, köpekler. Bir köpeğin, kedinin de yaptığı seçimler var ve çevrelerinden etkileniyorlar. Kötü huylu köpek de var, kedi de var.

N: Evet aslında dikkat edilirse, sevgi dolu bir insanla yaşayan hayvan da sevgi dolu oluyor, huzursuz birinin kedisi ise agresif olabiliyor.
N.G: İnsanlarda nasıl bilinç seviyesi varsa hayvanlarda da farklı bilinç seviyeleri var. Yaşadığı yer de çok etkili oluyor ama yapısal olarak kimi daha akıllı, kimi daha munis, sevecen olabiliyor.

N: Sistem yaratılanlar için her yerde ve herkeste aynı işliyor diyorsunuz.
N.G: Tabii ki. Sistem bu kedi, bu köpek, bu insan diye ayırmıyor.

N: Bu evrensel ve çok önemli yasayı bilmek iyi, güzel de mesela ben kendimden bir örnek vereyim, bu yasayı öğrendikten sonra inanılmaz bir sorumluluk hissetmeye ve düşüncelerimi bazen anbean takip etmeye başladım. Ya kötü düşürsem, ya yanlış istersem ve yanlış şeyi hayatıma çekersem gibi. Aslında sohbet edildiğinde armut piş, ağzıma düş gibi geliyor ama özünde insana büyük sorumluluk yükleyen bir şey bu. Yanılıyor muyum?
N.G: Burada değerlendirmek ile yargılamak arasındaki farkı bilmek çok önemli. Ayrıca düşüncelerin duygu ile beslenmesi lazım. Aklımdan geçen düşüncede onu besleyen bir duygu yoksa, o zaman o düşünce sisteme giremez, akar gider. Duygu olması ve tekrar edilmesi lazım, yoksa tek sefer aklında geçen ve duygu yüklemediğin düşüncelerin yaratma gücü yok. Bir de düşüncelerin büyük bir çoğunluğunu bilinçli olarak seçmeye çok özen gösterilmesi gerekiyor çünkü bilgi arttıkça, bildikçe sorumluluk artıyor, her şey çok daha çabuk oluyor. Çünkü bilinçli yaptığın zaman içinde duygu da var. Dolayısıyla madem bu yasayı biliyorum ben de bunu bilinçli olarak, doğru kullanayım diyorum.

N: İnsan her an kendine hâkim olamıyor, arada bir kaçamaklar olduğunda ne yapacağız?
N.G: Böyle bir şeyi hissettiğiniz anda o düşüncenin hemen ardından “iptal, iptal” diyerek onu nötrleştirebilirsiniz. Olumsuz düşünceleri, kendinizin ve karşımızdakinin kusurları yerine daha fazla pozitif yanları düşünerek düşüncelerinizi değiştirebilirsiniz.

N: Bir an Türk toplumunun ne kadar pozitif! olduğunu düşündüm de. Hani bu sistemi öğrenip, uygulamaya kalksak herhalde herkesin en çok kullandığı kelimeler listesinin başına “iptal” yerleşir. Yolda, işyerinde, evinde sürekli “iptal, iptal” diye dolaşan insan manzaraları! Türk toplumunun bilinçaltında yer alan gelenek, görenekler ve töreleri de göz önüne alırsak, sizce çekim yasası ne kadar kabul edilebilir?
N.G: Tabii bunlar da bir seçim sonuçta. Ben de bu memleketin çocuğuyum. Gelenek ve görenekler mi daha önemli, benim mutlu olmam mı daha önemli? Ben akıl dışı hiç bir gelenek ve göreneğe boyun eğmem, kim ne derse desin. Başkası ne dedi, ne düşündü kaygım olursa o hayat benim hayatım olmaktan çıkar. Ben gençliğimde millet diskolarda eğlenir, gezer tozarken ben kendimi kitaplara, eğitimlere verdim, kendimi geliştirmeye çalıştım. Ben bir seçim yaptım, herkes kendi seçimi doğrultusunda yaşıyor sonuçta. Sonuçta ister gelenek, görenekle baskılı yaşa, ister yaşama, çekim yasası her halükârda işliyor, ben bilinçli bir şekilde yaşayıp kendi hayat realitemi istediğim gibi yaratmayı seçtim. Çekim yasası inansan da, inanmasan da işliyor. Tıpkı yerçekimi yasası gibi.

N: Aslında bu bilgileri ta çocukken verebilsek, okullara eğitimlere koyabilsek çok daha ayakları yere basan, pozitif, mutlu, ne yaptığını bilen bireyler yetiştiririz.
N.G: Bir çocuğu yetiştirebilmesi için önce anne-babanın yetişmiş olması lazım. Bu sadece Türkiye’de değil tüm dünyada böyle; anne-babalar kendilerini yetiştirmiyorlar. Bu tür eğitimlere verilen zamanı, parayı ziyan olarak görüyorlar. Saatlerce televizyon karşısında oturuyor, başka pek çok şeye rahat rahat hiç sorgulamadan para, zaman harcarken eğitimde duraksıyor. Okullarda eğitim konusuna gelince; ne Türkiye’de ne de yurtdışında okullarda bu konuda bir eğitim yok sadece özel yerler veriyor bu eğitimi. Ama yurtdışında bu bilgiler çok daha yaygın olduğu için daha çok insan eğitimli. Yine de oran olarak çok çok az. Çünkü bu bir bilinç eğitimi, salt bilgi eğitimi değil. Çocuğu yetiştirebilmen için senin önce kendi kapasiteni oluşturman, kendini yetiştirmen lazım. Ruh, beden ve zihin sağlığını geliştirerek yetiştirmelisin kendini. Bunu sağlayacak şeylere yönelerek, kitap, film, eğitim, müzik. Mesela New Age dinleyip ruhunu, bedenini, zihnini dinlendirip, enerji ile beslerken, sadece heavy metal, arabesk, ahlı oflu, bol acılı şarkılar dinlersen bitirirsin enerjini.

N: Ayy, vallahi ben de sürekli bunu diyorum insanlara. Müzik seçiminiz ne olursa olsun, arada New Age, klasik müzik dinleyerek biraz şarj olmanız lazım. Konfirme ettiğiniz için teşekkür ederim size.
N.G:Bu arada dinleyerek öğrenmeyi sevenler için yedi yepyeni kaset/CD hazırladım. Bunların içinde Çekim Yasası kitabının bir özeti olan “Çekim Yasası” ve kitabın içindeki şükran duasını genişleterek hazırladığım “Şükran Duymanın Hazzı” başlıklı iki kaset/CD de var. Bu talepler de okurlardan geldi. CD’lerin çoğunda bilinçaltına yönelik subliminal mesajlar da var. İnsanlar trafik zamanlarını, çok daha verimli değerlendirebilirler. Kaset CD’lerden biri de uyku sorunu çekenler için. Onların ilaç almadan mışıl mışıl uyuyabilmeleri için. İlgilenenler belirli kitabevlerinden ya da www.kuraldisi.net sitesinden online alabilirler. Ocak ayında çıkacak.

N: Peki, geriye dönüp baktığınızda hayatınıza çektiğiniz şeylerden memnun musunuz? Keşke dediğiniz şeyler var mı?
N.G: Yeniden bir hayat seçseydim kendime, yine böyle bir hayat seçerdim. Yaşadıklarımdan, en kötü şeyler dâhil olmak üzere, hiç pişmanlık duymuyorum. Tam tersi onların değerini şimdi daha iyi görüyorum, resmin tümü yavaş yavaş yerleşmeye başlayınca. Ve şu anda ben çok zenginim aslında, neden dersen, kişisel sağlığım var, seviyor ve seviliyorum ve sevdiğim işi yapıyorum. En önemlisi şükran duymayı biliyorum.

N: derKi’ye yazılarınızla güzel katkılarda bulunuyorsunuz. derKi’yi nasıl çektiniz, ya da çekildiniz?
Valla “Sonsuz” Hasan’dan talep geldi. O da yanlış hatırlamıyorsam beni Tanrıyla Sohbet kitaplarının çevirilerinden tanıyormuş. Ben de siteye girip inceledim. Kaliteli ve dopdolu bir siteyle karşılaştım. Zengin içeriği ve konuları derinlikli olarak ele alışıyla fark yaratan bir site. Siteyi keşfedenlerin sayılarının katlanarak artacağına inanıyorum. Ayrıca derKi sayesinde Hasan ve Nesli gibi iki güzel insanla tanıştım. Hasan’la henüz fiziksel olarak karşılaşmasak da tanışmış olduk.

N: Bizler de sizi derKi ailesinde görmekten çok mutluyuz. Ve sizi şahsen tanımaktan, hayatıma çekmiş olmaktan, böyle güzel bir sohbet yapmaktan ayrıca büyük bir sevinç duydum. Verdiğiniz bilgiler gerçekten çok değerli, artık daha dikkatle uygulamaya gayret göstereceğim.
N.G: Hayat çok güzel. Tesadüflere(!) bayılıyorum. Onlar da hayatın hoş sürprizleri.
Bu arada harıl harıl Tanrıyla Sohbet serisinin 4. kitabını yani final kitabını çeviriyorum. Başka sohbet kitabı olmayacakmış. Şubat ayında Ötesi Yayınları’ndan çıkacağını meraklılarına şimdiden duyuralım.
Evet, hayata şükran duyuyorum. Senin gibi pırıl pırıl bir insanla bu röportajın gerçekleşmesi de evrenin bir lütfu. Hayatın kendisi bir lütuf. New Age Radyondan, bu tür müziği seven herkesin haberdar olması lazım. Kısacık süre içinde en çok dinlenen New Age Müzik kanalları içinde 17. sıraya yükselmek tam anlamıyla çekim yasasının işlediğinin göstergesi. Yipppeeeeeeeee.

N: Hem de kocaman bir yipeeeeeeeeeeeeeeeee...


Neslihan Yavuzer Behmuaras

konunu daha şimdi okudum frida, çekim yasası konusunu 2gün önce açmıştım, ne TESADÜF di mi:)
Demek ki yürekten istemişsin; ben de aslında gündüz nete giremiyorum normalde ama bugün halsizim biraz, o yüzden evdeyim;) Tesadüfe bak!

Aşırı pozitif bir yer olmuş burası.    Yok yok iyi güzel... de.. bilmiyorum bu kadar pozitifliği bünyem kaldırır mı? Kendi negatifliğimden fazla şikayetçi olmayan ben için aşırı pozitif yağmurların kıvamımı değiştirmesinden çekiniyorum sanki. Crea, benim için birer keşif yolu bunlar, eğlenceli aynı zamanda da. Bu yolda hem yeni şeyler keşfetmeme yardımcı oluyorsun, hem de bu keşif yolculuğunda bir yoldaş. Sağol.  Alıntı yaptığın röportajı daha dikkatli okuyacağım, ve yeniden geleceğim buraya.

Kenneth Koh daha somut örnekler vermiş, ve mantıklı geldi bana söylediği şeyler.

Nil Gün’le yapılan söyleşiyi okuyunca aklıma yine matematiği de ilgilendiren birçok şey geldi. Özellikle yansımalarla alakalı teoriler. Düşünsenize; aynanın karşısına geçip kendinize vurduğunuzda sizin canınız acır ama aynadaki siz herhangi bir acı duymaz. Peki aynaların sayısını arttırın. Birbirine bakan onlarca ayna olsun.  Acı duyan bir tane siz, acı duymayan onlarca siz. Bu konuya daha ayrıntılı girmek gerekecek daha sonra.


 İnternette çekim yasasıyla ilgili kısa bir araştırma yaptım. Karşıma “Secret” kitabı çıktı. Ben bu kitabı daha önce duymuştum ama çekim yasasından bahsettiğini bilmiyordum. Hatta forumlarda okuduğum kadarıyla Nil Gün’ün Çekim Yasası kitabının da tamamen secret filminden alıntı olduğu söyleniyor. Onlar çalıntı diyorlar, ben alıntı diyorum.  Gerçi beni çok fazla ilgilendirmiyor çalıntı olup olmadığı, beni ilgilendiren secret’da ne anlatıldığı veya çekim yasası kitabında ne anlatıldığı. Pazar günü hürriyet gazetesi okuyanlar görmüş olmalılar: Gazetenin Pazar ekinde Ayşe Arman’ın secret kitabının yazarı olan kadınla yaptığı bir röportaj vardı. (tesadüfe bak ! internette karşıma bu kitap çıkıyor sonra gazetede bu kitap ve yazarı hakkındaki yazıya rastlıyorum) Gerek internette okuduğum yazılar gerekse bu röportajdan izlenimlerim genelde aynı. Hep aynı söylemler var. Yalnız ben bazı yerlerde acaba bu yasaya inananlar, bu ”isteme” işini evrenden mi yoksa Tanrı’dan mı yapıyorlar ikilemine düşmüştüm ki, secret kitabının yazarı Rhonda Byrne  bu konuda şöyle diyor: Biz “evren” diyoruz. Birçok insan ”Tanrı “ diyor. Birçok dinde ve birçok dilde değişik söylemleri var. Tanrı, kitabımın tüm hücrelerinde. Biliyorum.    Biraz politik bir söylem gibi. Yani “kitabımı herkes alsın, Tanrıya inanan da inanmayan da”… gibi bir şey.  Yine de net bir şey söyleyemem bu durumda.

Şimdi ben düşündüm neden bu tarz kitaplar ve inanışlar diğer ülkelerde patlamalar yaparken, ortalığı kasıp kavururken Türkiye’de nispeten daha sönük kalıyor. Bunu, bu tür popüler inanışların öncüleri olanların söylemlerine ve kullandıkları dile bağlıyorum. Ben şahsen söylenen bir söze bir açıdan değil birçok açıdan bakabilirim ve mesela “evrene şükran duymak” diyen birinin aynı zamanda “Allah’a şükretmek” demek istemiş olabileceği sonucunu da çıkarabilirim. Ama herkes bunu böyle düşünemeyebilir, nitekim internette okuduğum yorumlarda bir çok insanın gerek “Çekim Yasası”  gerek “Secret” kitabından oldukça rahatsız olduklarını gördüm. Bu da bana çok doğal geliyor çünkü biliyoruz ki bu halk evrene şükran duyan bir halk değil, Allah’a şükreden bir halk. 

Bu seferki programda hoşuma giden bir laf etti Nil Gün. Dedi ki, " sezgilerin ulaştığı yere mantık ulaşamaz". Doğru tespit.  Bu hanımefendi doğru tespitlerde bulunuyor, tutmaya başladım kendisini. Yalnız bir de evrene şükran duymaktan vazgeçse tam süper olacak kanımca. Lakin burası u.s. değil, Türkiye. Hayır, bir tesadüf programını seyretmeye başlamış çiftçi hasan amca " ne diyo bu kafir değiştirin şu kanalalı" demek suretiyle "çekim yasası" gerçeğinden mahrum kalacak, kaygım ondan. 

 
Tesadüf hikayesi:
Sene 1999 
 
 Çok sevdiğim kız arkadaşımdan ayrılalı 6 yıl olmuştu (1993). Taşındığımız için ayrılmak zorunda kalmıştık. O başka şehirde ben başka şehirdeydim. Haliyle de zamanla bağlantımız koptu.  Bir gün akşam bir arkadaşım aradı ve benimle buluşmak istediğini söyledi. Tamam dedim ve buluştuk saat 20:00 civarıydı. Havadan sudan kendimizden konuşmaya başladık. Bir ara oturmaktan sıkıldık ve yürümeye başladık. Yürüdüğümüz yer karanlık ve sessiz bir yerdi. Etrafında ağaçlar ve çiçekler vardı. Bu arada yanımdaki arkadaşım bana bir şeyler anlatıyordu. Birden burnuma çok güzel bir koku geldi. Etraftaki çiçeklerden olsa gerek. Arkadaşım bir şeyler konuşuyordu ama benim dikkatim bir anlık dağıldı ve aklıma 6 yıl önce ayrıldığım çocukluk aşkım geldi. Hiç onunla alakalı bir konu yokken, ya da onu hatırlatacak herhangi bir şey yokken sadece bir an O'nu düşündüm. Hiç unutmuyorum o arada da saate bakmıştım, saat 22:00 idi.  Neyse ben eve döndüm, kapıyı kardeşim açtı ve bana şöyle dedi. "Seni O aradı" ( kardeşim de tanıyordu kendisini ). "Kim" dedim,  ismini söyledi ve bana telefon numarasını bıraktığını söyledi. Hemen telefonun başına gittim, arayacaktım ama saate baktım, geç olduğu için aramadım. Kardeşime saat kaçta aradığını sordum. O da bana, "hatırlamıyorum, biz bir demet tiyatroyu (dizi) seyretmek için oturmuştuk, yeni başlıyordu, tam o sırada telefon çaldı, bir demet tiyatroda saat 22:00 da başladığına göre demek ki 22: 00 da aramış" dedi. O an, yıllar sonra yolda arkadaşımla giderken durup dururken onun aklıma gelişinin ve  aynı saatte onun beni aramış olmasının şaşkınlığını yaşıyordum.

Bunu tesadüf ile açıklamak zor biraz da, telepati ile açıklayabiliriz herhalde.

Secret'i okudum ama bitiremedim açıkçası. Ben kör göze parmak anlatılan şeylerden çok fazla hoşlanmıyorum. Üstelik okuduğum kitaplarda sadece konuya değil, anlatım diline, şekline falanda bakıyorum.

Açıkçası beni çok tatmin eden bir kitap değildi. Zaten hanımefendi  kendisi birşeyler üretmemiş bu kitapta. Sadece üretilmişleri sunmuş başkalarının ağzından. Birde öyle kesin cümleler kurmuşki...

.....malı
.....meli

evet dedikleri doğru. Ben kitabı okurken ben zaten bunları biliyorum şeklinde okudum. Ha ben bu konularla hiç ilgilenmişmiydim? Hayır. Ama ben naçizane tasavvufla ve yaratılışla ilgileniyorum.

Adını ne koyarsak koyalım (tanrı, evren, Allah) bunlar bizim kelimelerimiz. En nihayetinde bizim anladığımız ve algıladığımız dışında büyük ve güçlü bir enerjiye sahibiz. Ben bu fikre okuyarak kapılmadım açıkçası. Ama biraz kafamızı çalıştırıp hayata dışarıdan baktığımızda zaten taşları yerine oturtabiliyoruz.

Konuyu dağıttım farkındayım. ofis ortamı olduğundan konsantre olup toparlayamıyorum.

Secret, evet okudum ama tatmin olmadım. Hatta beğenmedim. Okuduktan sonra ...meli, ve ...malı'larından etkilenip doğamla ve hayal gücümle sıkıntı yaşadığımdanda şu sıralar okuduklarımı hafızamdan silmeye çalışıyorum.

Bugünkü programdan kaptığım sözler:

"Dışındaki dünyayı değiştirmen için önce içindeki dünyayı değiştirmen gerek."

"Kin duyduğun, affetmediğin insanlar beyninde birer mahkum konumundalar; sen de o hapishanenin gardiyanısın demektir. Ve onlar oradan çıkmadıkça, sen de oradan çıkamazsın. "