Çok güzel bir konu açmışşsın Serin.
Daha önce anlatmaya çalıştım ama (boşanmış bir erkekle evlilik) çoğu
arkadaş yok yok böyle düşünmek lazım diye ısrar edince bende içime attım söyleyeceklerimi hatta son cevabım da bir daha bu konuyla ilgili konuşmayacağım olmuştu. Yine detaya girmeyeceğim ama açtığın konuya cevap yazmak isterken aklıma takılıverdi işte. ruh hastası bir adamla 6 sene
evli kaldım(bilmiyordum) Defalarca salya sümük ağlamalarına kandım(bu tarz ağlayan erkeklerden nefret etmeme rağmen) Günlerce ortadan yok olup(ne cepten ne işten ulaşılmaz) hiçbirşey olmamış gibi telefon açıp akşam ne yemek var karıcım diye soran bir hasta ile 6 yıl. Tek tesellim böyle bir
insandan çocuk sahibi olmamam ve sağ salim boşanmam. 
Hala karşılaşacağım diye ödüm kopuyor... Şimdi sorunun cevabını veriyorum. Şu an 36 yaşındayım, muhtemelen bir 6 yıl da ruhumu düzeltmek için uğraşacağım geriye kaldı el ayak tutarken bir 15 yıl. O da bundan sonrası problem çözmekle geçmezse tabi. Kısaca benim bırakabileceğim, kendime ve çevreme zarar vermeden bir ömrü tamalayabilmek. Biliyorum konunun  beklenen cevabı bu tarz değil ama, kalıcı birşeyler bırakmak için uygun ortam da lazım diye düşünüyorum en azından konsantre olabilmek. 

bunu çok istiyorum.. arkamda 'bana' ait birşeyler bırakmayı.. insanlığa bir faydamın dokunmuş olmasını.. hatırlanmayı..

çevremdekilerin yaşamını etkilediğimi düşünüyorum, çünkü normalden çok daha olgun ve aklı başında bir genç kızım.
diğerleri için ise biraz daha sabretmem gerekecek, meslek sahibi olduktan sonra tekrar buraya gelip yazıcam

serincim,
olgunluktan hiç şühem yok, sadece kendi fikrine ısrar edip, yaa ne oldu da
böyle düşünüyorsun diye sorma gereği duymayanlara
kendi adıma yaşadığım sıkıntılara rağmen, ahlaklı kalmayı becerebildim diye düşünüyorum en büyük hedefim her ne yaparsam yapayım onu korumak...

Arkamızda nasıl bir damga bırakabiliriz. Çok zor bir soru . Mesela bizden önceki her insanın hayatı boyunca aklına bir defa gelen bir soru olsa bu ve bu soruya verdiği cevapta “hayırlı evlat” olsa neden 6 milyar kişi olduğumuz açıklığa kavuşur galiba. Ben bir çok kişiden duyduğuma eminim bu cevabı. “Hayırlı evlat”.. ….

Neden insan böyle bir cevap verir ki. Kendisinin yapamadığını yada yapacağına inanmadığını , kendi soyundan gelen birisi yapsın diye mi yada kendisiyle özdeşleştirdiği için kendi yapmış gibi mi oluyor. Çocuk sahibi olmak aynı zamanda ölümsüzlüğü simgeliyormuş. Belki de ondandır.

Barış mançonun cenazesinde bu benimde aklıma gelmişti. Herkes de bir burukluk,hüzün ve gözyaşı vardı. Bende böyle olsam keşke diye geçirdim içimden. Benim cenazeme de milyonlar gelse cenazeye hatta aralarında "kata'yı teneşir pakladı" diye söyleyen bikaç kendini bilmez de olsa diye geçirdim içimden ama herkes de böyle olamaz ki. Birileri de sıradan bir şekilde gömülmeli.

Ardımdan iz bırakmak , birçok kişiyi etkilemek mükemmel bir his ama ben göremedikten sonra benim için pek önemi yok. Yüzlerce yaşamı etkilemiş olsam da , ideolojimi tüm dünya benimsese de önemi yok. Eğer başarılı olmuşsam bunu görmek isterim. Bunu yanlızca yaşarken görmek güzel olurdu yada düşünmek.

Hayali bile insanın ayaklarını yerden kesiyor. Ama sadece sevileyim ve unutulmayayım diye de birşeyler yapmak mantıklı gelmiyor. Herman Hesse’nin knulp’u gibi olmak isterdim ben. Takdir edilmek için değil mutlu olmak , hayallerinin peşinden gitmek için yaşayan biri yani. Ben belki de böyle bir damga bırakırım  , keyfine düşkün biri olarak yani yada hiç bırakamam.. Ama muhtemelen kimsenin farkında dahi olmadığı biri olarak dünyadan ayrılacağım için düşünmeye bile değmez geliyor.

geçmişe dair bir şey bırakacaksam dürüst yetiştirilmiş bir evlat ve arkamdan dua edecek insanları bulabilmem içinde hayırlı eserler bırakmak.