sevgili my life; henüz 3 yaşında bir çocuk için bence sınırları fazla daraltıyorsun. tabi benim şahsi görüşüm. kızım şu an 13 yaşında dediklerinin aynısını yaşadım. sen ne yaptın dersen;herşeyden önce ona karşı çok kibar oldum arkadaşlarıma olduğum gibi. hala hayrandır bana. bağırma konusunda  ev kurallarına uymak zorunda olduğunu öğrenmesi için alt kat duvarları kalın bir apartmana taşındım. hemde çok ciddiyim. kendini yırttı ama aldırmadım. oda cezası veriyordum. istediği kadar bağırabilir, ancak odadan çıkarsa çok sevdiği birşeyden mahrum ediyordum. küçüğümde dahil oda cezası bizim evde hiç çiğnenmedi. çünkü dediğimi yaptım ve onların ağlar yalvarır tavırlarına aldırmıyor göründüm.(içim yansada) bu duvarı aşamayacağını anlayınca, bağırmak çözüm olmayınca vaz geçti.
        tek çocuk olmak paylaşımı yok ediyor. önce kreşe gönderdim, ardından kardeş yaptım. ayrıca yine ciddiyim.
         söz tutmama konusu ise diğerlerinden daha önemli ve hassas. çünkü sizi tanımıyorum özür dilerim ama siz ona verdiğiniz sözleri tutmuyorsunuzdur. nasıl ki; döverim seni ağzınızdan çıkmamalı çünkü dövmelisiniz. yada şeker alıcam, almalısınız. mutlaka yapacağınız şeyi söylemeli, düşünmeden asla tehdit etmemeli yada ödül teklif etmemelisiniz. ayrıca sabırsız olduğu için hemen isteyecektir. zor durumda kalırsınız. yani siz doğruyu söylemeli ağzınızdan çıkan herşeyin koz olarak kullanılabileceği yada taklit edilebileceği hususunda bilinçli olmalısınız.
        oğlum aşırı kola içmeye başlamıştı. çok içtiğini artık bırakmasını söyledim. dinlemedi bardağı doldurdu, bekledim. ödül ve cezanın etkili yollarını çocuk psikolojisi kitaplarında bulabilirsiniz.  doldurduktan sonra dökmesini istedim(böylece olayın şaka olmadığını daha iyi anlayacaktı, öylede oldu) sağlığına zarar verdiğini kısa ve anlayacağı dilde anlattım. içicem deyince dökmezse şişeyi ve bardağını benim dökeceğimi söyledim. yine içicem dedi. (buraya dikkat sadece içicem diyor içmiyor. çünkü saygı duyuyor ve ağzımdan çıkabileceği tahmin edemiyor. dediğimi yaptığımı yani) ve ben kalkıp dediğimi yapıyorum. bunu yapabilirseniz düzelir diye ümit ediyorum.
          onun şimdilik kırıcıda olsa sizden önce yaşıt arkadaşlara ihtiyacı var. siz onu hep görün ama o sizi görmesin. böylece kendine olan güveninide geliştirirsiniz. inşallah yardımcı olabilmişimdir.

Her çocuk bir dünya. Dolayısı ilede her çocukta çözüm daha farklı doğal olarak. Yorum yapamayacağım ama kendi çocuklarımda denediğim yöntemlerden bahsedeceğim.

Benim oğlum 3 yaşında iken kızım oldu. Kıskançlık problemi yaşamadık çünkü oğlum bu duyguyu pek fazla bilmiyordu zaten. Gerçi bende çok dikkatli davrandım kardeşini kıskanmaması için.

Mesela kızımın gelmesi onun hayatını değiştirmedi. Bebeğe dair bazı sorumlulukları onunla paylaştım. Mamasını yedirmesine izin verdim. Eğer oyun oynarken bebek ağlıyorsa oğlumun izni olmadan bebeğe öncelik tanımadım. Zaten çok kısa bir sürede alıştı kardeşine. Çünkü onun önceliği ve düzeni bozulmamıştı.

Paylaşma konusuna gelince. Aslında ben çocuklara PAYLAŞMALISIN dayatmasından çok hoşlanmıyorum. Ben oğluma paylaşmalısından önce "senin" ve "senin değil" kavramını öğrettim. senin olmayanları izinsiz alamazsının yanında, senin olanlarıda sen izin vermedikçe kimse alamazı hissettirdim.

Öncelikle şunu bilmeliyizki çocuklarımız oyuncaklarını paylaşmak zorunda, arkadaşına vermek zorunda değilller.

Mesela ben oğlumun bir oyuncağını birine vermesini istiyorsam "izin verirsen alabilirmi? ikiniz birlikte oynarsını" diyorum. İşin içine kendi rızası sokulduğunda inanın daha anlayışlı oluyor.

Bence paylaşma konusunda çocukları çok zorlamamak lazım. Ne kadar üstüne düşülürse o kadar ters tepiyor.

Kreşe  verebilirseniz  bence  çözümü  kolay  olur.Bizde  aynı  sorunu  yaşamıştık.Şimdi  eskisinden  çok  iyi.