Özgüven sonradan kazanilirmi bu mümkünmü. Benim hic kendime özgüvenim yok. Bunu yasim ilerledikce daha cok fark etmeye basladim, hayatimi cok zora sokuyor gün gectikce. Ne yapabilirim, bu durumdan kurtulmam mümkünmü? Psikolojik tedavi aldim yir bucuk yila yakin, ama bende hic bi degisiklik olmadi bi faydasini göremedim, biraktim. Böyle daha nasil devam yasayabilirimki? Kendimden gün gectikce daha cok nefret ediyorum, kendimle barisik birisi degilim. Hic bir konudada yetekli biri degilim yani hci bi ise yaramam ben. Bana yardimci olabilrimisiniz? Bi yol gösterebilirmisiniz?

Serin

Keske hersey bu kadar kolay olabilse bu yolu denedim cok zorlandim baslarda icimden gelemdi yinede uzun süre denedim ama bi ise yaramadi sadece kisa bi müddet beni oyaladi ama etkisi hemen gecti. Bu benim icin bi cözüm degil. Bu benim icin kisa bi vadeli cözüm oysa benim uzun vadeli cözümlere ihtiyacim var.
Kendimden nefret ediyorum ama nedenini tam olarak bilmiyorum bildiklerim etrafimdaki insanlarinda beni sevmediklerini hissetmem, cok yeteneksiz birisi oldugumu düsünüyorum yani ne yaparsam yapayim ne kadar emek harcarsam harcayayim yeterli olmadigini sahit oldum yani bunu bana böyle hissettirdiler yeteriszdi yaptigim hersey. Neyi yapmak istesem bi sekilde yolu tikaniyo ben ona ulasamak icin cok ugrasiyorum ama sonunda olmuyo basaramiyorum.

Bana degerli oldugumu söylediniz ama ben öyle görmüyorum yani göremiyorum bu cok zor, ya kücüklükten beri aptal yerine konan hep icinci sinif muamele gören  birisi (kendisi ailesinden) kendisine ne kadar deger verebilir. Ailem yada cevremdeki insanalr bana hic deger vermediki. Ben bu güne kadar hic degerli birisi oldugumu hissetmedim bu hissi sanki hic yasamadim bilmiyorum nasil bi duygu.
Etrafimdaki insanalr anlamasin ne kötü duygular besliyorum kendime diye rol yapiyorum hic bi zaman olmayacagim birisi gibi göstermeye casliyorum ama bi müddet sonrada foyam meydana cikiyor.
sevdigim birisi vardi nasil ettim bilmiyorum ona acildim ve rededildim. Yani o bile benim ona olan duygularimi hic önemsemedi beni tamamen göremzden geldi sanki ebn yokmusum gibi davrandi.

Cok zor buna kendimi inandirmam cok zor. tek basima yapamam ama bana yardim edecek kimse yok etrafimda.

Senin söylediklerini söylüyorum ama inanmadan bunlara. Benim buna inanmam gerek ama bilmiyorum nasil olacak. Ben degerliyim ama bunu ispatlama gerek kendime kuru laf la oluyo. Günde bi kac söylemeyle olmuyo ben bunu cok uzun zamandir yapiyoruma am kendime bakinca aynada gözelrimde isgi sönmüs ölü birini görüyorum. kendimi öyle görünce daha cok üzlüyorum daha cok batiyorum.
Daha böyle nasil devam ederim  bilmiyorum tek basima atlatamam ki bunu.

Bana bu hisleri kendime layik gördügümü söylmeissin etrafimdaki insanalrinda  ben böyle düsününce bana böyle baktikalirni söylemissin. Bana benim sitedigim gibi davrandikalrinida ama öyle degil o sevdigim kisiden ben bana böyle yapmasini istemdeim ben ondan baska seyler bekledim oysa o beni hic önemsemedi. Bunu heske yasamasaydim en azindan birisi özerimden kalkmis olurdu.

bence kendine bakışındaki sorunu iyi bir psikiyatrist ile çözebilirsin black. anlaşılan o ki daha önce gittiğin terapiler gerçek soruna ulaşıp çözememiş. Önce bu sorunu çözeceğine inan iyi bir psikiatrist bul ve serinin dediği gibi sözlede olsa kendine değer verdiğini söyleyerek başla ama devam et. Bence de değerlisin...