kusmaya çalışanlara braz daha yukardan bakardım..ama insan başına gelmeyince anlayamıyor..hatta buna kalkıştığım için utanmadım da değil ..ama onu bile beceremedim...  ):  bnde buarlar aç olmasam bile canım bişey istemesede çok kısa süre içindee bisürüüü şey yiooruum... yerini bişey tutmuyor çnküü..yaptığım diyetlee veridğim tüm kiloyu geri aldım): 17yaşındayım... bu yaşta insan dahada takıyor..  164 bpyum  60 kiloyum aşırı bi fazlalık yok ama rahatsız ediyor. diyetler diyetisyenszz yapılmıyor.. diyetisyenler desenizz kaç YTl.... psikologla halledebilmiyim bilmiyorum..ama kapasitemin çokçok üstnde yemekten bıktmm:....../:

yeme bozukluklarının onune geçilmesi için çocuklarımızın gelişim çagında medyadan mumkun oranda az etkilenmesini saglamaya çalışmalıyız , tv dergi veya gazeterde gordukleri yonlendirici yazılar onların gelişmekte olan beyinlerini etkilemekte ve farkında olmadan oradaki kişileri model almaktadırlar , yapılan bir araştırmaya gore hepimizin bildigi barbie , cindy veya aynı tur diger bebeklere dikkat edin hepside incecik zayıf gorunumluler , daha ilk yaşlarda farkında olmadan çocukların kafasına zayıf olma hayalı yerleşmekte ve anne ablaların onların yanında yaptıkları rejimdeyim , şişmanım , zayıflamam lazım turunden konuşmalar hafızalarında yer etmekte ve farkında olmadan onların kuçucuk beyinlerinde modeller oluşturmaktayız ,
o yuzden daha çocuklarımızın ilk yaşlarından itibaren bu konulara ozen  gostermeliyiz .

  Her güzel şeyin bir sonu vardır.Öyleyse hergüzel olmayan şeyinde bir sonu vardır.
   Midemiz yediklerimizden dolayı şişti.Görüntü çok fena.Şimdi bunu insanlara nasıl anlatacağız.İçimizde istemediğimiz şeyler var.
   Şimdi de hamile olduğunuzu düşünün.Koca bir göbek.Tamam içinde başka bir şey var ama görüntü yine pek hoş sayılmaz değil mi?İki durumda da ortak olan bize ait şeyler olması.Hamilelikteki şişlik bir gün gelecek yok olacak ve bizi mutlu edecek.Bu yüzden ona sahip çıkarız değil mi?Yemekle fazla doldurduğumuz için içimizi bu hep öyle kalacağız anlamına gelmez ki.Bir müddet sonra o da bizi terkedecek.Acı,tatlı hatta ekşi,yağlı anılarla...
 Onu biz yaptık.Ona da sahip çıkalım bir müddet.Sevmeye çalışalım dolu midemizi,vedalaşana yani sindirilip yok olana dek ona iyi  :-davranalım.İstemediğimiz bir misafiri kötü ağırlayamayız ki.
  Biraz saçmaladığımı düşünebilirsiniz.Ama ben deneyeceğim.Pişmanlıktan kıvranmaktan iyi değil mi ama?

slm ben anoreksiya hastasıyım evlenince bu hastalıktan kurtulabilirim diye düşündüm ama işlerin daha kötü olacağını hiç düşünmemiştim evlenince eşim inanılmaz derecede değişti bana karşı çok ilgisizdi beni kadın olduğum için sürekli aşağılıyordu bu da hastalığımın ilerlemesine yol açtı bu hastalık sadece yeme sorunu değil tamamen depresyon sonucu olan birşey eşimden ayrıldım biraz rahatladım ama bu hastalıktan kurtulmak imkansız geliyor ayrıca psikolojim bozuldu kimseye güvenemiyorum kadın olduğum için kendimden nefret ediyorum yardımınızı bekliyorum