Herkese Merhaba,

Uzun suredir bu forumdaki yazilari takip ediyordum ama buraya ilk kez bir sey yaziyorum. Benim problemim yaklasik bir bucuk sene once, 2005 yazinda hizli kilo vermemle basladi. Daha once de hep kilolarimdan sikayet eder dururdum ama ciddi bir diyet girisiminde bulunmamistim. Bir bucuk ay icinde Herbalifein zayiflama urunlerini kullanarak 50/51 kilodan 42 kiloya kadar indim. Boyum 1.60 oldugu icin itici bir zayifligim yoktu, hatta cevremdeki arkadaslarimdan iltifatlar, bana imrendiklerine dair sozler bile duyuyordum. Amacim 2 kilo daha verip bacaklarimdaki sozumona yaglardan kurtulmakti. Ondan sonra rejim yapmayi sonsuza dek birakicaktim.

O donemlerde yaptigim diyetin ve hizli kilo kaybinin yuzunden olacak, garip yeme aliskanliklari gelistirdim. 3 gune kadar hic birsey yemedigim oluyordu ve tabii ondan sonra dayanamayip karnimi tika basa dolduruyordum. Ondan sonra sucluluk duygusu ve tekrar hic birsey yememek... Bu kisir dongu bir sure devam ettikten sonra yedigim yemeklerin ardindan duydugum yuksek vicdan azabi yuzunden kendimi kusturmaya basladim. Malesef sonumun baslangici da bu oldu. Yaz boyunca bunu cok sik yapmiyordum, sadece tika basa yedigim zamanlarda oluyordu (haftada belki 2-3 kere) ve okullar acilinca tamamen birakmayi dusunuyordum.

Sonbaharda universite egitimi icin Amerikaya gittim. Son siniftaydim ve is basvurulari, dersler derken cok stresli bir donemden geciyordum. Dolayisiyla, tahmin edebileceginiz gibi blumiayi stresle sahte bir basa cikma mekanizmasi haline getirdim. Her kustugum zaman kendimden nefret ediyordum ama bir turlu birakamiyordum. Ozellikle Cuma gunu dersten sonralari benim icin bir yiyip kusma zamani haline gelmisti. Derslerim kotuye gidiyordu, hicbir is basvurusu yapamamistim ve en kotusu sosyal yasamim da cok kotu sekilde etkileniyordu. Insanlarla beraber yemek yemek iskence haline gelmisti. Yaklasik 3 ay boyunca haftada ortalama 2-3 kere planli bir sekilde yediklerimi cikardiktan sonra bu ise bir dur demeye karar verdim. Artik kilo vermek icin degil kilo almamak icin kusuyordum ve coktan verdigim kilolari geri almaya baslamistim bile.

Kis tatili icin Istanbula geri donunce bir psikiyatristten yardim aldim ve antidepresan kullanmaya basladim. Hem ailemin destegi hem de hayatimin birden bire bu hastalik yuzunden cok kotuye gitmesi karsisinda duydugum dehset ve korku sayesinde kusmayi durdurmayi basarabildim. Kusmayi birakmak kilo almayi da kabullenmek anlamina geliyordu ama hem sagligim icin hem de hayatimin daha kotuye gitmemesi icin kilo almayi kabullenebilirdim.

Kis tatili sonunda Amerikaya geri dondum. Kusmayi birakmistim ve yaklasik 3 aydir gormedigim adetlerim yeniden baslamisti ancak garip yemek yeme aliskanliklarim hala devam ediyordu. Tekrar butun konsantrasyonumu yemeklerden aldigim enerjiyi nasil kisabilecegimde odaklamistim. Aldigim kilolari vermekten baska birsey dusunemiyordum. Ayni zamanda butun problemlerimi, butun sorunlarimi yemekle cozme yoluna gidiyordum. Kisacasi tika basa yemek yeme vakalarim son bulmamisti. Ozellikle Amerika, cikolata, kurabiye ve dondurma cenneti oldugu icin icim sikildiginda derhal onlara sariliyordum. Bir keresinde cok fazla yemek yedigim ve kendimi durduramadigim icin hastanelik bile oldum. Ayni zamanda kilo almamak icin sagliksiz teknikler de uyguluyordum, cok fazla egzersiz (gunde 2-3 saat) veya ertesi gun hicbirsey yememek gibi. Sanki bu yeme bozuklugu ruhumu ele gecirmisti. Neyseki kullandigim antidepresanlar yeniden kusmaya baslamamamda cok etkili olmustu.

Bu durum universiteden mezun oluncaya kadar devam etti. Tabii son sene okulda ne kadar zorlandigimi soylememe gerek yok herhalde. Amerıkada kalmanin yeme bozuklugumu daha kotuye goturecegini anladigim icin Turkiyeye donme karari aldim. Bu sirada yeme bozukluklari ile bir suru kitap okudum ve zor zamanlarda neden yemege basvurdugum konusunda baya bir bilinclendim. Aslinda hayata bakis acim degisti diyebiliriz.

Ancak malesef hala yemek yeme takintisindan kurtulamadim. Yeme bozuklugumun altinda yatan nedenleri bilsem bile onu cekip atmak o kadar kolay olmuyor. Artik diyetlerin ise yaramadigini ve acikinca yemek yiyip doyunca birakmam gerektigini de biliyorum ama bu konuda bir turlu basarili olamadim. Her seferinde ihtiyacimdan fazla yemek yedigim zaman kendimden nefret ediyorum. Hala problemlerimi unutmak icin yemek yeme yoluna gidiyorum, hala moralim bozuk oldugunda canim deli gibi paketlerce kurabiye yemek istiyor ve hala hayatim yemek yeme uzerine kurdugum obsesyonla geciyor. Artik nerdeyse baska seylerden zevk almayi unutmus durumdayim, sanki tek mutluluk kaynagim yemek yemek. Yemedigim zamanlar kendimi boslukta hissediyorum.

Aptal veya bilincsiz olmadigimi biliyorum: amerikanin ve dunyanin en iyi okullarindan birinden mezunum ama malesef su anda cok iyi bir ise ve yuksek hayat kosullarina sahip olabilecekken, issizim, bosluktayim, verdgim kilolari tamamen geri aldim ve kendimden nefret ediyorum. Sisman oldugumu dusundugum zaman ne yapiyorum dersiniz: tabii ki bunu bir sureligine unutmak icin yemek yiyorum. Yaptigim seyleri neden yaptigimin 100% farkindayim ama bu onlari yapmami durdurmaya malesef yardimci olmuyor.

Kusmayi birakmak yeme bozukluklarinin sonu anlamina gelmiyor malesef. Hala istedigim seylerden yersem sonsuza dek kilo alicagim dusuncesiyle hayatimi felc ediyorum. Gunlerim diyete uydugum ve diyeti bozdugum gunler olarak ikiye ayriliyor. Ve butun gun boyunca ne kardar sisman ve cirkin oldugum, ne yedigim, ne yiyecegim ve ne yemek istedigimden baska birsey dusunemiyorum. Yaklasik 1.5 senedir yaptigim diyetin sonunda 8 kilo geri aldim. Ayni zamanda hala diyet mentalitesi icerisinde oldugum icin sevdigim, sevmedigim farketmez herseyi yemek istiyorum (tatli krizi gelince onlarca kesme sekeri yemek gibi!!!)

Artik bu durumla daha fazla nasil basa cikabilecegimi bilemiyorum. O yuzden buraya yazip benim gectigim yollardan gecmis olan kisilerden yardim almak istedim. Ozellikle anoreksik ya da blumik olmayan ama yine de bir sekilde yeme bozukluklariyla mucalede eden kisiler icin kliniklerin olup olmadigini ogrenmek istiyorum. Kafami dinleyip, kitaplarimi okuyabilecegim, ruhsal iyilesmeme daha fazla vakit ayirabilecegim ve belirli zamanlarda bir psikoterapist ile konusabilecegim, en onemlisi de normal miktarlarda saglikli yemekler yiyebilecegim bir yere yatmak istiyorum.. Eger boyle bir klinigin varligindan haberdarsaniz lutfen benimle baglantiya gecebilir misiniz? Bazen bu hastaligin beni ele gecirdigini ve en sonunda cildiracagimi dusunuyorum. Artik kendisiyle barisik ve saglikli bir insan olmak istiyorum. Hepinizin yeme bozuklulariyla basa cikma onerilerine acigim.

Ayni zamanda bu yaziyi sonuna kadar okuduysaniz size sabrinizdan dolayi da tesekkur ediyorum.

Sevgiler..

meraba chi,
hikayeni bastan sona okudum, seni cok ii anlıyabiliyorm... özellikle
" Yaptigim seyleri neden yaptigimin 100% farkindayim ama bu onlari yapmami durdurmaya malesef yardimci olmuyor. " cümlesini sanki ben söylemiş gibiyim... bende bire bir aynı seyleri hissediyorm.. bu anti depresanla ilacla gececek birsey değil.. hersey insanın kafasında bitiyor.. ben gecen pazartesi cok farkılıydım şimdi cok farklıyım, gecen pazartesi herseyi kontrol altına aldıgımı ve normal olabilrceğimi düşünüyodum ama son 1 haftadır hersey daha da tersine gidio, ve bende bu yüzden daha cok yiyip daha cok kusuyorm.. kendime engel olamıyorm bunun yannıs oldugunu kendime zarar verdiğimi bildiim halde yapıyorum.. evde babam var kusamam diyerek  sokaga cıkıp kusuyorum, böyle bir iyrenclik var mı .. sen söle.. işte böyle böyle kusma işinin ne kadar iyrenc oldugunu düşünerek, kendimi bu işten kurtarmaya karar verdim...
benim yöntemim bu sefer bu..

biz her sabah bugün kusmayacagım diyerek kalkmak zorundayız, veya sen kusmuyorsan, bugün patlayana kdar yeme krizim olmayacak diyerek kalkmak zorundasın...
hadi baslayalım mı ??

Merhaba Chi, hikayeni tabi ki hepimiz baştan sona okuyoruz; buradaki çoğu insan benzer şeyler yaşadı ya da yaşıyor; yaşananlar farklı olsa bile en azından senin hissettiklerini hepimiz hissettik. İyileşmeye karar verdiğimde benim de isteğim bir klinikti, ama bu konuda uzmanlaşmış içime sinen bir yer olmadı. Ben de işe ara verdim, ailemin yaşadığı şehre geldim ve aylarca okudum, hastalığımı tanıdım, beslenmeyi öğrendim, psikolojime yoğunlaştım, kişisel gelişimle ilgilendim, NLP ve Hipnozla tanıştım ve çok yol aldım bunlar sayesinde, asıl problemlerimle, özgüven problemlerimle vs yüzleştim ve bunları çözdüm. Sonrasında blumia fln filan zaten kendiliğinden azalıyor ve bitiyor. Çünkü tetikleyen şeyler hafifledikçe böyle bir ihtiyaç hissetmiyorsun... Forumda yazan her şeyi oku lütfen, mutlaka faydasını göreceğin bir şeylere rastlayacaksındır.
Sevgiler

selam,

zate bulimia insanın içinde başalyıp içinde biten birşey..kafamızı kurcalayan ve başa cıkamadıgımız sorunlarımızı bu şekilde atlatmaya çalısıyoruz. crea senin dediğin gibi eger kendi psikilojimizi düzeltirsek, bulimia da ortadan kalkacaktır..
ben hastaneye, kendi kendime kalmak, içimin sesini dinlemek, okul stresinden uzaklaşmak ve kendimle ilgilenebilmek için yatmak istiyorum..
cünkü okul üstümde cok büyük bir stres yaratıyor, okulmak istemediğim hatta nefret ettiğim bi okulda hapis gibiyim.. okulu dondurmak istiyorum, su depresyon halim gecene kadar bunun için de dönem içinde yapabileceim en mantıklı sey psikiatri kilinigine yatmak ve rapor almak, kendimi dinlemek adına da iyi olacagını düşünüyorum, 27 sind yatmayı düşünüyorum..
tekrar yazarım ve bilgi veririm ...
öperim kocaman

Chi yazdıklarını okurken sanki kendim yazmısım gibi geldi. O kadar cok ortusen sey nasıl olabilir. Benim 7 sene evvel anoreksi olmamın nedeni de annem. Cok tutucu, cahil ama bir o kadar da bana karısan emir veren tehdit ile sosyal hayatımı baltalayan biri olması. Onun beni sevbildigine hicbir zaman inanmadım. Derler ya dogurmakla anne olunmuyor iste benim annem. Evet fiziksel olarak annem ama o fedakarlık duygusu vs hic yok. Anlatsam saatler hatta gunler surer oylesine doluyum ki.  Onun paronayakca ahlak saplantısı yuzunden asosyal bir universite hayatım oldu. Sonrası is hayatında karsıma hic yasıtım insanlar cıkmadı ve ben 28 yasına yapayalnız geldim. Beni seven biri olacagına artık hic inancım kalmadı. Yalnızım ve su andaki hayat monotonluguma bakılırsa oyle de kalıcam. Annem ise hala bir Don Kisot olmayan devlerden koruyor kızını onu yalnızlastırdıgını goremiyerek.

Sevgili Irem,

Yemekle yemekle duzgun bir iliski kurabilmeyi basardigin icin tebrik ederim. "Hedef kucultmek" dedigin egilim bende de var. Ama bendeki fark baska insanlarin benden beklentilerinin degil, benin kendimden bektentilerimin cok fazla olmasi. Dolayisiyla bana zor gelen bu tur seylerden kacmak icin kendi etrafimda yeme bozuklugu ile bir duvar oruyorum. Baska seylerle ugrasmamak icin yemekle ve kilomla ugrasiyorum. Sanki o beni dis dunyadan koruyan bir kalkan.
Butun saplantilar da oyle degil mi zaten? Her ne kadar kurtulmak istesek de farkinda olmadan o saplanti ile yasadikca kendimizi guvende hissediyoruz. Cunku o hayatimizda oldugu surece basimiza gelecekleri az cok kestirebiliyoruz. Saplantilardan kurtulmak cesaret istiyor cunku onlar olmadigi zaman gercekten yasamaya basliyoruz. Olaylari iyisiyle kotusuyle tekrar deneyimlemeye basliyoruz. Ve ne olacagini onceden kestirmek imkansiz oldugu icin "bilinmeyen"den kacmak icin saptantilarimiza tutunuyoruz.

Sanirim duygusal olarak yemek yememin altinda yatan bir nedeni daha buldum.  Icimdeki, bana "yemek ye" diyen sesi simartiyorum. Bunu soyle de bakabiliriz: benim icimde, basima rahatsiz edici bir olay geldigi zaman, "ben cikolatayim ve sen beni istiyorsun, al bir isirik, bak hersey cok guzel olacak, tum dertleri unutacaksin, zaten isler istedigin gibi gitmiyor, beni yemekten de mi mahrum kalacaksin?" tarzi seyler soyleyen bir takim sesler var. Ve ben kusmayi biraktiktan sonra, her moralim bozulunca yemege saldirdigim icin, olumsuz birsey hissettigim zaman otomatik olarak bu sesler devreye giriyor. Kisacasi istenmeyen duygulari yemekle bastirmayi bir aliskanlik haline getirdim. Ve "kendinizi fazla yemek yediginizde affedin" felsefesini yalnis sekilde uygulamaya basladim. Yani, "bugun moralim cok bozuk, ihtiyacim yok ama gidip cikolata/kurabiye vs. yiyecegim ve sonra da kendimi affedecegim" mentalitesine sarilmisim ve farkinda olmadan tika basa yemek yemeyi, savunulamiycak duygusal bir bahane ile, neredeyse planli hale getirmisim. Tabii ki de kendini sevmek ve kendini affetmek cok onemli ama kendimizi severken bir takim limitlere de ihtiyacimiz var. Nasil bir anne baba cocuklarinin her dedigini yaptigi zaman cocuk simarirsa, icimizdeki bizi kotu aliskanliklara dogru tetikleyen seslerin her dedigini yaparsak biz de onlari bir nevi simartmis ve kontrol edilemez duruma getirmis oluruz.

Ben bu sesleri artik kendimden soyutlamak istiyorum. Onlari soyleyen "gercek ben" degilmis gibi... Cunku "gercek ben" ihtiyacindan fazlasina gerek duyan birisi degil. Eger bu sesleri kendimen soyutlarsam, onlari onurlandirmaya gerek duymam diye dusunuyorum. Tabii ki de cikolata da yiyecegim, ama belli bir takim sinirlar icerisinde, ve tika basa bir yemekten sonra tok karnina degil, karnimda onun icin yer oldugu zaman.

there.is.no.light -

Sanirim Turkiye'de bir cok genc fonksiyonel olmayan ailelerle buyumek zorunda kaliyor. Ama sanirim elimizde onlari oldugu gibi kabul etmekten ve bir nevi "nabza gore serbet vermekten" baska secenek yok. Sanirim sunu kabul etmek gerekiyor - agizimiza koyduklarimizdan kendimizden baska hic kimse sorumlu degil. Boyle yaparak belki onlara zarar verdigimizi dusunuyoruz ama aslinda en cok kendimize zarar veriyoruz. Sesimizi duyurmak icin, rahatsizligimizi ifade etmek icin baska yollar aramaliyiz. Belki de gunun birinde kendimizi gercekten sevmeyi basarabilirsek, bu sevgimizi disariya da yansitmaya baslariz ve bizi sevecek insanlari da buluruz.

Ben gecen cumartesi olanlari unutmak istiyorum. Yine icimdeki o seslere boyun egdigimi ve beni yonetmelerine izin verdigimi unutmayi seciyorum. O gunku olayi benim kendim hakkimda yeni birseyler ogrenmemi saglayan onemli bir deneyim olarak goruyorum. Eger o olmasaydi ben yukarida yazdigim seyleri idrak edemiyecektim. Daha once de yazdigim gibi her krizde cok onemli bir firsat vardir. 3 gundur yeme duzenim normal. Ve ben daha guclu bir sekilde yilmadan yeniden deneyecegim.

Sevgiler,

-Chi

Tekrar Merhaba,

Bugun yeni birsey daha ogrendim. Daha dogrusu bunu yeme bozuklugum oldugu surece hep biliyordum ama dun cok daha iyi bir sekilde idrak ettim.
Dun sabah yine yataktan kamyon carpmis gibi kalktim cunku onceki gun yemegi baya fazla kacirmistim. (Ama en azindan bu fazla kacirmalarimin aralari aciliyor ve yedigim yemegin miktari da azaliyor, cikolata ve abur cubur yerine, evdeki "alternatif"lerle tikiniyorum, kepekli makarna gibi..) Bunun bir hemen bir onceki gun yazdigim "daha guclu bir sekilde yilmadan yeniden deneyecegim" yazisindan hemen bir gun sonra olmasi da moralimin ne kadar cok iki zit uc'ta gidip geldiginin bir gostergesi.

Dun yine cok fazla yedigim icin pismanlik duyarken bir gun boyunca neler dusundugumu, neler yaptigimi gozlemledim. Aklimdaki dusunceler: "aman tanrim cok sismanim, su yaglara bak, kesinlikle kilo vermem lazim, kasiyer kizin bacaklari ne kadar ince, ne guzel kiz, hmm cikolata reyonu var ordan gecmemem lazim, vucudumun yanlarinda ne kadar cok yag var vs..."

Ben  baska seylerle mesgul olurken bile, vucudumdaki yaglar, sanki beni gozetliyor, arada sirada "ben burdayim" diye olaylara agirligini koyuyor ve varliklarini hatirlatiyorlar.

Ben bir bucuk sene boyunca sabahtan aksama kadar yukarida yazdigim seylerden baska birsey dusunmedim. Gordugum insanlari "benden sisman" ve "benden zayif" seklinde kategorize etmekten baska birsey yapmadim. (Malesef bunu yeme bozuklugu olan olmayan bir suru bayan yapiyor) Ve vucudumdaki yaglar/selulitler (42 kiloyken bile) gerek ustunde durdugum ana dusunce olsun, gerekse geri planda calan bir plak gibi olsun aklimdan hic cikmadi. Beni yapmak istediklerimden alikoydu, insanlardan uzaklastirdi, kendimden, dolayisiyla diger insanlardan nefret etmeme yol acti, butun dusuncelerimi ve enerjimi bir dusunce kalibi icine hapsetmekten baska birsey yapmadi.

Oysa ben zayiflama hayalleri kurarken boyle mi yasamak istiyordum? Kesinlikle hayir. Ben her zaman insanlarin hayatlarina pozitif bir katki yapmak istedim, onlari etkilemek, dunyayi daha iyiye dogru degistirmek istedim. Artik, cocukken kurdugum hayalleri gerceklestirmek istiyorum. Uretken olmak istiyorum. Sevmek ve sevilmek istiyorum. Kucuk seylerin degerini bilmek, onlardan haz almak istiyorum. Cevreme pozitif enerji yaymak istiyorum. Peki ben butun gun surekli "ince olmak istiyorum" ve "vucudumdan nefret ediyorum" diye dusunerek bunlari yapmak icin en ufak bir adim attim mi? Tabii ki de hayir. Bu saplantim guzellikleri gormeyi ve diger insanlardan olumlu yonde etkilenmemi cok zor hale getirdi.
Ben diger insanlarin hayatlarina olumlu birseyler kattiysam bu kendimi sevdigim ve kendimi iyi hissetigim zamanlarda oldu.

Artik abur cuburun arkadasligina ihtiyac duymak istemiyorum cunku kendi kendimin arkadasi olmak istiyorum. Vucuduma ihtiyaci oldugu seyleri, ihtiyaci oldugu miktarda vermek istiyorum, ve "gercek hayat"a geri donmek zorunda kaldigimda artik basa cikma mekanizmasi olarak yemege sarilmak istemiyorum.

Bazen kendime soyle diyorum: "ben hayattan tatile cikmak istiyorum!" Disardan bakilinca gayet su anda tatilde gibi gozukebilirim, isim yok, sorumluluklarim yok, ailemin maddi destegi ile yasiyorum. Ama aslinda hic de oyle degil! Ben, insanlarin (erkek, kadin fark etmez) beni dis gorunusume bakarak degerlendirmiyecegi, sisman insanlarin hor gorulmedigi, istedigim seyi istedigim miktarda yiyebilecegim, hic kimsenin, kendimin bile, benden bir beklentisinin olmadigi, surekli "kendimi gelistirmek icin" yeni birseyler ogremek zorunda olmadigim, falanca ne yapmis diye kendimi kiyaslamadigim bir yerlere, beni kimsenin tanimadigi utopik issiz bir adaya gitmek istioyrum.

Aklimi beklentilerimin icine hapsettim ve enerjimi yanlis seyler icin harciyorum. Ama en azindan dun aklimi hapsolugu yerden cikararak kendimi disardan birisiymis gibi gozlemledim ve yaptigim buyuk bir hatayi farkettim. Bu tarz dusunceleri hayata geri donmek istiyorsam azaltmam gerekiyor.

Belki yarin yine cok fazla yiycem ama en azindan sabah yataktan ben bugun fazla yemiycem diye kalkacagim aklimdaki dusunceleri daha pozitif seylere cevirmeye calisacagim. Sadece bunu yapmak bile kendimi daha cok sevmeme sebep olabilir.

Sizlere de tavsiyem, bu tarz dusuncelere kapildiginizda ve nerede oldugunuzu unuttugunuzda, o dusunceleri durdurup, oldugunuz yere, yaptiginiz seye geri donmeniz. O anda sizi kendiniz hakkinda kotu dusunceye iten hicbir olay olmadi. Sadece kafanizdaki plak donuyor. Onu ne kadar sik durdurmayi basarabilrsek, bizim ondan daha guclu oldugumuzun bir o kadar cok farkina variriz.

Ne dersiniz deneyelim mi?

Iyilesmek icin caba sarfeden herkesi kocaman kucakliyorum.

Chi

Chi
amerikanin da bu hastaligi tetikledigini dusunuyormusun
ben ce beni tetikledi

yazarsan sevinirim
bizim millet biliyorsun fiziki guzellik hastalaridir
amerika da ise sismanlari gore gore gozlerimiz alisti artik
ama yinede korkular buruyor acaba ben de oyle mi olucam diye
ve sinir i zorladigin anda
bu bulimia ve anoreksiya kacinilmaz gibi burada
kg alma sorunu olan insanlarda

yanlissam duzet lutfen