Buarada bu forum cidden çok iyi oldu,birbirini anlayan insanlar,çözüm üretmeye çalışmamız.Her seferinde ağlıyorum bu forumu okurken,çünkü anlıyorum,çünkü bendeki aynı cümleler.Arkadaşlar gücüm kalmadı dedim ya gerçekten de öyle,sanırım yapamıycam bu kez,ama yedim,duramam gerçi biliyorum bi deneyince gerisi de geliyor.Fizyolojik zararları da çok fazla,korkuyorum.Bu arada bana da oluyor kimseyle konuşmak istememe durumu,okula gidiyorum mesela,okuldan sonra arkadaşım gel bi çay içelim diyor,mümkün değil,çünkü ben o sırada ne yiyeceğimi düşünüyorum,bir an önce yemeği ve kusmayı,sonra yine pişmanlık ve kendinden nefret etme.Geçenlerde enteresan bi şekilde atlattım,onu paylaşıyım.Yine aynı atak anında sabırsızlıkla tenceredeki makarnayı beklerken,bi yandan da atıştırıyordum,tabi atıştırma kavramımı anlamışsınızdır,normal bi atıştırma değil.Sonra makarna pişti ve nasıl yaptığımı,yapabildiğimi bende anlamadım ve birden bulaşık deterjanını elime alıp tencereye döktüm,sonra da çöpe.yemedim,kendimi engellemek için tuhaf bi yol oldu bu ama o an için başarmıştım,en azından yarıda kesmiştim!Bu bile beni o kadar mutlu etti ki!Ama hayatım kötü,üniversite son sınıf öğrencisiyim,zaten artık okul dayanılmaz bi hal aldı,acısı böyle çıkıyor.Az önce de söylediğim yöntemi de bi deneyin arkadaşlar o anda yanınızdakine söyleyince ister istemez yapamıyorsunuz,ama bunu söyleyebilmek de bi irade istiyor,ben bi kaç kez başarılı oldum ama yapamıyorum.Gizli gizli,tükeniyorum!

sevgili dream. işte olay bu, bak, atağa girdiğin an birine söylemen ve onun seni engellemeside bir yöntem. negüzel işte. çözüm ve çözümler adına buda bir basamak. paylaşın burda arkadaşlar, sorun değil, çözüm paylaşın. birbirimize üzülerek yardımcı olamayız. sen bence ailene de anlat durumu. korkma çekinme. önemli olan sensin, psikolojik yardımınıda al. bunun yanında sevdiğin şeylere de odaklan. negüzel işte. göreceksinki atakların nadir olmaya başlicak, ve sorunlarla yiyerek mücadele etmek yerine, mutlu olduğun şeylere odaklanarak mücadele edeceksin. tekrar söylüyorum, kimse sizden nefret etmiyor arkadaşlar. bu hayata hepimiz öylesine yollanmadık, herbirimiz özel ve güzeliz. biraz inanç hadi arkadaşlar...

Arkadaşlar aileme anlattım,korktuğum gibi olmadı,üzüldüler ama yanımdalar,desteklerini hissediyorum.Doktora da gittim,doktor ilaç tedavisiyle başlamayı önerdi.Ancak ataklarda azalma olmazsa terapiye başlıycakmış.Ama 11 gündür falan çok iyiyim,doktora da gidince daha iyi oldum.Ama şöyle bir sorun oldu ben de de şimdi.kusmuyorum şu sıralar ama atak anında gibi neredeyse yiyorum ve 5 günde 2 kilo aldım.Sadece moralim ona biraz bozuk ama kendime izin vermeye de karar verdim,2 kilodan fazla almamalıyım tabi de bu iki kilo için kendimi üzmiycem ve güzelce vericem kiloyu.bi dönüm noktasındayım galiba hayatımda.

ağlayarak okuyorum yazdıklarınızı.

denemediğim hiçbir yöntem kalmadı. aileme anlatmak sadece bir süre sonra onlarla kavgalı hale gelemize sebep oldu.

arkadaşlarım için bir deney malzemesi gibi bir hale geldim.

tüm çevremi değiştirdim sonunda. yeni çevrem hiçbir şey bilmiyor, tek bildikleri benim çok yediğim halde zayıf kaldığım.

yazın 3 ay yurtdışına gideceğim ve arkadaşlarımla aynı  odayı paylaşacağım, kara kara düşünüyorum şimdi ben nasıl yapacağım orda? yurtdışına laksatifim nasıl çıkaracağım?

görüyorsunuz ya, tüm planlarım kusmak için.

bu rezil hayat ne zaman bitecek Allah'ım

umarım yemek yeme bozukluğu olan blumiadan en kısa zamanda kurtulursunuz.... paylaşım için teşekkürler