Merhaba pınar_krgz,

öncelikle aramıza hoş geldin. Ve daha da öncelikle bence kendinle gurur duymanı gerektirecek bir açılımda bulunmuşsun. Aslında yaşadıkların benim için çok yabancı değil. Sevgili eşimin nesi olduğunu araştırırken ben de şizoid+pranoid rahatsızlıklarını tespit etmiştim. Fakat sen oldukça şanslısın iç gözlem yapabilmeyi başarmış ve bir problem olduğunu fark etmişsin. Gerçi bu bir problem midir o da tartışılır tabiki. Kişilik bozuklukları yazık ki oldukça erken yaşlarda oluşmaya başlıyor ve çoğunlukla bu durumu yaşamak zorunda olan kişiler bu sinsice ilerleyen hastalıklarının farkında bile olmadan, mutsuz bir şekilde yaşayıp gidiyorlar. Öneriye ihtiyacın var mı bilmiyorum ama ben yaşadıklarımı kısaca anlatmak isterim. İlk tanıştığımız sıralarda eşim son derece sosyal, lafı sözü dinleşilir, ilişkilerinde oldukça düzelyli görünen bir adamdı. Hayatımda böyle bir adamın olmasına karar verdikten ve ilişki daha yakın bir hal almaya başladıkan sonra, eşimin yakın ilişkileride ne kadar pasif kaldığını anlamaya başladım. Fakat ben bu durumu yeni başlayan bir ilişkideki tipik nabız yoklamaları ve sınırların tespit çalışması olarak değerlendirdim. Yani hani olurya dur bi de şöyle deneyeyim nasıl tepki verecek gibi ) Halbuki durum benim sandığım kadar kolay değilmiş. Nikahımıza iki saat kala nasıl zor bir durumun içine girmek üzere olduğumu anladım. Eşimi seviyordum ama ne yi nasıl anladığından haberim yoktu ve kendisini anlatmıyordu. Daha doğrusu nasıl anlatması gerektiğini bilmiyordu. Bana bir şeyler söylüyordu, ben ne anladığımı anlatıyordum bu seferde beni aptallıkla ve kendisini kasıtlı olarak yanlış anladığımla itham ediyordu. Bir iki arkadaşım var bu zor durumları paylaştığım ve tabi ki annem. Onlarla olayları paylaştığım zaman, onlarında benimle aynı şeyleri anladıklarını öğreniyor ve bu şekilde doğru iz üzerinde olduğumu anlıyordum. Yaklaşık dört senedir devam eden bu geri bildirimler sayesinde ve bunun son derece doğal bir durum olduğu konusundaki telkinlerimle eşim şimdi eskisinde çok daha herkes gibi algılara sahip. Bir şeyleri yanlış anlamış olabileceğine ilişkin sorunalrı da karşılıklı diyalog ve geri bildirimlerle çözmeye çalışıyoruz.  Bu uzun açıklamadan sonra önerimi şu şekilde belirtmwk istiyorum. Çevrende kendine yakın hissettiğin birileri varsa, geri bildirimde bulunmaktan çekinme. Bir şeyi yanlış anladığını düşündüğünde karşındakine gerçekte ne anlatmak istediğini sorarsan ve bunu kendi algınla karşılaştırma imkanını kendine tanırsan algının nerelerde bozulmuş olduğunu tespit edebilirsin. Madem ki gören gözlerin var. O halde aksaklıkları görmek için sadece geri bildirimlere ihtiyacın olacaktır diye düşünüyorum. İnsan yeter ki istesin. Başaramayacağı hiç bir şey yok. Ben bile eşimi terapiler konusunda ikna edebildikten sonra, sen kendi kendinin ilacı bile olabilirsin...

Sevgiyle Kal

Merhaba arkadaslar,
Bu hastalık tedavisi olmazsa adı hastalık olmazdı..kesinlikle moralinizi bozmayın bişeyi ne kadar cok tekrar ederseniz beyniniz ona alışıyor ve onu yaşıyorsunuz....
sizler aslında zeki oldugunuz için bu hastalıgı farkediyor,kabul ediyor veya yakıştırıyorsunuz..
Bu hastalığın rahatsız eden tarafı ise yalnız kalmak dürtüsüdür..
Nekadar antisosyal olsanız da  insan içine cıkmaktan utanmayın..ve kendiniz ile cevrenızı suclamayın..kendinize guvenın..
BEYNINIZ NEYI SOYLERSE AYNEN OYLE YASARSINIZ..
kötü oldugunuz durumlarda sizin diger insanlardan daha zeki oldugunuzu unutmayın..
İNTİHARa ise asla ve asla kalkışmayın..en azından hepiniz muslumansınız cehennem ateşi içinde sonsuza dek hayatınıza neyle son verdiysenız devamlı ates içinde o sekilde devamlı durmadan can verirsiniz..
HAYATIN KAHRINI CEKECEGINIZE HAYAT SİZİN KAHRINIZI CEKSİN POZİTİF DUSUNUN