Merhaba Füsun,

Tam üzerinde çalıştığım konu üzerinde bir yazı yazmışsın. Korkularımı dile getirmişsin. Evet, hayattaki zor olan şey; ölüm fikri ile yüzleşmek. Bir yakınında bunu gördüğünde üzerinden atmak kolay değil, çok zor.

Ben bundan 6 sene önce kardeşimi kaybettim. 25 yaşında inşaat mühendisliğini bitireli bir sene olmuştu. ve yapacak çok şeyi vardı biliyor musun? Hatta daha hiçbirşey yapmamıştı.

Sonrasında neler mi oldu? Ailem kendini hiç toparlayamadı. Aslında toparlamak için hep mücadele ettiler ama bir türlü olmadı. Hep bir korku ve onun ezikliği üzüntüsü hep oldu.

Ben ailemin bu durumundan çok etkilendim galiba. ve şu anda ölüm korkusu ile mücadele ediyorum. Kimisi bunu Allah'a inancana dayandırarak " takdiri ilahi diyerek kabulleniyor" kimisi, bu durumdan hiç etkilenmiyor, kimisi ise benim gibi korkuları yerleştirip beynine mücadele etmeye çalışıyor. Yüzleşmeye çalışıyor. Ve ölümü hatırlatan herşey bende yıkıma sebep oluyor.

Önceleri bu duruma isyan ederdim. Şimdi yaşamalıyım diyorum. yaşamalıyım, daha yapacak o kadar çok şeyim var ki. Bir de bu kardeş kaybının üzerine eşimle yaşadığım kötü evliliğimi noktalama kararı tuzu biberi oldu. İnsan hayatında bir çok şeyi halledebiliyor. Boşanma, kavga, hatta birçok travmayı ama ölüm başka birşey. Evet, doğum gibi ölüm de belki normal karşılanması ve kabullenilmesi gereken birşey ama fark olduğunu düşünüyorum. Bu fark doğumda doğanla yaşayıp görebiliyor. Ölümde bir daha ölen kişiyi göremiyorsun. Onu özlüyorsun. Özlemek ki, bilir misin bilmem insanı yoran bir duygudur.

ben de senin geldiğin noktaya gelmeyi çok isterdim. Ama gazete okurken, kitap okurken, her attığım adımda öyle içime işlemiş ki, ölüm düşüncesi beynimdeki çanları çaldırıyor. Ve bu yüzleşmek mi bilmiyorum. Bu yüzleşmek ise yüzleşiyorum. Ama geçmiyor. İşte geçmiyor. Yoruyor. Üzüğyor. Parçalıyor içimi.

Ve diyorum ki, yapacak yaşayacak çok şeyim var. Lütfen ölmeyeyim. Allah bana sağlık versin. ve şu yaşamakta zorlandığım hayatı yaşayayım.

Sonra diyorum ki kendime Allah'ın işine karışma. Dünyanın bir döngüsü var ve olaylar öyle birbirine bağlantılı bir şekilde yürüyor ki. Evet, başına birşey geliyorsa, bu olaydan mutlaka çıkarman gereken bir ders vardır. Ve o ders ne ise onu çıkar ve yoluna devam et. Kimse başına ne geleceğini bilmiyor ve bilemez de. Geleceği düşünerek kendinde kaygı uyandırma. Ama işte önüne geçemediğim şeyler var ve kaygı uyanıyor. Biliyorum tek basamak kaldı. Onu da atlayınca herşey bitecek ve her zaman hayalini kurduğum içimdeki papatya bahçesine kavuşup, iç huzuruma kavuşacağım.

Sadece paylaşmak istedim duygularımı.

Bu yazı ile biraz da olsa içimi dökmeme yardımcı olduğun için teşekkür ederim.

Diyorum ya, dünyada işler öyle bir dönüyor ve birbiri ile bağlantılı ki;

Seni Seviyorum.

Neray

    Ölüm , Kur;anın da dediği gibi: Her canlı ölümü tadacaktır.....Bunda o kadar korkulacak bir şey yok. Sadece sevdiklerimizden bir süreliğine ayrılmanın acısı çok zor hem de çok .....

     Bizler dünyaya olgunlaşmak için gönderildik . Dünya sadece bir han..
 Önemli olan iyi ve yararlı işler yapmak,İyi insan olmak.Sevgiyle kalın.....

Seneler oldu, babam öleli. Yine de gelse bir gün kapıdan girse şaşırmam diyebilirim. Kalbullenemiyor insan ölümü, hele bir de yakınınız, canınızsa. O hep hayatımda olacaktı sanki, her planım onun üzerine onunla bir ilgisi olan şekildeydi. Bu yazı da düşündürdü beni, evet belki de müdahale edemediğimiz, kaçınılmaz olduğu için bu denli etkiliyor bizi ölüm. Geç kalmadan yaşarken, mutlu günlerin fırsatını kaçırmamalıyız. Her an kıymetli, çünkü ölüm ne zaman geleceği belli olmayan bir hırsız gibi. O zaman hazinemiz olan günlerin kıymetini bilip, mutluluk, iyi işler ve sevgi için fırsat yaratmalı diyor insan.

En nihayi korku insan için ölüm korkusu. Ve çok yüksek ihtimalle ne olacağını bilmemekten kaynaklı bir korku. Ben bu sözün bir benzerini "İkinci Beden" isimli bir kitapta hikaye olarak okumuştum.

Kadının biri oğlunu kaybetmiş ve acısını bir türlü dindirememiş. En sonunda kendisini Buda'ya gitmesi ve derdini anlatması konusunda ikna etmişler. Kadın Buda'ya gitmiş ve dedini anlatmış. Buda ona bir tas vermiş ve git içinde hiç ölüm acısı yaşamayan bir evden bir tas un getir demiş. Kadın günlerce böyle bir ev aramış ama nafile bulamamış. En sonunda Buda'nın yanına dönerek hata ettiğini kabul etmiş. Evet dünyada yaşanası iki gerçeklik var aslında. Biri doğum diğeri ise ölüm. Belki de doğana sevinildiği kadar ölene de sevinmek gerekiyordur. Ve bir tek dileğim olabilir bununla ilgili. Dilerim hayatımından ölümle çıkan hiç kimseyle küs ayrılmam. Her ne kadar tekrar görüşeceğimizden emin olsam da özür dileme fırsatı bulamadığım için çok üzülürüm.