gerçekten çok güzel bir yazı olmuş beni hatıralarıma götürdü.

Büyüdükçe yalnızlığımız artıyor sanırım. Kaybediyoruz, canımız acıyor, özlüyoruz, hep yoğun bir özlem duygusu. Herşey gibi bunu da öğreniyoruz, yaşarken bilmediğimiz kıymeti kaybedince kazandırıyoruz, dostlara, aileye, sevdiklerimize. Ne kadar kötü geçmiş olsa bile hepimiz orasından burasından çocukluğumuzu özlüyoruz işte.. yani kötü yaşanmış çocukluğu olanlar bile arıyor o günlerini, belki de aranan o günlerden öte o günlerdeki gelecek ümidi, sonrasında yaşanan hayal kırıklıkları alıyor yerini.
Kırgınlığımız belki de kendimize, ondan kopuyoruz belki sevdiklerimizden, dostlarımızdan uzaklaşıyoruz...