Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/315/109/ (http://www.hatunca.net/content/view/315/109/)

acı çekerek okusamda maalesef tamamen beni anlatan bir yazı....sanki benim için yazılmış ,hıçkırarak ağlamak istiyorum.çünkü bu kalabalığın içinde kendimi çok yalnız hissediyorum..yıllar geçiyor  büyüdüm,vede yaşlanıyorum ama içimdeki bu yalnızlığa çare bulamıyorum...........................................................................................................................

Bu niteliklerde bir kaç öğrencim olmuştu.çok alıngan biri baksa ağlamaya başlar bazen çok sinirli biri vardı o dauyuşturucu madde alıyordu:-((

sorunumu anlamaya çalışıyordum buymuş sanırım. gerçi psikoloğa danışmadan kendi başıma karar veremem. ama okuduklarımın arasında durumuma en yakın olanı bu. eskiden çok belirgin değildi ama son zamanlarda öfke krizlerinde kendimi kaybetmeye başladım. çok değiştim artık kendimi tanıyamıyorum etrafımdakilere çok acı veriyorum. yoruldum. psikoloaa gitmei düşünmüyorum. hem maddi açıdan hem de güven açısından. 1 kaç kez gitmiştim ama sonra içimdekileri başkasına anlatmak yanlış geldi ve randevularımı iptal ettim.Ne yapcm bilmiorum...

Burada anne ve baba varsa onlara sesleniyorum sakın ola çocuğunuzun özgüvenini zedeleyecek davranışlarda bulunmayın görüyorsunuzki benim gibi binlerce border line ya da benzeri ruhsal rahatsızlıkları bulunan insan var kendinizi büyük görüp çocuklarınızın hayatını berbat etmeyin kalplerini taşlaştırmayın...

....ben tedavi gördüm...kesinlikle terapinin faydası var...1,5 yıl hergün terapiyle normale döndüm....bazen fırtına kopuyor yüreğimde...ama artık hiç korkmuyorum....ve arkadaşlar herşeyi olduğu gibi kabul ettiğinizde olay kendiliğinden çözülüyor....

artık korkmuyorum.....artık yemiyorum....kendime zarar vermiyorum...1,5 yılhergün terapideydim...yerlere yapıştım ağlarken neden.niçin.niye.nasıl sorularının yanıtını ararken...anladımki herşeyi olduğu gibi kabul etmek gerekiyor...işte artık öyle yapıyorum ...zaman zaman fırtınalar kopuyor yüreğimde.....çok çabuk topluyorum kendimi..ve canımı okadar acıtmışlar ki artık hiç acımıyo.......herkesi seviyorum ben insanım...hep öyle de kalacağım inadına!!!!

Ben de zaman zaman o kadar cok aci yasadim ki "kessen acimaz artik" diyorum..Ama aciyor..Yani ben basaramadim..Ama senin adina sevindim..Sanirim ben herseyi oldugu gibi kabullenmek istemiyorum..

bu şekilde yaşamak gercekten cok zor.ama zorluklarla bilinçli bir şekilde mücadele edilirse kolay oluyor.bir de insanlara kendinizdeki sorunları anlatarak onların size daha kolay yardımcı olmasını sağlıyabiliyorsunuz.

ben 10 yıldır bunları dönüp dolaşıp yaşıyorum sayısız doktora gittim ama sonuç değişmedi.. korkularım hiç geçmedi

Merhaba,
Ben de uzun süre psikiatriste gitti, çeşitli ilaçlar kullandım. ama sonunda hayatta bazı şeyleri değiştiremediğimi ve sadece tek pencereden bakmamak gerektiğini anladım. bir de empati kurmayı öğrendim, daha doğrusu öğrenmeye çalışıyorum. Kendimi karşımdakinin yerine koyuyorum ve özellikle kendime onun gözüyle bakıyorum. Çoğu zaman işe yarıyor. Bir de bir sorunla karşılaştığınızda onun yalnızca kötü tarafını görüp paniğe kapılmayınca daha kolay çözüm yolu bulabiliyorsunuz. Ancak kolay olmuyor. Önce kendimde bir sorun olduğunu kabul etmem oldukça zor oldu. sonrası kendiliğinden geldi. Olay kendine inanmak. eminim siz de hayatta kimsenin başaramadığı en az bir şeyi başarmışsınızdır. Kendinizi hafife almayın... sevgiler... :)

Çok etkileyici, aynı zamanda durup düşünmemizi sağlayacak bir söz bu!... Emeğine, yüreğine sağlık arkadaşım...

Ayrıca hoşgeldin!..  ;)

selam    ben bakırköylü arkadaşım senin yaşadıklarının kopyasının aynısını yaşıyorum
    kaybetme korkusu ve dışlanma beni öyle yanlızlıga itiyorki anlatamam
 senin %100 anlıyorum :'( :'( :'( :'( :'( :'(

HERKESE MERHABA....UMUDUN RENGİ BEN DE MAVİDİR HEP SİTEDEKİ HERKESE GÖNDERİYORUM EN AÇIK MAVİLERİMİ ...AMA AÇIKCASI ÖNCELİKLE SİTEYİ HAZIRLAYANLARA....RUHSAL ACILARI ÇEKEN İNSANLARA YARDIM ELİNİ UZATMAK HEM DE KARŞILIKSIZ SAHİDEN ERDEMLİ VE ÇOK İNSANCA BİR DAVRANIŞ......SİTE ÜYELERİNİ DE AYRICA SELAMLIYORUM..HEPİNİZ SAHİDEN SAMİMİ VE BİRİKİMLİ İNSANLARSINIZ...HENÜZ ÜYE OLMAMA RAĞMEN BİR DOSTUM OLDU BİLE ONUNLA MSN DE KONUŞUYORUZ....BENİMLE KONUŞMAK İNSANA YAŞAMA VE İÇİNDEKİ DEHLİZLERDE OLAN BİTENİ PAYLAŞMAK İSTEYEN OLURSA BEN BURADAYIM.UÇURUMLARINIZDAN SİZİNLE BİRLİKTE DİPLERE BAKABİLİRİM.....YAŞAYAN BİLİRLER DERLER YA....İDDİALIYIM BU KONUDA...ÇÜNKÜ ON YILDIR BEN DE YAŞIYORUM...HALA GİTMİŞ DEĞİL BENDE OLANLAR..AMA İLLAKİ GİDECEK...YAŞAMDA ANLAMSIZ OLAN HİÇBİR ŞEY YOK ÇÜNKÜ...

bu arada benim sorunum bu mu tam bilmiyorum ...ilaç kullanıyorum ve terapiye devam ediyorum bir yıla yakındır..son görüşmemiz de dr.um sorunlarımın kişilik yapımdan kaynaklandığını söyledi.en yakın yaşadıklarım uyan buydu bordriline...moralim epey bozuldu ve kafam çok karışık....on yıl ve kişilik bozukluğunun tedavisinin uzun sürdüğünü biliyorum ve yorgunum hiç bırakmadım hayatı yine de bırakmam ama çok zorlanıyorum artık....dr. meltem hanıma birkaç şey sormak istiyorum..yanıt verirseniz sorularımı size ileitcem.....şimdiden teşekkür ederim....

......Dipteyim yukarı çıkamıyorum.....imdat................

sengul bı sure once ıyıydın. ne olduda dustun dıbe tekrar...

ayrıca sen oradan daha once cıktın. yanı tecrubelısın. ınanıyorumkı gayret gostererek tekrar cıkabılırsın...

Bende de bu rahatsizlik söz konusu maalesef. Uzun yillardan beri. Ve ömür boyu bu rahatsizlikla yaşayacağimi söylediler... Ki devam ediyor rahatsizlik. Yalniz bir şeyi çok merak ediyorum. Zannedersem iyileşebilenler oluyormuş. Böyle bir şey gerçekten söz konusu mu? Bu arada tedaviyi kabul etmiyorum. Artik o tedavi sürecinde çok yoruldum... İyileşmeyle ilgili bilgi verirseniz sevinirim.

galiba bendede var bu sorun sürekli kafamda var bu konular ya beni aldatırsa diye kafayı yemiş vaziyetteyim hic aklımdan cıkmıyorki güvensizlik sorunu

merhabalar

ben bu sitede yeniyim, kişilik bozukluklarını ararken bu site çıktı karşıma, paylaşmak istedim.. Şu an nişanlıyım 25 yaşında bir bayanım, nişanlım benden iki yaş küçük, tanıştığımızdan çok kısa bir süre sonra alışılmadık bir şekilde bana bağlandı, 6 ay sonra evlilik teklif etti ve ısrarla en kısa zamanda evlenmek istiyor. Ama kıskanç bir yapısı var her fırsatta-mesela bir mağazaya girdiğimizde nişanlı olduğumuzu vurgulamak için elinden geleni yapıyor ama heryerde böyle.. Birkaç gün önce de bana bir itirafta bulundu, ona göre onda büyü varmış bu sebeple kıskançmış, dalgınmış, uyuyamıyormuş vs.. ona bir türlü bunun psikolojik olduğunu açıklayamadım, bana sürekli kafasının içinde sesler olduğunu söylüyorve bu seslerin negatif şeyle r olduğundan bahsediyor.. ne yapıcağmı bilemiyorum :(

Yaşanan her yalnızlık ve kaybetme korkusunu bu hastalığın altına yerleştirmemek gerek bence.Zaten teknoloji devrinde olan insanoğlunun bu tarz duygularla baş başa kalması kadar doğal bir durum olamaz.Hayatımızı anlamlandırmaya yönelik yaptığımız onca çabaya karşı yinede çözemediğimiz yalnızlığımızın bence hissedilen en uç duraklarından biri bu hastalık.Çok iyi bir teşhis ve ayırım yapılması taraftarıyım.Yoksa hepimiz bu hastalığa sahip bireyler olarak dolaşan bir toplum muyuz?? Böylesi sağlıksız bir toplum düşünemiyorum!!!!

etkiledi... Ben 21 yasindayim, ailemden uzakta Almanyada Hukuk okuyorum. Biri var cok sevdigim... Onu kaybetmekten cok korkuyorum... Onu kaybetmemek icin de herseyi yapiyorum. Bazen onu kaybedecegim korkusuyla yalan bile söyledim... Ve o yalanlarimi yakaladi, haliyle cok kizdi ve birakti beni... Sonra cok aci cektim güya yalan söylersem onu kaybetmiycektim ama kaybetmistim... sonra affetti beni... ben bu kez daha cok titriyordum herseyin üzerine daha cok dikkat ediyordum. Bana dogru normal bisey yapsam bile sonradan düsününce onun hosuna gitmez bu diyerek ondan gizliyordum sirf o bana kizmasin, sirf beni birakmasin, beni hep sevsin diye... ben böyle olsun istemiyorum... dürüst olmak istiyorum... yaptigimin arkasinda durmak istiyorum ... onu da üzmek istemiyorum o benden sadece dürüst olmami istiyor... onu kaybetmek istemiyorum...

Daha kücükken yalana alistirdilar bizi (ben ve kardeslerim)... babam cok döverdi annemi... beni de... sirf o kizmasin, dövmesin diye yalan söyletirdi annem bize... "kizim babana bunu söyleme, sorarsa söyle de" derdi. öyle derdim sirf dayak yememek icin... ondan sonra da kaldi bu belki de... ama sevdigim insan benden dürüst olmami bekliyor sadece... bana baski yapmiyor ki... onu kaybetmek istemiyorum... ne yapicam bilmiyorum... hep bi korku duyuyorum hep iki kisi varmis gibi icimde... biri diyor ki "ya bunda yanlis bisey yok ki söyle kurtul", digeri de diyo ki "söylersen seni birakir gider sakin söyleme"
kurtulmak istiyorum o ikinci sesten...

Meltem hanım antisosyal kişilik bozukluğu ve borderline teşhisi konmuş bir hastaya hipnoz faydalı olurmu? önerirmisiniz.Cevaplarsanız sevinirim...

Hipnozu sadece bazı bağımlılıklarda öneriyorum. Hipnoz ehil ellerde olmazsa, son derece risk yaratabilecek bir yöntem.
Antisosyal kişilik bozukluğu ve borderline'da hipnozun ne amaçlanarak kullanılacağını da doğrusu şüphe ile karşılıyorum.
Sağlıkla kalın,

paylaşımlarınız için teşekkürler

ruhumda öyle fırtınalar kopuyor ki...nefes alamıyorum istesemde ölemiyorum.

tek problemim duygusal birlikteliklerimde.beni sevmediğini,onun için bir anlam ifade etmediğimi düşünmem. aslında onunla konuşunca ne kadar yanıldığımı anlıyorum. fakat konuşma anına dek geçen sürenin her saniyesi benim için bir ızdırap. hayatınmın anlamı değil varlığı. fakat bazen yokluğu bir kıyamet diye düşünüyorum. sanırım bendeki bu yitirme korkusu, güvensizlik ve zaman zaman özgüven eksikliği küçük yaşta anne babamın ayrılması.ama öğrenilmiş çaresizlik içine girmek de istemiyorum. tedavi edilmesi gereken bir durum olduğunun farkındayım. beni gecenin bu saatinde araştırmaya iten de bu kabulleniştir.ama problemi bilmek, kendini tanımak ve bunun bir hastalık olduğunu kabul etmek tedaviyi kolaylaştıracak diye düşünüyorum. çünkü her saniye içimi kemiren bir kurtla,en kötüsü de kendi beslediğim bir kurtla yaşamak istemiyorum.En sonunda kaçacak beni bırakıp :)

meraba,bende burda yeni üyeyim.iki psikiyatris tarafından borderline teşhisi konulunca buna kızmak yerine,bana benzeyen kişilerle tanışmaya karar verdim.boguldugumda,bunaldıgımda beni daha iyi anlayacaklarını düşünüyordum ki buraya rastladım.bazen hayatı ben mi abartıyorum diyordum ama şimdi yeni bir soru aklıma düştü acaba beni ben yapan borderline mı diye?

Bu hastalık çok yakınım olan birinde var,çok iyi biliyorum zor çok zor tedavisi de pek yok gibi 6 yıldır uğraşıyoruz.Hem kendisi hem yakınındakiler azap çekiyor :(

biliyor musunuz işin en kötüsü asla normal şartlarda ilişki yaşayamıyorsunuz.her zaman aynı korku ne zaman onu yüceltmeyi bırakıp yerin dibinde görecegim.hiçbirşey uzun sürmüyor,ve hiçkimse sakinleştirmiyor.aklım çok karışık..yardım edin diye bagırmak istiyorum...sesimi duyan yok mu?
içimdeki boşluk beni yutacak az kaldı

selinncik yardım almıyormusun canım?bu hastalık uzun terapiler istiyor ayrıca ilaç ta şart.Bişeylerle oyalanmağa çalış  :( :( :(

nazo canım,yardım almayı denedim ama sorun daha büyük imkansız aşk sendromu olarak da geçiyor..psikiyatrise takıntı yaptım.mecburen doktor degiştirdik ama yenisine de öfkelendim bıraktım.hiç ilaç alacak kadar uzun doktor görmedim.bende sürekli yalnız hissediyorum bazen o kadar artıyor ki,yanımda güvenli ya da güvensiz kim varsa sıgınmak istiyorum.insanlar güvensiz çıktıkça daha çok yıkılıyorum.burdan uzaklaşmak baştan başlamak istiyorum..ne olur gideyim artık.omuzumdaki yük dünya kadar taşıyamıyorum.bu kadar acı fazla degil mi 23 yaş için

Selinncik seni çok iyi anlıyorum ama mutlaka seni anlayabilecek bir pisikiyatris bul.Tedavi şart rahatsızlığından dolayı yanlışlar yapabilir,daha çok üzülür ve çevrendekileri de üzersin.Daha çok gençsin kendini bırakma hayata sarılmaya çalış,bana hep yazabilirsin ailemde aynı rahatsızlığı çeken biri olduğu için ben herşeyi biliyorum. :(

nasıl baş edecegim.ben yendim sanıyorum..bir bakıyorum durum 1-0 yenilmişim :'(

Ben yurtdisindayken bana resmi olarak (ne kadar resmi olabiliyorsa) Borderline teshisi konulmustu. 9 tane belirtisi varsa bu rahatsizligin o zaman (ki bu uc sene onceydi) hepsi de bende vardi. Inanilmaz acilar icersindeydim, kendimden nefret ediyordum, kendime guvenim sifirdi, insanlar benden nefret ediyorlar diye onlardan korkardim, bir an mutlu, 5 dakika sonra acaip uzgun olabiliyordum. Ama en kotusu ve etkisi halen yasadigim, kendime verdigim zararlar.

Su an iyilesmis gibiyim ama etkileri halen devam ediyor, donem donem tam bir borderliner oluveriyorum, bunalimli, kendini sevmeyen, herkesin nefret ettigini sandigim biri oluveriyorum.

Benim merak ettigim, bu ulke de tek ben miyim ki boyle hislerle hergun savasan? Yurtdisinda dernekler sayesinde benimle ayni seyi yasayanlarla tanismistim ve bu benim hayatimi degistirmisti. Onlar bunalimdayken ben iyi bir durumdaydim ama onlarin ne hissettiklerini bildigimde, onlara her konuda yardimci olurdum. Muhtesem bir arkadaslikti, dostluktu yasadiklarim.

Burda digerlerine destek olmak cok isterim, onun icin bana yazmak isteyen varsa lutfen cekinmesin ve yazsin; mail adresim: didem_koru@yahoo.com

Hepimize gecmis olsun! :)

borderline ile ilgili sayfalari gezerken rastladim bu sayfaya, en azindan ayni sorunu benden baska yasayanlardan destek alabilecegimii umud ediyorum.20 yasindaydim bu hastaligin teshisi kondugunda, 7 yil gecti. Kimi donemler doktorum ilaclar verdi kullandim, hala kullaniyorum. su anda yurt disindayim bulundugum yerde tek turk benim, bu yalnizlik beni yine diplere cekiyor. ne yapacagimi bilemiyorum.

hala unutamadığım ve içimi acıtan bir ilişkim vardı psikolojik sorunları olduğunu biliyordum ama bir isim koyamamıştım.araştırıken tesadüfen buldum bu siteyi tamam dedim borderline tamda ona uyuyordu işte.beni çok sevdiğini kıyamadığını biliyorum ama sebep yokken defalarca ayrılıp barışmalarımıza beni üzmesine bir anlam veremiyorum en kötüsüde bu.Dengesizliğini kendide kabulleniyor,birbirimizi yaşayamadık korkularından kaçmasından.bende onu çok seviyorum ama o kaçarken ne yapabilirim içim acıyor biliyorumki oda üzülüyor...bidaha barışmak başa sarmak çok zor bende mutlu olmak istiyorum sevdiğim adamla ama çok zor...((

bu siteyi daha yeni keşfettim.tamamen beni anlattğnı düşünüyorm.acaba yardım alabileceğimiz bir uzman varmı.yardıncı olurmusunuz

valla bende yeniyim bilmiyorumaam ..dinlerim yardımım olursa eğerr

selincik , dehniz,chicolata ,kademre,vigtoriangirl  yaaa arkadaşlar size kimse hoşgeldiniz demedimi  ??? ??? ??? 


neyse hepinize birden hoşgeldiniz  :-* :-* :-* :-* :-*

arkadaşlar hepinizede ayrı ayrı hoşgeldiniz diyorum.....emin olunki güzel bir siteye geldiniz.......buraya giren çıkamıyor bağımlı oluyor.....dilerim en kısa zamanda tüm sorunların üstesinden gelirsiniz....hep beraber mücadele ederek güzel sonuçları görürüz.....

tşk ederim .. çok isinizzzzz

ne demek yeni gelen arkadaşlara yol göstermek bizim boynumuzun borcu  ;) ;) ;) ;) ;) ;) ;) ;) ;)

selincim senle aynı şeyleri hissediyorm.biri artık bana yardım etsin istiyorm.çaresizlik ve yanlızlığıma çözüm bulamıyorm.elimdekileride kaybediyorm.artık benle uğraşmak onları sıkıyor.onlarda haklı diyorm nereye kadar.artık sığınacak birikerini istiyorm.biri bana yol göstersin lütfen..........

nazlıdeniz...bu duygudan kurtulmak daha mantıklı inan bana bende çok sıgındım sandım ama dünya bizim bildigimiz dünya degil ve insanlar senin gibi benim gibi,en önemlisi kendisi gibi degil..sen sıgınıyorsun ama en büyük yarayı onlar veriyor ve dedigin gibi bir gün seninle ugraşmaktan bıktıgında eline bir avuç dolusu cam kırıgı bırakıp yoluna gidiyor..ve bakıyorsun bütün özlediklerin senden uzakta yaşamaya başlamış.ben dün sınava girdim odtü öyp sınavı sorular ingilizceydi ve ben o kagıdı boş verdin:( o gün şunu anladım..kalbimi düzelteyim derken,gelecegim için bir tek taş bile koymamışım üst üste..onu bunu boşver önce sen..

merhaba ben 23 yaşında bir bayan borderline im evet zaten bu siteye borderline olmayan girip te vakit harcamaz.ama düşmanıma ne işkence yapmalarını sorsalar onu borderline yapın derim.  Tanrım normal nedir? nasıl normal olunur?bu kadar insan bu işkence boşluk ve anlamsızlıkla nasıl yaşıyor?  ne olusa olsun yalnız   istenmeyen ve boş hissediyorum  nedir bu illet ya!  kanserden öte bir acı bu. en azından kanser öldürüyor  bu öldürmüyorda.  hepimize sabır diliyorum dün ciddi bir kriz geçirdim   hala da atlatmış değilim    iyileştiğimi sanıyordum ama iyileşmemişim

call me...üzülme ne olur bak herşey bir gün düzelecek :-\ yani düzelmek zorunda...bende 23 yaşındayım ve buna inandıgım için dayanıyorum

merhaba selinncik  bugün 30 haziran ve benim doğum günüm.dönem dönem yaşadığım boşluk duygusunu tarif edeyim.sanki dünyada hiçbiryere ait değilim.ailem de dahil sanki bana yakın ve bağımın olduğu kimse yok. hep yalnız gibiyim özellikle kriz dönemlerinde.dünyada fazlaymışım gibi geliyor ve bu da yaşamı değersizleştiriyor gözümde ve tabi o intihar duygusu.çıldırsam da herşeyi unutsam diyorum.borderline nin engellenemez sığınma isteğini bilirsiniz. o sığınma dürtüsüyle bir dönem hayatıma aldığım ve kabullendiğim insanları düşündükçe çıldırıyorum.hepsinden zarar gördüm. peki o değişken ruh haline ne demeli..... dengesizlik. denge nasıl olur nasıl ortalama olunur normallik nedir?içimizden birileri bir çıkış yolu bulmalı.ben ilaç ve doktor tedavisini bıraktım.iştahımı kabartan ve beni fil yavrusuna dönüştüren o ilaçları artık istemiyorum.iyileştirseydi iyileşirdim şimdiye kadar

Merhaba..
Öncelikle doğum gününüzü kutlarım nice yıllara..
Çok geçmiş olsun.. Çok zor bir durum. Ama iyileşebilirsiniz. İlaçlarınızı kullanırsanız bu daha erken olur. İlaçlarınızı kullansanız sizin için daha iyi olmaz mı?
Gerçi çok yorum yapmak istemiyorum çünkü bu rahatsızlık hakkında çok bilgim yok..
Allah şifa versin..
Ama ara sıra hepimizde böyle düşünceler oluyor.. Umarım geçici bir rahatsızlıktır..

sevgili call me...herşeyden önce yeni yaşın ugurlu olsun.seni çok iyi anlıyorum daha dün aynı şeyleri tekrarlıyordum ben buraya ait degilim diye çıkış yolu arıyorum ve bulamıyorum kötü olan gittigim heryerde oraya ait olmadıgımı bilmek.bende en az senin kadar zarar gördüm..dikkatli ol demek boş bir cümle bu yokluk dikkat dinlemiyor.dünyaya kapanıyor gözlerin unutma ben hep burdayım.ulaşmak istedigin her zaman.yardım istedigin her zaman..sevgiler

yaş günümü kutlayan herkese çok tşk ederim. selinncik  bu hiçbiryere ait olmama duygusu var ya berbat birşey.sanki yollar evler herşey birilerine ait. sanki yolda yürüyen bir yabancıyım.hiçbirşey bana ait değil. dönem dönem eve kapanıyor ve benikabul etmediğini hissettiğim dünyadan kendimi soyutluyorum. insanları dinlemeye tahammül edemiyorum çünkü boş ve anlamsız geliyorlar.  yine söylüyorum içimizden birisi bir çıkış yolu bulmalı.   herşeyi sınırda yaşadığım gibi aşkı da sınırda yaşıyorum.  ve aşk benim için bir hastalığa dönüşüyor.  en uçta seviyorum ve bu boşluk duyguma bir de acı ekleniyor neyse tüm borderline arkadaşlara sevgiler

canım..aşk zaten sınırdadır ya biz borderline oldumuz için ya imkansızı severiz ya gitmek üzere olanı..ayrılıklar da dahil midir sevdaya??

selincim sana yazmştm iletilidmi anlayamdm.bişey daha danşcm.ben artık sornlarmı yenemiyrm.bi psikiatra gornmeyi istiyorm.karaszm.abartymym düşüncelerm konusnda dıyede düşünüyorm.yad böyle devam edersm geçmi kalırm.ailemede bişey anlatamıyrm.onları üzmekten korkuyrm.onları şu halimlede üzüyorm halbuki.benı bu düşüncelere iten bi sevdaydı.benle uğraşmak yordu onu.ve gitti.ben nelere ketlendm.kendi içimdeki savaşa karşı kaçmadm ama o gitti.inanamadı bana.ve şu haldeym.iyice hayatla bağlantm koptu.ailem doktrdan bişeyler öğrenrde üzülürse.ya ben hep böylemiydm.birilerne sığnarakmı yaşadm.yada çıldırıyomuyum bilmiyorm.sence ne yapmalıym.

bende gizlice doktora gitmiştim..hiç ögrenemediler sonra dayanamayıp anlattım.inanmadılar:) zaten hepimizin derdi bu ya kimsenin inanmaması ve anlamaması

call me önce hoşgeldin canım diyor doğum gününü kutluyorum Sağlık dolu günler dilerim.Sizleri çok iyi anlayabiliyorum,daha önce de yazdığım gibi çok yakınım da aynı rahatsızlıkla yıllardır uğraşıyor.Tabi bende onunla beraber.
DR  a görünmekten korkmayın bu hastalık tedavisiz olmaz mutlaka ilaç ve terapi görmelisiniz.Bunda çekinip korkulacak bir şey yok daha çok gençsiniz tedavi yardımcı olacaktır.Birde sitenin pisikiyatrı meltem hanım var onun bölümüne yazın muhakkak size yardımcı olacaktır.

ben tedavi görmedim mi sanıyorsunuz?  ben iki kez kriz dönemimde hastaneye yattım  14 yaşımdan beri bu hastalıkla boğuşuyorum.ne ilaçlara ne doktorlara inancım kalmadı. yaşadığım hayal kırıklıklarını tahmin edemezsiniz.belki de genlerimde vardır ve asla değişmeyecek. ömür boyu borderline olacağım.tek avantajım üniversiteyi bitirmiş olmam ve şu an bir işimin olması. peki bu işten kaç kez istifa edip kaçmak istediğimi biliyormusunuz? param olduğu için dürtüsel para harcama bir yere gitme  yeme içme gibi o ani  isteklere karşı koymam gerekmiyor. paramda olmasa heralde şimdiye dek intihar etmiştim. artık ne istediğim gibi bir ilişkimin olacağına ne de aile kurabileceğime inanmıyorum. ani karar vererek yaptığım 19 yaşımdaki evlilik ten ve 22 yaşımdaki ani kararımla boşanmamdan sonra   başıma gelenleri tahmin bile edemezsiniz..  neyseiyileşen biri varsa bunun formülünü öğrenmek istiyorum.

sana doktorla görüştügümde söyledigi ya da benim bu şekilde anladıgım birşeyden bahsetmek istiyorum..bu bir kişilik bozuklugu degil,kişilik özelligidir,yenmeye çalışma sadece kontrol etmeyi ögren gibi veya buna benzer birşeylerdi.bende evlenmekten korkuyorum hem evlilikler artık anlamını yitirdigi için hemde kimi nerde yarı yolda bırakacagımı asla kestiremedigim için.garip olan birşey daha var benim bu sitede tanıştıgım boderline kadınların hepsi çok akıllı ve zekiler,belkide hastalıgın özelligi bu.bir yerde kendimize açtıgımız savaş,uzlaşmaya mı yerini bırakmalı diyorum?
üzme kendini artık bende bu hastalık yüzünden kötü şeyler yaşadım ama unutmaya çalışıyorum :'(  kendime diyorum, yok say ki dünyada seni yok saysın..sanırım çogumuz 14-15 yaşlarından bu yana boguşuyoruz borderline ile o zamanlar biri beni sevsin,var oldugumu görsün diye çırpınıyordum zarar gördükten sonra ise keşke herkes ve herşey beni unutsa diyorum :-\  hayat işte...

sevgili selinncik borderline nın güzel ve zeki kadınlara özel bir hastalık olduğunu biliyormuydun   benim üstün zekalı olduğum üniversiyedeyken tespit edildi. kazandığım bölümün 16 puan fazlasıyla girdim.  17 yaşımda ilk girişte kazandım üniv sınavını.aynı yılın yazında hastanede yatmıştım üstelik.ve oldukça güzel olduğum söyleniyor.  ablam doktor.  onun fakiltedeki hocasıda söylemiş   borderline kadınlar çok güzel olur diye    yaaaaaaaa

o zaman benim borderline olma ihtimalim yok ;D ;D ;D
ama ben güzel diilim:(

Rahatsızlığın fiziksel görüntüyle bir bağlantısı olduğuna  bilimsel veri olarak bir yerde rastlamadım.Genel olarak ilk çocukluk dönemi yaşantılarının etkisi olduğu bilinmektedir.Kalitsal değildir.Biyolojik değil tamamen zihinsel bir sorundur.Yeterki yardım almaya ve alacağınız yardıma gerekli hazırbulunuşluğu kendinizde görün. Uzman psikolog, psikiatristle Sorununuza çözüm bulabilirsiniz.Bütün psikolojik sorunlar gibi bundada aslolan sizsiniz siz çözeceksiniz uzmanlar sorunun çözümünde size klavuzluk ederler.Çözüme ulaşmadaki çabanız ve inancınız yüksek olmalı

evet ama anlatmak ve yol göstermek ne kadar çabuk olsada o yolda yürümek çok zor..böyle karmaşık hissetmedigimde hayatın baş edemeyecegim bir yer olmasından korkuyorum ve ne yazıktır ki elime geçen hiçbirşey beni mutlu etmiyor.bana yetmiyor en iyisini bile yapsam bu huzursuzluk,bu bir yerde hata yapmış olma duygusu,unutulma korkusu beni hüzüne mahkum ediyor

Yürümek zorsa tutunacaksın,emekleyeceksin,sürüneceksin ve gitmek istediğin hedefe yaklaşmaya çalışacaksın hayat mücadele  sahasıdır.Hayatda başarı kaygıyla korkuyla ve bu kaygı korku nedenlerine aldığımız önlemlerle başarılır.Korkuları kontrol etmektir önemli olan.Korkularının yoğunluğu geçmiş yada şu anki yaşantında karşılaştığın olay yada tutumlar sonucudur.Önemli olan kendini tanımandır.kendini çözmendir.

öncelikle herkese merhabalar.Ben 15 yaşında bir lise öğrencisiyim ve
incelediğim kadarıyla ''Borderline''bozukluğum var.Kendime aşırı bir
güvensizliğim var ve insanlarla iletişim kuramıyorum.Bunun yanında
aşırı derecede öfkeliyim(okuldaki arkadaşlarımı öldürmeyi bile hayal ettiğim oluyor)ve ben bunlardan kurtulmak istiyorum.Ne yapabilirim?

18 Yaşındayım.. Dedemin vefat ettiği dönemden beri yaklaşık 10-11 yaşları Borderline belirtilerini gösteriyorum. Dedem Annemden Bile çok sevdiğim insanı kaybettiğim zaman haftalarca ağladığımı hatırlıyorum ama annem teyzem vs hiç ağlamadığımı bu yüzden çok duygusuz olduğumu söylediklerinde çok şaşırmıştım. 18 yaşındayım neredeyse sadece 2-3 kızla ilişkim oldu.Ayrılmak beni yıkıyor.Her ayrılıştan sonra 1 sene toparlanamıyordum.Şimdi aysu diye birisine tekrar aşık oldum :( Tekrar aynı şeyler yaşanıcak bir ilişki özellikle bu yaşlardan ne kadar sürebilirki? Ben gene çok uzun bir süre depresyonda kalıcam.. Kaldıgım yerden devam edeyim fazla uzatmadan Lise 1 bittiğinde bir ayrılık daha yaşadım kendime güvensizlik dikkat dağınıklığı yalnız kalma korkusu vs derken bi anda takdir alan bi öğrenciyken 12 dersten 9u zayıf gelen birisi oldum.Okul gününden fazla devamsızlığım vardı.Bilgisayara kapandım okuldan kaçıp internet kafeye gidiyordum sanal hayat gerçekten daha cazip geliyordu.Belki de sanal hayatta yanlız kalamıcağımı bildiğim içindi.Bu Böyle sürüp giderken intihar etme düşüncelerim başladı ailem yokken hap içtim bayılmışım arkadaşımın ablası hemşire arkadaşım bizdeydi onlar kurtarmış ailemin haberi yok.Geçen sene sürekli jilet vuruyordum koluma öldürmek için değil fiziksel acı ruhsal acıyı azaltıyor.. Ailem kolumdaki izleri gördüğünde uzun bi tartışma olmuştu söz vermiştim bir daha yapmayacağıma ama 3 gün kadar önce tekrar vurdum. Çok zayıf bi bünyem var hiçbirşeye dayanamıyorum direk bunlara başvuruyorum.Bazen yaşamayı haketmediğimi düşünüyorum.Ölmeyi diliyorum.Özellikle aileme karşı sinir patlamaları yaşıyorum annem şunu şurdan alırmısın dediğinde kalk kendin yap gibisinden saçma sapan cevaplar verebiliyorum ki küfür ettiğim noktalar dahi oldu bunlar evden kaçmamla vs sonuçlandı.. Şimdi bir işe gir diye ısrar ediyorlar 2 kere işe girdim haftalıklarımı alıp işten çıktım. Yapamıyorum.Hiçbirşey beceremiyorum.Hiçkimseye bahsetmemiştim bunları buraya yazdım içimi döktüm belki çok az da olsa rahatladım.. Kendinize iyi bakın..

oguz,emin ol ki hepimiz bunun,için ayakta kalmak için mücadele ediyoruz.ve ben bazen kendi adıma imkansızları bile başardıgımı zannediyorum.anlatmaya çaılştıgım;dayanıyorum desende bir anda nerde düşecegini ve nerde kendini kaybedip,kendine zarar verecegini asla kestiremiyorsun.burda bana ait herşeyden uzaklaşmak için bir şehir bile terk etmeyi göze alabiliyorum.bende defalarca intahar etmeyi denedim.okulda birincilik ödülleri alırken bir odaya sıkışmış elinde ilaçlarla herşeyi unutabiliyorsun..
     güçlü oldugunu zannetmek degil,gerçekçi olup güçlü olmak önemli olan bu ise en büyük savaş,insanın kendisiyle savaşması en büyük savaş..

neden üye ettim kendimi bilmiyorum...  ama seni tanımak yakın olmak ve rüzgarını burada duymak için mi desem bilemiyorum... ama yanlızlık çok kötü şey bende artık yeter diyiyorum bu dünyaaaa yaşamda azda olsa mutlu olmak benim hakkım degilmi diye... bağırmak istiyorum..............

borderline hakkında bilgim yoktu ama sacma sapan hareketlerımın kendımı yok etme dusuncelerımın sıklasmasıyla neyım dıye merak ederken gordum
ben de cok yalnızım ama yalnızlıgı ıster ıstemez ben kendım secıyorumsankı sureklı etrafımdakılerı uzaklastırıyorum kendımden ama bunu ıatemeyerek yapıyoorum zıra sonunda delı gıbı uzuluyorum

selam herkese oncelıkle sıtenız cok güzel  özellıkle sağlık bılgıleri benımde aıle sorunlarım var 8 yıllık evlıyım 1 tane kızım var eşimle hiç anlaşamıyorum 4 sene kirada oturduk ailemın desteyıyle ev aldık sorunlar ndan sonra basladı.evın parasını çoğunu ailem verdi esimin aılesınden hibısekılde destek gormedık.eşimde bellı bırzaman onun ezıklıyını yasadı .hep kız tarafından herseyı bız yaptık.evı aldıktan sonra sorunlar basladı evın tapusunu aılem benım üzerıme yaptı .esimde buna tepkı gosterdı evını benımsemedı benım dıye kafasında ılerde sorun yasarım karıya kalır eve cıvı dahı cakmak bıle ıstemedı.annemın benım zorumla nereye kadaryapılırkı.yıllar boyle geldı geçtı bızım sorunlar boyle azalıcağına aha cok coğaldı.sorunlarsorunlar eşimle aynı şeylerı gıne yasıyorum pisilolejık tedavı gormek ıstıyorum .bana yardım edın boyle sorunları olanlar konusmak ısteyenler msnmı verıyorum benımle paylasın zerrinin_yeri.1980@hotmail.com

zerrin,bu konuda psikiyatrisin ne yardımı olabilir bilmiyorum.ama sende biliyorsun,çözüm de çare de sensiz.her yol sende başlar ve sende biter.eminim bütün arkadaşlar seni dinlemeye ve ellerinden geldikçe yardımcı olmaya çalışırlar.umarım herşey yoluna girer

 ::)nedir bu borline kişilik bozuklugu...banada bu tanı kondu ama hiç bir psikiyatrist bunu tam anlamıyla bana açıklaMADI...

İkbalelif sende herhangi bir rahatsızlık yokmu dr neye dayanarak bu tanıyı koydu .şikayetlern neler senin?

Herkese iyi günler yada iyi geceler...
               ben 23 yaşındayım...şuan ünv okuyorum.ben de küçüklüğümden bu yana acaba ben hastamıyım diyordum.yani terkedilme korkusu,kendine güvensizlik,inasanlara çabuk alışma(iyi yada kötü), toplum içerisinde yüz kızarması,bi konu konuşulurken konuşmaktan çekinme vs.
                Şuan iş arıyorum kendime ama bütün firmalar girişken elemen arıyorlar ve artık bu durumumdan çok sıkıldım.kendimi çok kötü hissediyorum..
                Ve sözlüyüm sözlümüm ailesi bile artık bu durumumdan faydalanmaya başladılar...
                ne yapabilirim:(
                 

             

16 sene önce manisa sinir ruhtan ailemin evden kaçmamla ilgili korkuları yüzünden aldıgı bi raporda yazıyordu bu hastalıgın ismi ve ben 35 yaşıma girmeye hazırlandıgım bu günlerde bu rapor elime geçti ve hastalıgımı internetee araştırmaya başladım ve şu an çok üzgünüm neden daha önce diyorum bakmadım şu an hayatım bi enkaz yaşamla ilgili başarıszları geçtim ruhum çok acı çekior sanki bi yerlerde kapalı kalmış gibi hiç iyi olmadım benim iyi olma umudum varmı ben normal insanlar gibi olcakmıyım ve rtık uyuşturucu sorunumda var

Merhaba arkadaslar ben yıllardır bu hastalıkla uğraşıyorum çok acı çektim kendime çok zarar verdim herkesten şüphe duymak yalnızlık ve yalnız kalmamak için amnsız bir mücadele... bu hastalığı nasıl yenicem bilmiyorum korkuyorum aslında ya olmazsa diye ama gerçekten başarmak istiyorum artık hüzünlü bi yaşamdan bıktım bişeyleri başarmak istiyorum...kötünün de kötüsü vardır diye düşünüyorum böyle diyorum ama yarın bu fikrim değişirmi bilmiyorum çünkü kendime ait bi kararım hiç olmuyor...üzücü bu yaşadığımız durum hiç başaramayanlar var ama ben onlardan omak istemiyorum...bu hastalığı yenicem!

slm arkadaşlar 23 yaşındayım ve 23 yaşında borderline bir erkekle tanıştım ailemle tanıştırdım evlenmeyi düşünüyoruz.o da borderline. o yüzden birbirimizin zayıf yönlrini iyi biliyoruz ve çok güzel anlaşıyoruz.beni ancak borderline erkek anlayabilirdi.gelişmeleri yazarım herkese sevgiler

bunu okudugum anda çok kotu oldum bu benim ve duzelmicem duzelimicem dedim ne olur bu işin tedavisini uygulayan antalyada bir kaç yer ismi verin bana artık içimdeki umutsuzlugu korkuları atmak istiyorum yoksa biliyorum hiç mutlu olamicam..

benim eski sevgilim önce bana evlenme teklif etti sonra bi 10 gün aramadı daha sonra geri döndü hiç bişey olmamış gibi neyse kendini affettirdi ve bir ay sonra hiç bir sebep yokken düşüncelerim değişti dedi uff isteiyorum hayatımda kimseyi dedi ve çekti gitti hiç bir şey açıklmadan
son ve ebedi sensin diyordu o kadar inandırmıştıki beni çok güvenmiştim ona ama yaptıkları söyledikleri birden bire neden değişti dengesizlik diyorum ben buna galiba kişilik bozukluğu var bide ne diyo yaa ben amcası vefat ettiğinde msj attım sonra dedim yinede iyilik bende kalsın o da ne dese beğenirsiniz doğru ben hayvanım sana daha fazla acı çektirmeliydim diyo
o kadar canım sıkıldı ki keşke kendi farkına varsada biran önce önlemini alsa ve kimseyi kırmasa keşke ama kendi farketmeli bunu bide çok bencildi...

slm arkadaşlar.kendime güvenimi iyice kaybettim.artık yaşam anlamsız geliyor.fazlayım dünyaya ben.eski arkadaşlarımın hakkımda hiç iyi konuşmadığını öğrendim.halbuki ben onları hep çok sevmiştim ve hep iyi hatırlardım.neyapıyorm ben bu insanlara.kendimi çok yanlız hissediyorm.kimse beni anlamıyo.çıldırcam.nolur bana yardımedin:(

hayat bazen öylr insafsızki küçük bir boşluğundan yakalar hissttirmez en zayıf anında seni ta yüreğinden yaralar ellerin kolların bağlansada başında kasırgalar kopsada sen tüm gücünle karşı koysanda seni acımasız hayat yaksada  SEN GÜÇLÜ OL SEN DİRENÇLİ OL SEN AKILLI OL EZDİRME EZ YENİLME YEN VAZGEÇME SAVAŞ EN İYİSİ SEN ÖNCE SİLKELEN SONRA KENDİNE BAK VE İŞTE OLDU BAŞLADIN BİLE.
     BEN ALTIMDA ARABAMIN OLDUĞU BİR MİLYARDAN FAZLA MAAŞ ALDIĞIM İŞİMDEN KOVULDUM SEBPSİZ YERE YETMEDİ SEVGİLİMONU ALDATTIĞIMI DÜŞÜNDÜ EVDEN ÇIKARMIYOR,YETMEDİ TÜRKİYENİN EN DOĞUSUNDA AİLEMDEN UZAKTA BEŞ KURUŞSUZ ÜSTELİK 10 MİLYAR BORÇLU Bİ ŞEKİLDE KÜÇÜK ŞEYLERDEN MUTLU OLMAYA ÇALIŞIYORUM.İÇİNDEKİ CANAVARI ÖLDÜR VE YAŞAMINA BAK YA YERİMDE OLSAYDIN.SENDEN 10 YAŞ BÜYÜK BİR SEVGİLİN OLSAYDI VE HEM AİLEN KARŞI ÇIKSAYDI HEMDE ONUN BİR İŞİ VE PARASI OLMASAYDI İŞTE BENİM HAYATIM HERŞEY UZAKTN İYİDİR AMA YAŞAMAK EN GÜZELİ.EVET YANLIŞ DUYMADINM BENDEN TAM 10 YAŞ BÜYÜK BİR SEVGİLİM VAR AİLEM İSTEMİYOR ÜSTÜNE ÜSTLÜK AİLEM İSTESE BİLE BİZİM EVLENMEMİZ İÇİN PARA YOK ONUN BABASI YOK Bİ TANECİK ANNECİĞİ TEK,BEN İŞTEN ÇIKTIĞIMI AİLEME SÖYLEYEMEDİM,YENİ İŞ TEKLİFİ YOK VE TAM BİR AYDIR SADECE 1 KERE EKMEK ALMAK İÇİN ÇIKTIM SOKAĞA
OTUR VE ŞÜKRET HEYY BUNALIMDAYIM DİYENLER SİZE SESLENİYORUM............
           MUTLULUK ELİMİZDE ;D ;D

bende 17 yaşında bir gencim sanırım aynı sorun bendede var.insanların yanında,yolda yürürken bile kendimi rahatsız hissediyorum.neyapıcağımı filan şaşırıyorum.yani aslımda olduğum gibi rahat bir biçimde davranamıyorum.normalde kendime her konuda güvenirim ancsk nedenini bilemediğim bir şekilde tanımadığım insanların yanında huzursuz hissediyorum ve tuhaf davranıyorum.malum internet başında o kadar çok zaman geçiriyoruz ki asosyalliğe doğru köprü dayadık belkide bundandır diye düşünüyorum umarım öyledir. :-\

slmlar
aradığım bir konu üzerine siteye giriş yaptım ve ne çok ben gibi ve bana benzer insan var diye sormadan edemedim kendime.yazdıklarınızın çoğunu okudum.ben 29 yaşındayım.yıllar önce sanırım 13-14 yaşlarındayken beni üzen bir olay sonucu kriz geçirdim tabii ki ağlama krizleriydi.annemle babam ayrıydı ve ben babamdan nefret ediyordum.yüzünü görmek işkence gibiydi.bunu annemde biliyordu ve yapacağı birşey yoktu.ne yapabilirdiki sonuçta o benim annemdi ve babam gerçeğini değiştiremezdi.o gün beni anneannemlere bırakması gerekirken bana babamın tokatıyla değişti herşey.bana anneannemlere gitmemem için öyle bir tokat attıki hala izleri yüzümde duruyor.ağlıyordum çünkü elimden birşey gelmiyordu.kaçmak istedim defalarca ama yapamadım bir türlü.beni tutan neydi bilmiyorum.ismim çağrılsa ağlıyordum.içim de fırtınalar kopuyordu desem yalan olmaz herhalde.herşeye kızıyordum kimse beni mutlu edemezdi ve hala bu yaşımdayım ve evliyim iki çocuğum olmasına rağmen hala mutlu değilim.ve hiç kimseyi sevemiyorum ben.defalarca psikatrlara gittim ama yok hala kalıplaşmış ruhum ve ben birlikte bunu yürütüyoruz bir şekilde.çocuklarımı çok  sevmek istiyorum.öyle böyle değil gerçekten ben mutluyum diyip sevmek istiyorum ama yapamıyorum sanki bir sihir var bende herşey uçup gidecekmiş gibi geliyor.tıpkı babamın bana "git tamam anneannenlere "diyip sözünü tutmadığı o gün ben ben değildim ve artık kimseye güvenim kalmamıştı hala o günkü gibiyim.evlendim gelinliğimi giydim.ama benim için  o gelinlik diğer elbiselerden farklı bir elbise değildi,yine aynı şeyleri yaşıyorum hala ve bu kadar sıkıntımın içine birde 7 yaşındaki kızımın ağlama krizleri eklendi.kızım niye ağlıyorsun diye soruyorum"bilmiyorum ağlıyorum işte diye "bir yanıt alıyorum korkuyorum benim gibi olmasından.en azından ben kendimi tanıyorum ve ona göre yaşıyorum ya bebeğim napacak her an gözetim altında tutuyorum şimdilik bir yıldır böyle kızım napacağımı şaşırdım daha doktora götürmedim.en kısa zamanda götüreceğim.benim gibi olmasını istemiyorum.ben ağlamaktan gözlerimi bozdum kızımın bozmasına izin vermeyeceğim daha hayatın başında gerekirse kendimi feda ederim ama kızımı kurtarmalıyım ben..ve hala ağlıyorum beeeeennn..yeter artık isyan edesim geliyor bunların sorumlusu babam.onu gebertmek istiyorum yüzüne bile bakmıyorum onun yanına gitmiyorum telefonlarına çıkmıyorum yıllardır...BEN BABAMDAN VE ONUN GİBİLERDEN NEFRET EDİYORUMMM...

merhabalar.yeni üyeyim eski bir borderlinerim.lütfen jiddu krişnamurti okuyun.iyi geliyor.

HERKESE SELAMLAR ...ben şimdi üye oldum ve öncelikle bu rahatsızlıkla yaklaşık biryıl önce tanıstım. ne yapacagımı bilmiyorum ve her daim kendimi yalnız hissediyorum ...izmirde özel bir şirkette çalışıyorum.. izmirli ve aynı dertten şikayetçi ardaslardan psıkolog tavsiyesi almaya ihtiyacım var..
şimdiden herkese cok tesekkür ederim nedense şuan kendımı bian yalnız hissetmedım bu mesajı yazarken:)

slm arkadaşlar öncellikle hepinize geçmiş olsun diyorum.benim bir arkadaşım var.bana çok değer verdiğini söylüyor ama bazende çok önemsizmişim gibi davranıyor.geçenlerde bana çift kişiliği olduğunu söyledi.içine kapanık,sessiz ve çok çekingen biri.öfke patlamaları bile  anlık oluyor.sonra hiçbirşey olmamış gibi davranıyor.fazla konuşmayıda sevmiyor duvar gibi.sakin gibi görünen ama içinde fırtınalar esen biri.kendine çok güvenen biri gibi hareket ediyor ama onun içinde bunu yaparken bile ne kadar zorlandığını biliyorum.bu konuda tavsiyelerinizi bekliyorum çünkü ne yapacağımı bilmiyorum.hepinize şimdiden tşkkür ediyorum
sevgilerimle

çocukluğumdan beri borderline olan bi tıp fakultesi öğrencisiyim şunu aklınızdan çıkartmayın bu bi hastalık ve vicudunuzu dinleyin öfke nöbetleri yaklaştığında sakın yalnız kalmayınaile yada herhangi birinin yanına gidin eskileri kafanıza takmayın yarın geri kalan hayatımızın ilk günü bunu aklınızdan çıkartmayın.. ilaç kullanıyorsanız sakın aksatmayın 5 ay önce intaar ettim 4 gün komada kaldım şimdi yeniden dewam ediyorum herkes normal olabilir ama az kişi bizim gibi olabilir rüzgarı bahane etmek yerine onu kullanmayı öğrenip yol alalım bir borderline serseri de olabilir büyük bi kariyer sahibi de olabilir önce kendinize güvenin... ;)

slm ben tıp fakültesi  5.  sınıfta okuyan bi öğrenciyim ..borderline kişilik bozukluğu üzerinde çalışmam var..sadece bi anket çalışması  hem siz hemde bundan sonraki arkadaşlar için faydalı olacak bi çalışma .. bu konuda bana yardımcı olursanız sevinirim..  msn adaresim: dr.mcey@hotmail.com   burdan irtibat kurabiliriz kabul eden arkadaşlara bi  mail le  kısa bir anket yollayacağım şimdiden  teşekkürler...

seda özellikle genç hastalarla ilgili bi çalışmamız var .. ilk etapta anket çalışması ..  katılmak istersen dr.mcey@hotmail.com adrsine bi mail atarsan sevinirim

evet bu hastalık kesinlikle bende var karsımdakını hep kaybetme korkusu her zaman duyarım arrkadaşıma sordum bende ne eksiklik var diye oda dediki sende eksiklik yok fazlan var evet doğru dedi çunku yakışıklışığım ve konusmam çok iii karakter olarakta ama ilişkilerim bu hastalık yuzunden hep kısa sürdü kaybetme korkusu karsımdakı insanı kendimden üstün görmek bu hastalığımı öğrendikten sonra hemen ilk işim bir doktora görünmek bu siteyi hazırlayan herkese teşekkürler...can

MERHABA  ARKADAŞLAR YAZILARI OKUDUM HERKES AYNI DERTTEN MUZDARİP BU BİZİM GİBİ TOPLUMLARIN BİR HASTALIĞI NEDENİNE GELİNCE BİZLER BİREY OLARAK YETİŞTİRİLMİYORUZ. VE BU ZİNCİR HALKALARI OLARAK DEVAM EDİYOR.HEP BİRİLERİNE YADA BİR ŞEYE BAĞIMLIYIZ.BAĞIMLILIK BİO-PSİKO -SOSYAL BİR HASYALIKMIŞ .BİYOLOJİK ; BEYNİN ZEVK MERKEZİNDEKİ HORMONLARIN SALGISINDAKİ EKSİKLİKTEN MEYDANA GELİRMİŞ. PSİKOLOJİK SEBEBİ MUTLULUĞU HEP BİRŞEYLERE ENDEKSLEDİĞİMİZ İÇİN OLMADIĞINI HİSSETTİĞİMİZDE DİBE VURUYORUZ. SOSYAL YAŞANTIMIZDA DA BİZİ ADAM YERİNE KOYMADAN BÜYÜTTÜKLERİ İÇİN HEP BAŞKALARININ MEMNUNİYETLERİYLE KENDİMİZİ ADAM SANDIĞIMIZ İÇİN ... AMA CANLARIM HAYATA İNSAN TEK GELİYOR VE TEK GİDİYOR KİMSE KİMSEYİ KURTARAMAZ .PROBLEM BİZDE ÇÖZÜMDE BİZDE ....

slm ben üç yıldır depresyon tedavisi gördüm ama borerline tesisi koydular her günüm bir azap artık yasmak uzak bana adana da tedavi görüyorum.insanlara güvenim yok hastalıgımı söyledigim zaman insanlar benden kaçıyor.acaba bizmi kötüyüz yoksa bizi bu hastalıga itenler mi.duygular gerçek adaletin düşmanıdır...

selam ben 23 yaşındayım borderline kişilik bozukluğu teşhisi koyuldu hayatımda zorlu inişler çıkışlar yaşıyorum :-[

  Merhaba Arkadaşlar,
Yaklaşık bir hafta önce yıllardır yaşadığım bu iğrenç durumun ne olduğunu öğrendim ölümden döndüğüm bir günden sonra....
yazdıklarınızın bir kısmını okuma fırsatım oldu nasıl mutlu oldum anlatamam ya kendimi deli zannediyordum valla bu ne biçim bi illet ya :)))
Buarda şans eseri bir doktor buldum ve tüm hastaları borderline yani bu konuda uzman olmuş birçoğu şuanda çok iyimiş ama bu tamamen kişinin kendine bağlı tabi ben artık iyi olmak istiyorum ya...
bunun için ne gerekirse yapıcam hatta bence hepberaber birbirimize pozitif destek verirsek daha kolay yeneriz bu illeti

arkadaşlar aranıza hoşgeldim:)bende bir borderline olarak bu hastalığın kesinlikle zeki ve güzel kadınlarda olduğuna inanıyorum,dışarıdan çok kişinin imrendiği biri olduğum halde içimde fırtınalar kopmakta kendime güvensizliğim,yalnız kalma korkum,sevdiğimi kaybetme korkum uğruna yaptıklarım onca gereksiz dahada  kaybetme yolunu açan birsürü şeyyy.. kesinlikle yetiştirilme sırasında bişeyin eksikliği beni bu hale getirdi.onu bulamıyorumm bi türlü

borderline olanlar zeki ve güzel olurlar .. Her kaybın bi kazancı var mantığıyla yazılmış gibi..öyleyse içinizden en azından bi tanesinin acılarılarına derman olabilirim..

boderline ile ilgili çok yazı var çok yorum var ama en doğru olan çözüm hangisi acaba en çok ben bunu merak ediyorum önemli olan ne olduğunu bilmek değil çözümü bilmek...
psikoloji okuan bir arkım var onu hocalarına yolladım ado konuşacak benim kendi psikoloğumun uyguladığı bir yöntem var bakalım sonucu bulana kadar deniycem..bugüne kadar insan ne istese onu yapabilir yetrki istesin derdim ama ben bunu yenemiyorum beynim takmaya ve böyle düşünmeye programlanmış gibi kontrol altına almak çok zor...
birde bişeye daha katılıyorum ben çok normal olmadığım için mutsuz değilim aslında bunun hissettirdiği kötü duygular için mutsuzum kötü kısmı olmasa herşey güzel valla sevgimi heycanımı herşeyi o kadar yaşayarak yaşıyorum ki....herkesten daha çok eğleniyorum herkesten daha çok mutlu oluyorum ama işin acı yanı aynı ölçüde daha çok acı çekiyorum :(((
işin güzel yanı kabullenme duygusunu hissettiğiniz an acılar azalıyor ama o kabullenme durumunu stabil tutabilmek çok zor....biri seni terk ettiyse hep neden neden neden neden??? oysa ben ona tapıyordum o benim hayatımın odak noktasıydı....ya boşver amannn gittiyse gitti hayat devam ediyor demek niye bu kadar zor ki??? veya zor olsun kii??
bugüne kadar o kadar çok şey başardım ki bu mu zor??
bulucam ama bununda beyide bitirmenin bir yolunu bulucam ama ben bunu istiyorum ya siz??

Okurken mideme agri girmisti. Deva etmeye korktum adeta. Bastan sona kadar beni okadar iyi anlatiyor ki soke oldum. Bu zamana kadar anlatmak istesemde kendimi hiç kimseye ifade edemiyordum zaten sonra anlatmaya çalismaktada vazgeçmistim. Bir yandanda tuhaf bi rahatlama ve sevinç hissettim yüregimde. Bugüne dek deli oldugumu düsünüyordum, ve yalniz oldugumu düsünüyordum. Yani böyle garip olan yeryüzünde bi ben varimdir diye düsünüyordum. Ama buna bir isim koyulmasi, beni biraz olsun rahatlatti. Biraz olsun... Nasil anlatacagimi bilemiyorum, yüregim sikisiyor. Hayatimda hersey normal, istedigim herseye sahibim Allaha sükür. Psikolog olmak istiyordum, okulda çok basarili ve kapasitesi oldukça yüksek bir ögrenci olmama ragmen basaramadim. Cünkü bu dengesizlik ve ruhsal yipranmalar yüzünden okula gitmiyordum. Dolayisiyla her yil devamsizliklarim kat kat artiyordu. Ögretmenlerim, yapabilirsin yeter ki iste sende bu kabiliyet var diyorlardi. Tekrar hirs ve istekle doluyordum. Yeni bir baslangiç yapiyordum her seferinde. Ama olmuyordu... Okuldan kaçarken bile kendime kiziyordum ben. Bide kaçmaninda pesinde getirdigi yalanlar oluyordu. Yalanlar, sonra düzelecek düzelmeli diye kendimi kandirislarim. Hiç bisey düzelmiyordu. Arkadaslarim, ailem hepsi çok iyiydi. Ama ben odamda yalniz kaldigimda mutlu degildim. Hala degilim... Düsünsenize, yillardir mutsuzum. Nedenini bilmedigim aradigim ama birtürlü çözemedigim bir mutsuzluk. Bu mutsuzlugun getirdigi sinir. Oldukça sinirliyim ve herseye aninda patliyorum. Sonra üzülüyorum, sevdiklerimi kiriyorum, ve kendimden nefret ediyorum. Bu sefer kendime zarar veriyorum. Neyse, zaten bildiginiz seyleri birde ben yazmak istemiyorum. Bu durumdan nasil kurtulucam bilmiyorum ama, hepimize kolay gelsin! :-[

bu siteye yeni üye oldum.18 yaşındayım ve kendimi bildim bileli borderline'ın tüm özelliklerini taşıyorum.yazılanların üzerine söylenecek pek de fazla bi söz yok aslında.tüm bunlar bizi anlatmaya yetmiş bana kalırsa.doğrusunu söylemek gerekirse burda kendim gibi onlarca insanı görmek beni mutlu etti etmesine ama öte yandan da kendimi belli bir kalıba sokulmuş gibi hissetmeye baladım...1 aydır ilaç tedavisi görüyorum.doktorum terapiye başlamak için henüz erken olduğunu belirtti.terapi zamanını iple çekiyorum dorusu :) aylar öncesinde borderline genç bir kızın iyileşmesini anlatan bir film izlemiştim.bence tedawi kesinlikle mümkün.etrafımızdaki tüm insanlar bizlere umutsuz vaka gözüyle bakarken hiç değilse biz tüm borderlinelılar olarak kendimize we birbirimize güwenmek zorundayız.umutsuzlukla hiçbi yere varamayacağımız ortada diil mi sizce de...olumsuz herşeyin bu siteden uzak tutulmasını diliyorum..hepinize sewgiler....                                                                                             

slm arkadaşlar ben çukurova üni.. psikolojik danışmanlık ve rehberlik son sınıf öğrencisiyim.. bitirme sınavım için 5 kişi ile görüşmem gerekiyor... konuşmalar sadece ödev için olacak yani gizli olacak.. bi takım testler uygulamamız gerekiyo.. belki katılan kişilere yardımım olur.. adana ve çevresinden katılım olursa sevinirim.
katılmak isteyenler: psikolojikdanisma83@mynet.com   adresine  mail atmaları yeterli olur..
teşekkürler...
 

Lütfen bana yardım edin...7 aydır benim zorumla yürüyen bi ilişkim var.beni sewmediini biliyorum ama bi türlü wazgeçemiyorum.en son,bnden ayrılırsa kendime zarar Vermekle tehdit ettim onu.biliyorum terkedicek.we ben yine yalnız kalıcam.bundan nefret ediyorum.ellerim kasılıyo nefes alamıyorum.yerimde duramıyorum sürekli dolanmak istiyorum.kriz anı dediiniz bu mu?sonrasında ağlama nöbetlerim başlıyo.büyük bi çaresizlik.daha önce hiç yapmadım ama bazen kendimi kesmeyi düşünüyorum.bunu yaparsam biraz olsun rahatlarmıyım acaba..yardımlarınıza ihtiyacım var.lütfen bişeyler söyleyin

borderline_
ilk hamleyi sen yaparsan ve ayrılırsan bu kadar kriz geçirmezsin canım.. kendine güvenin gelir bence.. işi tehdit boyutuna sokma bence kendinden nefret ettirme bence sevdiğini sanıyorsun ve elinde tutmak istediğin bir oyuncak gibi olmuş senin için o.. o oyuncaktan sıkıldığını beynine yerleştir ve bunu erken bir zamanda yap ve yarın ilk gün gibi başla herşeye.. kendine iyi bak..

Merhaba arkadaslar,Borderline Kişilik Bozukluğu..

Bu hastalık tedavisi olmazsa adı hastalık olmazdı..kesinlikle moralinizi bozmayın bişeyi ne kadar cok tekrar ederseniz beyniniz ona alışıyor ve onu yaşıyorsunuz....
sizler aslında zeki oldugunuz için bu hastalıgı farkediyor,kabul ediyor veya yakıştırıyorsunuz..
Bu hastalığın rahatsız eden tarafı ise yalnız kalmak dürtüsüdür..
Nekadar antisosyal olsanız da  insan içine cıkmaktan utanmayın..ve kendiniz ile cevrenızı suclamayın..kendinize guvenın..
BEYNINIZ NEYI SOYLERSE AYNEN OYLE YASARSINIZ..
kötü oldugunuz durumlarda sizin diger insanlardan daha zeki oldugunuzu unutmayın..
İNTİHARa ise asla ve asla kalkışmayın..en azından hepiniz muslumansınız cehennem ateşi içinde sonsuza dek hayatınıza neyle son verdiysenız devamlı ates içinde o sekilde devamlı durmadan can verirsiniz..
HAYATIN KAHRINI CEKECEGINIZE HAYAT SİZİN KAHRINIZI CEKSİN :D POZİTİF DUSUNUN

her sabah aynı hzursuzluk ve aynı umutsuzlukla uyandıgım için bu sayfaya bakıyorum...hepinize günaydın..geceye günaydın derken kendi karanlıgında bile huzuru bulamayanlara...

her gün.. buraya bakmadan geçemiyorum nedense.. bişey çağırıp duruyor sürekli..

merhaba
siteye yeni uye oldum bir suredir bu hastalıgı arastırıyorum. burdaki yorumları okudukca psikologa gitmem gerektigine karar verdim. su anda bir ilişkim var ama kendimi guvensiz ve yalnız hissediyorum. surekli aynı seyleri yasıyorum. kaybetme korkusu, aldatılma korkusu. erkek arkadasım onu surekli takip etmemden sıkıldı. sorun sadece bu ilişkimde diil ama ne zaman brini sevdigimi dusunsem ayını korkuları yasıyorum. artık hiçbir zaman duzgun bir ilişki yasıyamayacagımı dusunmeye basladım. burda sormak istedigim tedavi olan arkadaslardan bu konuda uzman bir psikolog adı rica edicem. kendim cozemiyorum sorunlarımı artık :(

maalesef ki bunun bi çözümü yok.. yaşamaya devam edeceksin.. çok istemene bağlı ama emin ol hiç isteyemeyeceksin.. umut edeceksin ama bir adım bile ileri gitmeyi başaramayacaksın.. belki hayat ilerler zaman geçer mekanın değişir çevren değişir ama emin ol içindeki dünyan hiç değişmiyecektir.. belki biraz kabuk değiştiricek ama sen hiç değişemeeceksin.. sen denilen güruh oluşturulmuş bir hilkat muizesinden daha başka bişey değilsinidr.. rüyalarının en baş köşesinde kurulu yatmış tehlikeli simsiyah bir tazı gibi uzanmış her an seni gözleyen seni bekleyen bir borderline..  düşün bi bu kadar yıl kemikleşmiş eğri bi iskelet; düzleştirmeye çalış.. :) kırarsın.. yapacağın tek şey onunla yaşamayı sevmeye çalışmak.. ben borderline ım hastayım toplum dışıyım yapamam konuşamam edemem dememelisin.. normal görmelisin herşeyi.. ama hasta olduğunu da davranışlarını dikkate alarak her hareketinin anlamını bilerek hareket etmenle seni normal görebilirsin ancak.. 

ha bu arada sürekli yinelenen bi şey var dikkatimi çekti, nasıl iyileşicem ne zaman kurtulacam diye.. size bunun nasıl mümkün olucağını söyliim.. 2012 yi bekleyin.. marduk yaklaşıyor zaten.. altın kuşağının içine girersek herşey bitiyor zaten.. üstün bilgesel durumlara bürünecek bütün insanlık.. vücutlarımız genleşicek zihinlerimiz açılacak.. yani herkes bizim gibi olucak.. :) şaka şaka..
bakın önünde sonunda tırrığınız gidecek vırrığınız kalacak, yani ahınız gidecek vahınız kalacak anca o zaman.. tabi 55-60lı yaşlara kadar yaşayabilme mucizesini gösterirseniz tabi bünyesel olarak.. (intihar) :) tabi sizde o cesaret var mı bilmiyorum; yani şöyle herşeyi altetme, bünyesel olarak kafadan silme, hafızayı beşeriyyeyi bu anlamda atıl vaziyete getirme gibi.. 5-6 milyarda bir olasılık ama o siz olabilirsiniz tabi... :)
ve tabi bi yol daha var.. en güzel yol.. bizim gibiler için en akıllıca ve en kaçınılmaz yol.. herşeyi olduğu gibi kabulleniceksiniz ve hastalığımızın iyi yanlarıyla mutlulanıp öylece hayata devam ediceksizniz.. yani demem o ki kendinizden faydalanmanız gerekiyor arkadaşlar bu noktada.. yararlanın kendinizden ya.. emin olun hem kabul edip hem de bununla yaşamak çok daha kolay.. ve daha güzel tabi.. dediğim gibi öbürünü zaten yapamazsınız belli bi yaşa gelebilene kadar.. anca mihriban gibi olursanız geçecektir sanırım.. :) oğlun kızın olacak, onu değil kendinizi de unutacaksınız anca o zaman.. yani mihriban olana dek bu böyle devam edicek maalesef.. :)
ha bi de bu yolculukta yukarıda değindiğim o hülyasal kapkara tazı meselesi var.. sakın ola o batağa düşmeyin.. yakalanmayın.. zaten burda önemli olan tazıya yem olmamak.. yani makul düzeylerde tutmak tazıyı.. şöyle bağlayacaksınız bi kulübeye yemini filan vericeksiniz.. kızdrılmayacak acıkmayacak azmayacak havlamayacak ve en önemlisi ipini koparacak düzeyde dışarıya meraklanmayacak.. ona tavşanı göstermeyeceksiniz.. yoksa koparır vallahi ipini.. olan hem size hem de o zavallı küçücük tavşana olur.. :) benden söylemesi..

son cümlenle güne selam olsun diye katkıda bulunayım cümlelerine; çünkü ben borderline ile yaşıyorum ve bunla on yıldır yaşayabiliyorsam çok dayanıklıyım... bunu biraz değiştiriim; çünkü ben borderline ile yaşıyorum ve bunla yirmibir yıldır yaşayabiliyorsam çok dayanıklıyım

bu arada yaşım yirmisekiz.. artık hesab edin :)
bu arada aklıma gelmişken selin, o tazıyı yani hastalığımızı makul düzeylerde tutmanın birden çok yolu var.. yani deildiği üzre bir problemin birden çok çözümü vardır.. gerçi bizimkinin çözümü yok ama yine de dediğim gibi makul seviyelerde tutmak için yapılabilecek şeyler var.. meşgale.. yani ardıl duruma getirme zihni.. yani beyin ..balaklığını yaşayacağınız yaşlardan önce (55-60) kendinizi avutun, meggul edin kendinizi, diğer insanlar gibi basit yaşamaya çalışın; biliyorum bu en sonuncusunu yapamayacağız hiçbirimiz ama rol yapın :) çok eğleniceksizin çoook.. :) ben çok eğleniyorum mesela.. herşey inanılmaz komik.. çok eğleniyorum ben.. valla.. seviye eşik meselesi.. bi eşiği geçtikten sonra geriye baktığınızda geride bıraktığınız şeyler çok komik geliyor.. insanlar durumlar olaylar hayat kısacası hayatın bütün terimleri.. günaydın herkese..

sizi anlamakta gerçekten güçlük çekiyorum.öyle karamsarsınız ki...oysa ben bu hastalığın üstesinden gelebilceğimizi düşünüyorum.neden ona yenilelim ki.neden onunla yaşamayı öğrenmek zorunda kalalım.bence hepimiz kurtulabiliriz.sdece birzcık inanalım buna.lütfen karamsar olmayın hepimiz başarabiliriz bunu.gerçekten...

evet.. kurtulmaya çalışmaktan bahsediyoprsun.. ben bunu özel  olarak denedim.. hem de çok.. inanılmaz defalarca.. binlerce kez ölüyorsunuz ama bırakın mutlak iyileşmeyi çok çok bi süre kadar daha geriye itiyorsunuz o kadar.. el netice; bununla yaşamak daha kolay.. zaten başka çözüm yolu da yok maalesef.. kendimden biliyorum.. binlerce kez ölüm acısı yaşayacağınıza ve onu yenemeyeceğinizi anladığınıza göre, bırakın o da sizinle beraber yaşamaya devam etsin.. bi gün geçer elbet yav.. :)

18 yaşındayım ben.yaşımın çok genç olmasından kaynaklansa gerek bu heycanım we iyileşmeye olan inancım.aslında ben de farkındayım düzelmeye çalışırken hastalığımın her geçen gün daha da çok ilerlediğinin.4 gündür bileğimi keserek zarar Vermeye başladım kendime.belki bu şekilde dawranarak iyileşme sürecini güçleşiriyorum.ama yine de engel olamıyorum kendime.bunu denediim için mutluyum doğrusu.fiziksel acı beni rahatlatıyor.tüm bunlara rağmen yine de kurtulmak istiyorum ben.bu şekilde yaşamak gerçekten çok daha acı Verici çünkü..

uuuuuuu.... sen napmışsın yaa.. aslında araştırma sürecinde böylesi cümleler okumuştum borderline hastalarının davranışları hakkında.. en başta etkileyen kısmı da kendine zarar verme kısmı şoke etmişti beni.. her türlü tanıya uyuyorum bak ama bu tür şeyler hiç yapmadım desem doğru olur.. aslında dinsel kuşak bunu yapmamı engellemişti aslına bakarsanız o stratejik zamanlarda.. nasıl tavsiyelerde bulunmalıyım bilmiyorum şimdi.. 18 yaşında birine ne söylenebilir ki.. kulak ardı edilmeyeceğimden hiç emin değilim.. her genç kızın başına gelir diycem böyle bi durumda ama gerçekten denilebilecek bişey yok.. şunu söyleyebilirim belki, fiziksel zarar dek uzandıysa bu mesele sanırım en yoğun zamanlarını yaşıyor olsa gerek hastalık.. bu durumda yapma yada yap diye bişey söyleyemem.. ben hayatım boyunca hiçbir profesyonel psikolojik yardım almadım ama bu durumda söylenebilecek pek fazla bişey yok.. aslına bakarsanız ben sayfa başlığındaki tanıların 7 de 6 sına uymuyorum diyebilirm şuanda.. evet şu anda.. ama hepsini birden taşıdığım zamanlarım da oldu.. şunu naçizane tavsiye olarak önermem gerekir ki fiziksel acının katkısı olucaktır acıyı dindirme anlamında.. benim de sol elimde kendim kazıdığım bi kalıntı mevcut.. ama ben yaralama veya kan çıkarmaktan ziyade öldüresiye yürümekle dindirmiştim içimdeki acıyı..  şöyle kasvetli bir yağmurla.. şehirlerarası yollarda gözü kapalı yürüyerek.. kulaklarını yırtarcasına sesler duyarak.. siz de öyle yapın hiç değilse.. kendinize zarar vermektense yaralamaktansa bedenen yorun kendinizi.. acınız başka kanallara gark etsin kendini.. bakın bunu yapabilrisiniz.. ne biliim spor salonuna gidin bedeninize illa acı vererek bazı şeyleri unutmaya çalışacaksanız hiç değilse bunu yapın..

 ;D o aptallığı bende 18 yaşındayken yapmıştım biranda düşülen bir çukurdu ve o çukurdan çıktımmı hayır hiçbir zaman çıkmadım bazen güneşler doğsada üzerime ben hala o çukurdaydım ama onunla yaşamayı öğrendim ve kızımı o çukura itmemek için uğraşıyorum şimdi..
şimdilerde ise üstesinden gelmem gereken o kadar önemli mevzularım varki belkide bu hastalık yüzünden hep ertelediğim şeylerdi bunlar.. şimdilerde sigaraya verdim kendimi çünkü beynime şunu demiştim ben böyle yaşamak istemiyorum o yüzden çok sigara içip sigaraya bağlı bir hastalıktan ölmek... bu da bir nevi intihar biliyorum ama artık sigarayı çok içiyorum napacağım ben.. yaaa yine tutarsız davraşnışlarımdan birisi ve işte yine ben... bir yol ayrımındayım ve şaşırdım kaldım biliyorum bu durum geçecek fakat bende ne gibi izler bırakacak bilmiyorum artık...
gerçekten çok kötü bir şey bununla yaşamak allah yolumuzu açık etsin ve bizlerin yar ve yardımcısı olsun diyeceğim başka da birşey gelmiyor aklıma...

bunu denediim için garip bi şekilde mutlu hissediyorum kendimi.hem abartılıcak bi durum da yok gibi aslında.sadece küçük bi kesik..ne zararı olabilir ki.sonuçta bu beni rahatlayıtor,bir anda kendime geldiimi hissediyorum.aslını isterseniz iyiki denemişim diyebilirim.biliyorum hepiniz felirdiimi düşünüceksiniz ama ben başka çare göremiyorum kendimde...

vuuuuu..... siz uçmuşunuz yaavv : ) ben melekmişim meğer.. demek ben de zamanında böyle algılanıyordum ha.. aslına bakarsanız, evet sizi anlayabiliyorum ne kadar kaçınma kaçınma savunma mekanizmasını uygulasam da kendimden sizin cümlelerinizle sizlere tanık olurken, bi nevi kendimi gözsellediğimi aslında nasıl algılandığımı daha iyi anlıyorum her defasında.. bu da bana fikir veriyor, iyi geliyor.. empatiyi daha iyi öğretiyor.. ve bişey daha birileri sizi kandırmış, yok öyle tedavi medavi.. kendinizden başka doktorunuz yok.. ordinaryus olsa tırıs gider sizin yanınızda.. en iyi doktorunuz sizsizniz.. kendinizden daha iyi sizi bilecek kimse yok.. ve emin olun tek çıkar yol seve seve o tazıyla yaşamak.. onu evcilleştirisen problem diye bişey de kalmıyor zaten.. bak benimki evcilleşti bile..  :)

arkadaşlar haklısınız.anlıyorum sizi,fiziksel acı,ruhsal acıyı hafigletiyor diyoruz.bende sürekli hap yutuyordum.agrıtacak,sızlatacak,kusturacak ama öldürmeyecek kadar.şimdi anlıyorum aldıgımız her ilaç,kestigimiz her deri parçası ruhumuzdan birşey götürse ya da götürmesede beyin hücrelerimizden büyük bir kısmını ölüme götürüyor..ben şuna inanıyorum madem bu dünya beni kabul etmiyor bende kendi cumhuriyetimi kurarım..eger beyin hüzrelerim ölürse nasıl çalışır nasıl baş eder ve ayakta kalmayı başarırım ki? hepimiz iyi olmak istiyoruz,bunu denemeyi bırakmayalım evet ama en iyi yol gerçekten beyini meşgul etmek...çalışın yorulana kadar yeter ki kalbiniz ve beyniniz bu dünyada ne kadar yalnız ve ne kadar derin bir kuyuda oldugunuzu hatırlamasın..

kesinlikle katılıyorum seline.. bu hatta en önemli şey.. zihninizi meşgul edecek bişey bulmak oyalanmak en önemli şey bu noktada.. kendimden biliyorum bıçak gibi kesiliyor zamanla herşey.. ama yanlız kalmayın sakın.. hele hele birbaşınıza yani kendi kendinize asla kalmayın.. kendinizi dayanılmaz acıyla bulduğunuz anlarda kesinlikle yanlız kalmamaya çalışşın.. çevrenizden yararlanmayıo öğrenin.. hatta ailenizden kardeşlerinizden.. onlarla iletişim kurun hiç değilse.. burda yararlanmayı hastalık krizinin geçimi anlamında kullanıyorum yanlış anlamayaın.. ama evet insanlardan kendinizi için yararlanmayı da öğrenmek gerekiyor.. bakın ben soyut düşünüyorum yani kendime ait bi dünyam vara hepimiz gibi.. yani bordo kardeşliği babında :) neyse hepimiz gibi aklıma geldikçe yani herşey kötü giderken tazıya yemini vermeyi unuttuysam veya dayanılmaz hale gelmişse soluduğum hava amaaan boşveer diyorum.. kendimi bilinçli bilinçsiz intihara sürüklemektense veya öldürmektense boşlkuyorum herşeyi.. ki kaçınılmaz olana dek boş boş yaşayacağımdan eminim.. hiçbi cevap bulunamayacak zaten.. öyle düşünün.. hiçbişeyim mutlak bi çaresi çözümü yuok.. bu hastalık normal zaten.. biz sadece aşırı duyarlıyız olana bitene hepsi bu.. rimbaud gibi van gogh gibi goethe gibi.. diğer sanat tarihi manyaklarından farkımız yok.. sadece selinin dediği gibi beyin hücrelerimizi öldürmekten veya kendinizi bitirmekten başka bi işe yaramaz.. vallahi siz başarılısınız vallahi biz başarılıyız.. yaparız.. biz başarırız.. çünkü o kadar çetin raddelerden geçtik.. hayattayız çünkü güçlüyüz.. böyle düşünmek gerekiyor.. ve hayata dönmek gerekiyor.. size herşeyi unutun filan demiyorum.. bırakın onlar da sizinle gelsin.. sadece uyumlu hale getirin uydurun kendinizi o manyak tazıyla.. o sizi değil siz onu kontroıl ediceksizniz bakın  bi süre sonra.. yeter ki meşgale yaratın kendinize.. ben öyle yaptım şimdi emin olun çok iyiyim..

Benım psıkolojım gercekten cok bozuk.ben 18 yasında bır gec kızım.insanlara guvenmıyordum  hemde hıc kımseye bır adamla tanıstım 30 yaslarında işi gucu duzgun yakısıklı ona kısa zaman da guvendım benım ıstemedıgım seylerı yapmadı.kısa zamanda sevdım fakat alkolluyken bırlıkte olmus kızlık zarım bozuldu zannettım ama kan falan gelmedı.ogun aklıma geldıkce devamlı aglıyorum .artık erkeklerden nefret edıyorum cınsel hayatım alt ust oldu.kımseye guvenmıyorum.yemek yemıyorum erkeklerden cınsellıkten cok korkuyorum hergun goz yası kıseyede acılamıyorum.herkez kınar ayıplar dıye kendımı gercekten öldurmek ıstıyorum.ne yapmalıyım ne olur bana yardım edın

aaa olurmu hiç yaa öykü neler diyorsun sen
yaptığın doğru bir şey değil helede yaşını baz alırsak alkol ve seks senin için biraz erken olmuş diyebiliriz fakat ölümü düşünmek  senin yaşındaki genç bir kıza hiç yakışmıyor bence kendini bir an önce toparla hayat iki apıç arasında devam etmiyor canım..
türkiyede bekaret çokk çokkk önemli filanda sanma sakın tanıdığım bir sürü kız var ama adı kız hepside ilk hatta belki de kimbilir kaçıncı d eneyimlerini yaşamışlar.. ama bu durum senin psikolojini alt üst ettiği bir gerçek ama kendine zaman ve önce durumunu ailenden yakın bulduğun birisiyle konuş..
sonra yapman gereken ikinci şey hiçbir şey olmamış gibi okumana ve  okumuyorsan çalışma hayatına atılman ...
tabulardan korkuyorsun ve bu yüzden intiharı düşünüyorsun.. halbuki ben daha düne kadar ölümü düşünen ben (dikkatini çekerim benim sorunlarımı duysan dudakların uçuklar.) şimdilerde hayatı keşfetmeye hazırlanıyorum artık. bence çık bu girdaptan çünkü bunları düşündükçe kendini daha zor olayların içinde bulacaksın.. hem o birlikteliği kendin istemişsin beraberliğiniz  karşılıklı istekle olmuş iyi şeyler düşün mesela ben onu seviyordum ve o anları yaşadım gibi:))

arkadaslar kesinlikle sizi uyarmalıyım bu hastalıgın bir veya birkac belirtisini tasıyorsanız veya bazı yonleri size uymuyorsa siz uzaman deilsiniz..kendinize hastalık yakıştırmayın lütfen..bu hastalıgın adını sadece bir uzman koyabilir.. :)

32 yaşındayım ve borderline kişilik bozukluğum var.aslında buna borderline kişilik örüntüsü demeyi tercih ederim.bu bir kişilik yapısı ve temel yapı belki de hiç değişmiyor.biz borderlinelar farklı bir tür gibi hissederiz genelde ve bu doğrudur.bu fark her zaman 'yanlış've 'zararlı'olmak zorunda değil.çözüm bunu kabul etmekte biraz da.kendimizi tanımak çok önemli 'acı'dan kurtulmak için.tanıdıkça,hangi davranışı hangi durumlarda gösterdiğimizi farkettikçe,farkındalık seviyemiz arttıkça değiştirme ve kontrol etme gücümüz artar.farkında bir borderline, borderline olmanın avantajlarını da yaşamaya başlar.hatta hayatı cehenneme çevirebilen bu kişilik yapısının cennete çevirme gücü de olduğunu farketmeye başlarız.kendimizi gözlemlerken bize iyi ayna olabilecek 'zeki'bir terapist çok önemli.borderlineın ilacı iyi bir terapisttir.
'kullanma klavuzumuzu'yazdığımız zaman artık bir hastalık olmaktan çıkıp 'kişilik özelliği'olur borderline.
'cehenneme'hiç düşmüyor değilim.sadece artık çıkış yolunu da öğrendim.gel-gitlerimle barıştım.kendime 'gülümsemeyi'öğrendim.
bu durumumla mücadele ederken kaybettiklerim tabii ki var hayatta.kaybettiğim zaman,kaybettiğim fırsatlar,kaybettiğim imajlarım ::)...ama kimseden ilerde ya da üstün olmak zorunda değilim.kiminle yarışıyorum?neye göre kaybettim?önemli olan mutluluksa o statüde,sahip olunan metalarda,imajda yakalanmıyor.bunu anlamak lazım.o kendini tanımakla,kabullenmekle yakalanıyor.kabullenince sevgi ortaya çıkıyor zaten.sevgi içimizde doğal olarak var.sadece engellerimiz var onu yaşamak için.onlar kalkınca altından çıkıyor sevgi.
bir de her saniye mutlu olmak zorunda değiliz.hüznümüzle,acımızla,yasımızla,heyecanımızla,korkumuzla,her türlü duygumuzla barışmamız lazım.direnç gösterdiğimizde duygularımız sağlıksızlaşıyor.duygularımızı her haliyle kabul ettikçe,savaşmak yerine gözlemlemeye başlayınca güzel duygular daha çok uğramaya başlıyor bize.
borderline ı çekilmez yapan içimizdeki direnç.
içgözlem yapmayı öğrendiğimiz terapiler bize iyi gelir her zaman.direncin yerini gözlem ve kabulleniş almaya başlar.tanıştırayım:'huzur' :)

arkadaşlar yazdıklarınızı okudukça bazı benzer şikayetlerimiz olduğunu gördüm.benim de kolayca gönlüm kırılabiliyo sonra eğer sıkıntımı paylaşmazsam iyice büyüyo bu durum bi kaç kaz beni intihara kadar sürükledi.bazen de karşımdaki insanın yaptığı küçücük bi jest veya iltifat beni o kadar mutlu ediyo ki onu yere göğe sığdıramıyorum. iyice dengesizleştiğimi düşünmeye başlar oldum.uçlardayım anlayacağınız. bir saat içinde dahi ruh halim tamamen değişebiliyo.özgüven eksikliği ise sorunlarımın temelini oluşturuyo..

Merhaba arkadaşlar,
en son ne zaman bu siye yazı yazdım hatırlamıyorum ama yazmadan belki bir ay önce öğrenmiştim borderline olduğumu :) iyi ki öğrenmişim  ve iyi ki bu siteyi okumuşum bence sizde hergün okuyun yaşadığınız duyguların birçoğuna dışardan bakmak güzel insanı kendine getiriyor :) ve benim için artık hayat biraz değişti diyebilirim. Öncelikle darbe üstüne darbe yemeye devam ediyorum yani normalde beni krizden krize sokacak olaylar geliyor başıma ama hiç mutsuz değilim...ilk başlarda böyle değildi tabi. bir düşünce sistemi geliştirdim kendime.. ama şunu söylemek isterim ki ben yıllardır düşünce gücü beyin gücü falan diye kafayı yemiş gibi bir sürü kitap okumuş bir insanım ve biliyorum ki insan beyninin yenemeyeceği hiçbişey yok!!!
Formül şu: Önce durumu normal olarak kabul ediyosun her neyse... ne olursa olsun...arkadaşlar unutmayın istemesenizde hayat devam ediyor...kabul etmesen ne oluyo kii...ikincisi kriz dediğimiz o illetin geleceği an beynime bunun saçma sapan bir grip virüsü gibi bişey olduğunu aslında normal olduğumu ve bunun bu virüsten kaynaklandığını düşündürmüyorum hissettiriyorum :) ve sonra duruma dışardan bakıyorum..beynim bunu hastalık olarak görüyor ve üzülme duygusu otomatik olarak ortadan kalkıyor...hergün ağlardım yanlız kaldığımda eskiden...iki saatte bir içime sıkıntılar basardı yavaş yavaş eksiliyor hepsi artık ayda bir kere ağlıyorum belki sıkıntı ise gelse bile hemen gidiyor...
belki saçam geldi size ama bu benim yolum ben beynimle oynamayı seviyorum ama şuna eminim ki sizde kendi kişiliğiniz ve karakterinize göre bir düşünce sistemi geliştirebilirsiniz bence..
YETER Kİ İSTEYİN YALAN GERÇEK OLUR...
Daha sonra ne olur bilmiyorum ama elimden geldiğince artık kendimi üzmeyeceğime eminim...bu iki paralık dünyanın  3 kuruş etmeyen şerefsizleri içinse asla...döner giderim arkama bile bakmam
ONE LIFE LIVE IT!!!!!!!!!!

ben bu Dunyaya asiyim Dunya bana isyankar  :D

bir kızılderili atasözü der ki; "izlenen tencere kaynamaz"

buyrun burdan yakın:) hoşgeldin aramıza...

İdealleştirme ile aşağılama arasında sürekli değişen bir ilişki
Tehlikeli boyutlarda kendine güven eksikliği ve dengesizlik
Ruh halinde sürekli ve büyük değişimler.
Aşırı ve yoğun öfke
Kızgın ve saldırgan patlamalar
Ayrılıkta yada kayıp anında panik duygusu
Sürekli olarak kendini boş hissetme.

yeme bozukluğu nedeniyler doktora gidiorm..ama bu belirtilerin hepsi bende var.sanırım doktorum farkındadır bu durumun..kendimi bildim bileli boyleyim ben..hiç bi işi bitiremedim herşey yarım..çünkü biliorm ki zaten başaramam..tembel yada olumsuz diebilirsiniz ,herneysem artık hiç bi işi bitiremediimi biliorm bitek.içimde ne olduunu bilmediğim bişe çok acıdığında  kendime çektirdiim fiziksel bi acıyla onu bastırmaya çalıştıımda çok oldu..kollarım kül tablası gibi..bilekleriminde canına okudum..alkol tedavisi gördüm ve bulimiim..sanırım ben sınır kişiliğim bunu doktoruma da sormam gerek ama ole diilse neyim ki ben

Herkese bir tavsiyem daha var bu durumla ilgili ne kadar bilimsel yazı varsa okuyun anladığınız kadar.. vakaları inceleyin
bir süre sonra olaylara dışardan bakmaya başlıyorsunuz ve bu durumun kontrolü üsütünde kabullenme ve tolare etmeye yardımcı oluyor..
kendini en çaresiz hissedenler için söylüyorum tek bir hayat var bu borderline saçmalığının hayatınızı artık yıpratmasına izin vermeyin..
ben borderline olduğumu yeni öğrendim bu güne kadar kaç kere ölümlerden döndüm....kendimi manyak sanıyordum ama öyle değil bu sebep sonuç ilişkisi hep...
ilişkilerinizde senkronize olmaya çalışın bu işe yarıyor gerçekten bizim özelliğimiz sevdiğimiz insana önce manyak gibi bağlanmak ve resmen abuk subuk insanlardan olmaycak düzeyde bir ilgi beklemek (normal olmadığımız için normal insanlarda bizi bulmuyor tabi o nedenle abuk subuk dedim)
bu beklentiyle başlayan ilşkilerin sonu çoğu zaman hüsranla bitiyor ve her bitiş bir yıkımı dönüşüyor...
içinizdeki duyguları tek bir seviyede tutmaya çalışmak bunları kabullenmeye çalışmak ilk başta zor olabilir ama ilk önce bunu kişinin kendinin istemesi lazım.. ben ilk borderline olduğumu öğrendiğimde.. ya dedim bana ait olan bu bozukluğu ben düzeltemiycemde ilaçlar doktorlar mı düzeltecek.. EĞER İNANIRSAN YALAN GERÇEK OLUR.....
YA tüm negatif düşünceleri sıkıntılarını bir kenara bıarkıp bundan kurtulacağınızı düşünün sürekli... ve karşılaştığınız he rolumsuzluğa amannnnnnnn olabilir ne olmuş ki gözüyle bakmaya çalışınnn
ben öyle yapıyorum ve mutluyum en azından artık 25 senem gitti belki ama daha fazla hayatımdan çalmıycam....

mükemmelim ben yaaa.. amaan boşver.. :)) bu ve bunun gibi psikolojik mekanizmaları kendi kendime buldum ama ben.. doğal çıkarım yani.. yani herşey kendinde bitiyor demek istiyorum.. seni en iyi sen anlarsın.. doktorun da sen oluyorsun bu durumda tabi.. yinelememe gerek var mı bilmiyorum ama kendimi seviyorum.. :)

sürekli kendimizi anlatıp duruyoruz burda.hastalığımızdan söz edioruz.birbirimizin dertlerini okuyoruz.belki de bununla yaşamayı öğrenmeye çalışıyoruz.peki ya neden bununla yaşamak.neden kurtulmak değil de alışmaya çalışmak.etrafımıza bi dönüp baksak.aslında bizim gbi olup iyileşen o kadar çk olumlu örnek var ki.ama bz belki de kolaya kaçmayı seçiyoruz.bn böleyim bununla nasıl başa çıkabilirim diyoruz.başa çıkmak falan diil tamamen ondan kurtulmak çok mu zor sanki.bir cehennem hayatında yaşıyor olmayı bile başarabiliyorken onu hayatımızdan tamamen atmayı mı başaramıcaz.biraz güwensek kendimize,biraz olsun inansak.sürekli olumsuzlukları diil olumluları da araştırsak,bulmaya çalışsak.sorunlarımıza ek olarak iyileşen isanları bulup anlatsak birbirimize.herşey çok dha güzel olmaz mı sizce de.hep brlikte yenemez miyiz bu hastalığı.bizi birbirime bağlayan o kuwwetli şey,bu hastalıktan kurtulmamıza da yardım etmez mi.sizi bilmem ama ben iyileşiceğimize sonuna kadar inanıyorum.beni hayatta tutan tek şey buna olan inancım zten..

 Yaseminet ne kadar da guzel söylemiş:
"bana ait olan bu bozukluğu ben düzeltemiycemde ilaçlar doktorlar mı düzeltecek... "!
Bu sozun uzerinde hepimiz derin dusunmeliyiz...
ve borderline_'nin:"..hep brlikte yenemez miyiz bu hastalığı.bizi birbirime bağlayan o kuwwetli şey,bu hastalıktan kurtulmamıza da yardım etmez mi.sizi bilmem ama ben iyileşiceğimize sonuna kadar inanıyorum..."sözü cok onemli...
 Başarmak için inanmak gerek...

doğru aslına.. kolaya kaçıyoruz.. bizi bu anlamda güdüleyen enerjiyi hiç değilse yarısını kurtulma çabasına ayırmış olsak belki de çoktan yolu yarılamıştık.. ama galiba işin sırrı inanmakta.. borderline_ sana katılıyorum.. :) bunu düşünmek ayrı ifade etmek bambaşka bir etki bırakır insanda bilirim.. o yüzden eğer gerçekten istediysen bunu, bence başarabilirisin.. en azından benim denemediğim bir yolla bunu başarmış olacaksın.. istemek, herşeyden önce istemek gerekiyor.. biz onunla yaşamaya alıştırmak zorunda kaldık kendimizi, umarım sen tamamen kurtulursun.. kendi özelimde bunu sağlayacak iradem demek ki tam değilmiş ki, istemim hastalığımı yenecek kadar etkili olamamış.. ama sen güçlüymüşsün.. en azından bu kadar sayfaya böylesi bi yazıyı ilk olarak yazan biri çıktı.. durup durup mantıklı mantıklı güzel güzel kurtulmaktan başarabilmekten bahsediyor.. umarım bu aşamadan sonra da herşey istediğin gibi biçimlenir.. başarılar..

evet.. bu çok önemli bir ayrıntı.. sözsel ifadelimle bunu yapmak çok etkili ancak bunu bir de yazılı olarak ifade etmek inanılmaz etkili oluyor.. şunu bir düşünün, volfgang amadeus arkaaş cenaze eserini yaratırken kötü düşünceler neticesinde hakkın rahmetine kavuşmuştu ya, işte o hesap.. güzel düşünürseniz güzel şeyler yaşarsınız, ama karamsar olursanız kurtuluş yok.. debbbelenip durusunuz sabbaha kadar.. benden ve umuttan söylemesi.. umutcum saol bu ayrıntıyı yeniden hatırlattıın için..

slm arkadaşlar  bu  hastalıktan  tedavi olupta iyileşen varmı

 :)

yani şimdi bu hastalık sonucu oluşan hangi hastalığımla savaşcam ki ben..bulimiayla mı?anksiyeteylemi?alkol problemini çözdük neyse ki?yada önce hangisinden başlıcam..önce kusmayı bırakıp duygu durumumla ondan sonra mı ilgilencem..yoksa duygu durum düzelirse zaten yeme bozuluğum geçer mi..oofff yaaa..şu hayatı ne biçim zehir ediorm kendime

 özlemnaz:bu hastalıktan iyileşen çok insan olduğunu biliyorum.ama eğer gerçekten somut bir örnek istiyosanız "girl interrupted" adlı filmi öneriyorum. film, gerçek yaşam hikayesinden alınmış.filmdeki karakter bizim gibi bir borderline hastası.iyileşip tüm yaşadıklarını kitap haline getiriyor.we kitabın bir bölümü de filme uyarlanıyor.oldukça etkileyici bir film.izlersen en azından iileşen insanların da olduunu bilmek sni mutlu edicektir.                       

  borderline ile ilgili çk güzel bir kitap okudum.bence hepimizin okuması gereken bir kitap "sınır durumda yaşamak" hastalığı çk güzel anlattığını düşünüyorum. çekelez, orda okuduğuma göre borderline hastalarının hç hafife alınmayacak bir kısmı aynı zamanda bulimia hastası. bulimia nın kesinlikle borderline ile bir bağlantısı var.we sanıyorum ki borderline iileştikçe bulimia ya da etkisi oluyor.yine de kendin okuyup incele istersen kitabı.

  girl interrupted we sınır durumda yaşamak adlı film we kitapları hepinize tawsiye ediyorum.onları incelediinzde bizim gbi olup iyileşen bir çok insanın var olduğunu göreceksiniz  :) bn direnmeye dewam ediyorum. lütfen siz de wazgeçmeyin...

girl interrupted we sınır durumda yaşamak dimi kitabın adı?yazarı kim?hmn bulmam lazım o kitabı

filmin adı girl interrupted. kitabın ismi ise sınır durumda yaşamak. yazarı prof. dr. Ataman Tangör. herkese önerebilirim.

Merhaba,çok şükür kişiliğimle ilgili bir problemim yok ama benden 3 yasbüyük olan sevgilimin var 1 gün çok iyi davranıp ertesi gün bambaska biri oluyor konusmuyor yüzüme bakmıyor arasıra kendini diğer insanlardan küçük gördüğünü söylüyor yani aniden bambaska insan karsıma çıkıyor ve beni herzaman üzüyor kendisi hala psikologlardan destek almakta ama gördüğüm kadarıyla işe yaramıyor artık kendisine nasıl davranacagımı bile bilmiyorum bunun kalıcı bir çözümü yok mudur nereye kadar böyle sürecek üzülen hep ben oluyorum! :-[ :-[ :( :'(ofofofof

size kesin çözümü söyliim mi; islama gelin...

o, tam anlamıyla iyileşmeye karar Verene kadar bu böyle sürüp gidicek ne yazık ki. bnce onu tedawi içn motiwe etmekten başka yapabiliceiniz hiçbişy yk. boşuna üzmeyin kendinizi.

Merhaba arkadaşlar,
Kimin durumu ne kadar ağar ve birçok problemle birarada bilmeden burda kendiniz isteyin nutukları attım daha önce maalesef ki...
Şimdi öncelikle bu bir hastalık değil aslında kişilikte gelişim sırasında gelişen bir bozukluk ve düzelmesi gerçekten çok zor aslında kontrol altına alabiliyorsunuz ve bu gerçekten istemekte yatıyor :)) ama borderline'ında bence seviyelri var çok ağır vakalarda intahar kendine zarar blumia ve daha birçok kişilik bozukluğu içiçe geçmiş durumda, iş ve okul hayatı bitmiş durumda ve terapi olmadan tedavi edilemiyor hatta ilaç tedaviside şart ama bunları yaparkende bişeylere inanamak lazım GERÇEKTEN!!! İNANMAK!!! kötü düşünceyi beyinden atmak lazım..
doktor bana ağar durumda olduğumu söylemişti ama ben ne intahar ettim ne kendime zarar verdim. saplantıyla bağlı olduğum bir erkek arkadaşım vardı en sonunda onu aslında sevmediğimi kendime kabul ettirdim sıkıntılar ortadan kalktı diyebilirim ama borderline olanlar bilir hayatın her anında içinizdedir o aptal duygular bunları düşünmemek kontrol altına almakta o kadar zor değil aslında ama dediğim gibi beraberinde sizin işinizi zorlaştıracak farklı problemlerde yoksa çünkü biliyorum ki negatif her olay borderline'nı tetikliyor. O nedenle durumunuzla bağlantılı olarak kendinizi değerlendirin ve gerekiyorsa mutlaka terapi desteği alın. maddi gücü olmayanlar için söylüyorum kızılayın merkezlaerinde vizitesi sanırım 20ytlye terapi yapılıyor. onun dışında söylenen kitabı sanırım yarım saatte okudum güzel filmde aynen öyle hatta bende size bir kitap daha tavsiye edicem borderline yetişkinlerde terapi biraz dili bilimsel ama alanında iyi bir kitap...birde şunu unutmayın kişlik bozukluğu olanlar genelde çok normal çevrelere sahip değildir çevrenizde olan arkadaşlarınızda ve sevgililerinizde de çok farklı bozukluklar vardır muhtemelen :))) bunlarıda okuyabilirsiniz kişlik bozuklukları diye yazın neler çıkıyor :))) hatta herkeste hepsinden biraz biarz varmış gibi geliyor  :)))
bunu birşey için daha söyledim sizi anlayamayacak ve zaten kendisindede bozukluk olan insanlar tedavinizi kötü yönde etkileyebilir bunada dikkat edin.. veya birgün farkedersiniz ki benim gibi sizi öldürüp yıkacak düzeyde bir olay artık umrunuzda bile değilmiş...
hayat hepimiz için çokkk güzel olur umarımmm herkese iyi haftalarrrr

gracias por bene commen madmazel yiassooomin.. :)

44 yaşındayım ve 1,5 ay oldu borderline olduğumu öğreneli... Aman diyorum ne kadar boşa geçmiş yıllar... Daha önce kaç kez gittim psikiatriye, terapiye kimse bilemedi... Ama öğrenince bir rahatladım, bir rahatladım, hah tamam işte dedim şimdi nedeni niçini belli oldu... Üstelik anlamsız değilmiş bütün bunlar ve yalnız değilmişim... Bir hücum terapisi, yanına ilaç tedavisi... Evet çok iyi geldi. Ama en önemlisi gerçekten iyileşmek istemek... Tabi bir avantajım 40'ından sonra iyileşmeye daha yatkın olmak, iyileşmenin hızlanması... Bir sürü kitap aldım okumaya devam... Ama entellektüalizasyona dikkat arkadaşlar çok bilgi de iyileşme sürecine ket vuruyormuş... Evet iyileşme mümkün... Yeter ki isteyelim... Tabi bir günde ya da 2 yılda olmuyor... Tek tek çıkarıyorum olumsuz düşünceleri hah yakaladım seni diyorum yok ol... Geçen hafta cumartesi hayatımın en mutlu günüydü... Öyle huzur, öyle kaostan uzak... Tanrım dedim tanrım ben 35 yıldır nasıl bir cehennemde yaşıyormuşum haksızlık bu... Şunu da unutmayalım biz iyileşmek istedikçe bilinçaltı direnç gösteriyor... Onun için pes etmek yok... El mi yaman bey mi yaman göstermek gerekiyor... Bilinçaltını emireri yapıp, general olmak zamanı...

selin o tezleri benimle paylaşmanı istesem yaparmısın??

Borderline Kişilik Bozukluğu
Bu kişiler, belirgin biçimde dengesizdirler ve aşağı yukarı her yaşantılarını iki kutuplu görme
eğilimindedirler. Örneğin, terapist, bir yandan, yaşayan en iyi terapist gibi görülürken, birkaç
dakika içinde en duyarsız, düşüncesiz, aşağılık, ahlaksız bir kişi olarak algılanabilir.
Kendilerine Bakışları: Kim olduklarını, amaçlarını, değerlerini, cinsel kimliklerini
bilememektedirler.
Diğerlerine Bakışları: Diğer insanlar aynı anda hem çok değerli ve güvenilir, hem de değersiz ve
güvenilmez olarak görülür.
Tipik Şemaları: "Kim olduğumdan emin değilim." "Eninde sonunda terk edileceğim." "Acım
öylesine yoğunki dayanamıyorum." "Öfkem beni kontrol eder." "Davranışlarımı kendim
yönlendiremiyorum."
Fonksiyonel Olmayan İnançları: "İnsanlar beni gerçekten tanırlarsa, sevmezler." "Beni terk
etmemeleri, bana zarar vermemeleri için insanlara boyun eğmeliyim." "Duygularımı kontrol
etmezsem korkunç şeyler olabilir."
Stratejileri: Kendisini sevip sevmediklerini anlamak için insanların sınırlarını zorlarlar. Bir yandan
yakın arkadaşlıklar kurmak isterken, diğer yandan yakınlıktan kaçınırlar.
Tipik Davranışları: Öfke nöbetleri, kızgınlık gösterileri, kavgalar.
Duyguları: Duygularda, aşırılık ve dengesizlik gözlenir. Normal duygulanımdan, depresyona,
anksiyeteye, sinirliliğe ve yine normal duygu durumuna geçerler. Zaman zaman da yoğun bir
boşluk duygusu içine girerler.

http://www.psikofarmakoloji.org/pdf/10_2_7.pdf
http://www.veritaspsikiyatri.net/dir_pdf/borderline.pdf


arkadaşlar şimdilik bulduklarım bunlar.belki alakasız şeyler bulmuş olabilirim.bunun için kusura bakmayın.eger alakalı ise umarım kendimizi tanımamıza yardım eder

selinncik teşekkürler yazdığın linkler için... Borderlinelar için en önemli nokta kendilerine bakışları. Borderlinelar sevgiyi bilmiyor arkadaşlar sevdiklerini sanıyorlar... Sevgiyi bilmemek de en büyük yalnızlığı getiriyor... Önce kendimizi sevmemiz gerekiyor! Sevgi nedir? İnsan kendini nasıl sever? Kendilik algımızı geliştirir ve kendimizi sevmeye başlarsak gidiş gelişlerimiz ve terkedilme korkumuz azalacaktır. Yalnız kalamayan insan sevemez diyor Eric From. Benim kötü kendiliğe geçmemi tetikleyen en büyük etken kendimi yalnız hissetmemdi. Üstelik insanlar arasındayken ve hatta sevdiğimi sandığım insanın yanındayken ve hatta ve hatta oğluma sarıldığımda... Önce kendimizi sevmekle başlıyor tedavi... Ben olmadan biz olmuyor ve ben ne kadar büyükse biz de o kadar büyük ve kaliteli oluyor... Biliyorum kolay değil ama imkansız hiç değil... Sevgiler hepinize...

Selinncik içim sızladı yazdıklarını okuyunca... Heyyy topla kendini... Bu bir salınım bildiğin gibi... Seni böyle düşünmeye iten nedeni görmeye çalış, tetikleyen davranış veya sözü... Sonra da sana yenilmeyeceğim ben senden daha güçlüyüm de Selinncik inan işe yarıyor...

merhaba selin. bugün ne yaşadım biliyor musun. buralardan kesin gidişimin yolu 1 yıl daha kapandı bana. şimdi ben bikaç gecedir senin yaşadıklarını en şiddetlisinden yaşıyordum. bugün bu haberi aldım daha çok dehşete kapılmam lazımdı öyle değil mi normal şartlar altında.. ama hayır selin ben alıştırdım galiba kendimi acıya.. hiçbişey hiisetmiyorum.. geçen yıl bu zamanlarda da bu düzeyde hatta hayatımın en olumsuz durumunu yaşamıştım ama yine büyük bi boşlukla başbaşa kalmıştım. tıpkı bugünkü gibi.. şimdi ben kendimi ne yana atayım bilemiyorum.. ama hayır..

Kndimi kestiğim ortaya çıkınca ailemin baskısı üzerine doktorumu değiştirmek zorunda kaldım. We 3 gün önce gttiğim üstelik kendisinden tek görüşmede nefret ettiğim doktor bana borderline hastası falan olmasdığımı söyledi. Beyin dalgalarıyla yapacağı bir tedawiyle 2 yada 3 ayda düzelicekmişim. Oysaki ben hasta olduuma inanıyodum. Bütü n belirtiler bunu gösteriyordu. Şimdi adamın teki geldi snin birşeyin yok diyo. Üzüliyim mi sewiniyim mi napıcağımı şaşırdım gerçekten. İnanın şu an sizde çok daha kötü durumdayım. Belirsizlik hepsinden kötüymüş gerçekten. Üstelik bu tedawiden başka şansım da yok. Son olucak bnim içn. Ailem onca para döktükten sonra artık iyileşmemi bekliyorlar. Peki ya ben. Birkaç beyinsel işlemle benim btün olumsuz hislerimi yok edebilicek mi gerçekten.
Son olarak selin we selim. Öncelikle szden çk özür diliyorum. ama ben sanırım bi süre elimde olmayan sebeplerden dolayı szden uzak kalıcam. tekrar söylüorum elimde olmayan sebeplerden dolayı. daha sonra size bunun açıklamasını gerçekten yapıcam. Hepinizi çk sewiyorum. Ama bi süre yalnız kalmam gerekiyo galiba. Üstelik bunu hiç istemediim halde. KEndinize çk ii bakın. Ben tekrar gelicem we aklım hep sizinle...

kusmaların ardından yaşadıım duygular bunlar..her defasında yatağımda küçücük olup yokolduumu düşünüorm bi kaç saniye içinde..kimseyi görmeden kimseyle konuşmak zorunda kalmadan..bi insan bu kadar mı sevmez kendini..sanki ruhumla bedenimin arasında bi kaç metre mesafe var gibi,ikiside birbirine sadce bakıo..bi türlü dokunamıolar birbirlerine..of çok dağınık herşey

 :) Merhabalar tekrar,
 Siz sevgili dostlarım sizlere basit bir soru soracagım ve bu soruyu kendinize samımı bir şekilde sormanızı rica edecegım..
 Kaçımız gozlerini kapadıgında 10yıl oncesine dair hedeflerini  hayal edebiliyor
 Yanı kaçımızın hedefi hedefleri mevcuttur..
Yaşadıgınız dunyada gelecege hedef koymadan yaşıyamazsınız..
Şuan için hedefleriniz imkansız korkunc gorunmesine aldanmayın..1 hedef koyun ve onu herzaman hatırlayın bakın bakalım neler değişecek
sevgilerle :)

slm arkadaslar herkese aranıza yeni katıldım bendede borderlıne var ama benim tedavim ilginç 7 senedir tedavi goruyorum ama borderlıne hastası oldugumu yeni ogrendim cok sayıda ilaç kullandım ve doktorumdan yeni ogrendim internetten arastırıyım dedim ilk bura cıktı yazılan mesajşara baktım borderlıne nedir onu arastırdım bana tam uyuyor ve sizleri gorunce sevindim tek ben degilmisim ,guzel bi forum birbirimize destek olabiliriz bu hastalıgı yenebilen veya cok iyi giden tedavisi birinden bilgi destek alabilirmiyim bazı soru işaretleri var kafamda tesekkur ederim bu saate kadar arastırdım sabah 5 ama emin oldugum kendimizin elinde bu durumu yenmek...

arkadaslar doktorum bi kitap onerdi bi kaç gun okudum kendime guven hırs geldi tam borderlıne hastaları için kesin tavsiye ederim insanı cok etkiliyor bi kaç gun oldu okuyalı daha ama çok iyi geldi bana burda versem yasakmı bilmiyorum ilgilenen olursa veririm isimlerini