Hatunca.NET Forum

http://www.hatunca.net/content/view/852/59/ (http://www.hatunca.net/content/view/852/59/)

Gozlerini kapatti  sicagi unutup, ruzgarla gelen denizin kokusunu cigerlerine doldurdu. Denizin serinligini hissedip rahatlamaya calisti...

Deniz,güneşe inat dalgalanıyordu,zaman hayata inat hızla geçiyordu..gözlerimi açdığımda yanlızlığımla başbaşaydım hala...

ama yalnizligim kimsesizlikden degildi artik yalnizligimi paylasacak birinin kalmamasiydi derin bir ic cektim ve semaya yönelttim yipranmis ama hala umut dolu gözlerimi,düsünüyor ve bekliyordum...




not :hikayeti hikaye olarak düzeltirseniz sevinirim gözden kacmis olmali ;)

Kendimi ve hayatı sorgularken hayata tutunmak için bir umut doğdu içimde.

yeniden başlayabilirdim belkide,kaldığım yeri unutarak bu yaşta olamam rağmen

Usulca ayağa kalktı,aklından geçen cümleleri kelimeler dökmeye başladı..yeniden başlayabilirdi bunun için ilk adımı attı..

Hayatta yaptıklarını, yapamadıklarını düşündü. Hatalarını, sevinçlerini yaşadıları o güzel günlerle beraber, kötü günleri de bir film şeridi gibi gözlerinin önünde denizle iç içe geçmiş olmanın duygularını yaşar gibiydi.....belki aklından neden ben hep hayatta mutlu olamadım diye bir iç geçirdi.., ve sonra mutluluğun anahtarının hayatı bir karşılık beklemeden sevmenin ve dolu dolu yaşamanın olduğunu anladığında çok geçti....

Tekrar derinliklerine dalarak yüreğini dinledi.Daha önceleri ne hızlı atardı ,kendini aşabilmek için yaptıkları, attığı bilinçsizce adımlar onu bu kadar mutsuz edenler bunlarmıydı?

Kendine gelmek için denize bakan gözlerini artık o boşluktan kurtarmak zorundaydı,yoksa hayatını ne kadar tek düze yaşadığı hakkındaki düşüncelerinin onu delirtmesi içten bile değildi.

Artık gerçeğe dönmeli ve....

Gerekli adımları atmalıyım diye düşündü.
Oturduğu yerden kalkarken bir sigara daha yaktı. Dumanı ciğerlerden dışarı bırakırken kararını çoktan vermişti. Madem hayat acımıyor ve devam ediyordu öyleyse o daha acımasız olmayacak ama acıya alışmayı öğrenecekti. Canının birden rakı çektiğini hissetti. Sünnet düğününde dedesinin taktığı saate bakarken bu gece içmeliyim diye düşündü...........




Not: Kahramana bir cinsiyet gerekiyordu sanırım artık o bir erkek :)

bu yazıyı saymayın arkadaşlar ........... ;D :Damaa yuh yani selimm adam  bu yaşına gelmiş hala sünnetinde takılan saatimi kullanıyo ;D :D ;D

:D ;D :D ;D ;D

Gözlerini dikmişti denize derinliklerinde bir şey arıyordu,ne aradığını bilmeden..olması gereken yer burası değildi ama ait olduğu yeri de bilmiyordu...geride ne bir eş ne bir tanıdık kalmıştı..şimdi nereye gidecekti kendisine bile itiraf edemiyordu gidecek bir yeri kalmadığını...

Ama bir yerden başlamalı ve hayatına bir yön vermeliydi.Sahip olamadıkları geride kalmıştı ve değiştiremezdi.Yalnızlığını ve sıkıntısını içinde tüketip kararlı bir şekilde ayağa kalktı.

zamanıydı doğru ama elinden gelen çok fazlada bir şey yoktu....

5 değil tam 11 yıl önce herşey bambaşkaydı o daha 17 yaşında hayatın baharında bi gençkız ken tertemiz büyük bir aşk yaşadı...

şimdi değiştiren değişene ...desene hikayenin içine ettim ama ne yazarsak yazalım sonunçta yazdıklarımız hep kendi hikayemiz oluyor...

yok be canım hala çok büyük benim için....

evettttttttt..............

kavuşsaydık belkide yürümücekti ama aklı kalıyor işte ama en azından güzel bir anı bende yaşadım deyip avunuyorsun işte....

he he he...bizi öldürcekler valla..

şşş kızlar bune  ;D ;D

hangi sayfayı açsam konu nerde siz nerde ;D ;D

nasıl toparlancak şimdi  hikaye biri erkek demiş şahsiyete biri kız....


hele biri taa sünnetinde aldığı saati takıyo demiş ayy ne güldüm  ;D :D ;D

hadi ya kahramanı altüst ettik tüh bak sünnet bile olmuş :D :D

aaaa :D

kız erirmi öyle desene ben bi 5  kilo verdim... :D
ay bende valla özür bilemeden oldu :(

bir iki üç tıp artık buraya yazmak yok....

;D :D

Etmeyin sevgili forum üyeleri. Biri bir konu açmış paylaşım ve yaratıcılık üzerine her zaman böyle devamlılık sağlayan konular açılmıyor. Sünnet hediyesi saatede neden takıldığınızı anlamadım. Bunda amaç erkek olduğunu belli etmekti. Özel bir günde edilen hediye dede den ve kaliteliyse neden hala kullanılmasın. Ben 9 yaşımdan beri aynı gevşeni takıyorum. Oda pekala aynı saati kullanabilir. Konuyu açan arkadaşım sen istersen hikayeyi şöyle bir toparla kaldığı yeden devam etsin. Katılanlar olacaktır.

Not: Gülerek zayıflamayı başaran arkadaşlar bu sır olarak kalmamalı diğer üyelerle paylaşmalısınız ki faydalansınlar. En yakın zamanda sizin için kahkaha bölümüne takviyede bulunacağım

selim arkadaşım cidden çok haklısın  :(

hikayeyi toparlarsa arkdaş çok iyi olcak.üzüldüm kendi adıma :( :(

ama şu zayıflama konusunu konuşmak lazım  :)

Konuyu açan sevgili "yazıcı" takip et konunu Allahını seversen. Kızmı erkekmi kahraman. hala kendikendine içselliyormu kalkıp gittimi o bulunduğu yerden. evi, köyü, işi, arkadaşları yokmu. Kafayı bozacak kendine kendine hesaplaşmaktan :) 
"Keşkelerim" gülerek zayıflama şakaydı

Hikayemiz toparlanacak gibi gozukmuyor, iyice dagilmis. Kahramanimizin anlatacak cok seyi olacakti suphesiz...

Allahım birde hikaye nereden başlamış nereye gidiyor bir anlayabilsem.Arkadaşlar valla bunalıma girdim.Zaten bilgisayar dünyasına yeni katılan biriyim(valla çocuklarım bile gülüyor bazen)birde siteye yeni taıldım tam şenlik oldum.Mesajları okumaya çalışıyorum lise yıllarında oynadığımız kim nerede ne zaman  oyununa döndü.Ben hiyaenin şu başında ki bankta oturanda kalmıştım zaten .Bu bankta yaşlı bir adam oturup esen rüzgarla gençlik yıllarına dalıp gitse anılar canlansa diye hayal ederken yazıları okudukça  ben olayın çok dışında kalmışım neyse şu bilgisayar dünyasını bir algılarsam bakın bakalım kim tutar beni .Şimdi mesajı göndermeye çalışacağım Umarım başarılar Herkese mutlukul diliyorum. ::)

ömür kısaydı belki, hayat onu nerde bırakmıştı ? yoksa kendisimi düşüvermişti...bilemiyordu ama görebiliyordu ki hayat yanından geçip gidiyor du ve kimbilir kaçıncı vagondan itilmişti de önünden kaçıncı vagon geçiyordu ...tespiti zor şeylerdi..hayatın neresinde olduğunu bilememek..geçmi kalmıştı bazı şeyler için yoksa daha çok mu erkendi....
ah zaman...

Ve kendini yaşama bağlayacak bir şeyler aramaya başladı, tükettiğini sandığı beleğinin derinliklerinde.

Çok eskilere gitti. Taaa 18-20 yaşlarına...Bir tual vardı, yarım kalmış bir resim... Ve bukdum diye haykırdı...

Acele ve heyecenlı adımlarla tavan arasına koştu. Yıllar önce buraya attığı eski ve üzeri sedef kakmalı sandığı açtı. 40 yıl önce yarım bıraktığı resmi aldı eline. Boyaları solmuştu. Eskimişti...

Sonra boyalarını eline aldı ve resmi tamamlamak üzere aşağı indi.

Resim tamamladığında, hala yapılabilecek bir çok şeyin var olabaileceğine olan inancı tamdı.

  Ve, Artık  O mutluydu.[/b]

İlahi Denizden. Otomobilmi ki bu yeni modelleri çıksın?  Eğer kastın saat, dakika, saniye ve takvim değişiklikleri ise gevşeninde deriye, gümüşe,cama vb. konanları çıkmıyormu.
Polemik dedikleri bu olsa gerek. Bende "polemiğe girmeyeceğim" diyen insanlara pek özenmişimdir.
Polemiğe girmeyeceğim :)

iki

ama resmi tamamlamak kolaymıydı, hayat gıbıydı, yasamak gıbı, kare kare, renk renk,
daglar yesıl olmalıydı, denız mavı, gokkusagı rengarenk olmalıydı belkı, yıldızlar, sobası tuten evler...belki şafak vaktı...evet tam o an...tam o anda uyanıvermıstı ve gecırdıgı kotu gecenın, yasadıgı kaybın farkına safak vaktı varmıstı...
bır resım gıbıydı yasamak, ve resım yapmak zordu... hele renklerı belırlemek, hareketlılık katmak cok daha zordu... gozune yanlızca ıkı renk carpıyordu sureklı, elı ona ınat fırcayı grı-mavı ye cekıyordu..toz pembe denılen hayat grı- mavı karısımıydı asıl...
........

her geçen yıl havadaki sıcaklığın ve nemin  ona kendini biraz daha rahatsız hissettirdiğini düşündü ....çok muydu acaba geçen bu yıllar....çocukluğu geldi aklına...hava soğukmuş sıcakmış önemli diildi ki onun için o zamanlar.....peki ne zamandan beri fazla geliyordu ona sıcaklar...hayatın yüküyle doğru orantılı mıydı yoksa.....hımmm.......

insan bir  an  gelip  düşünmeliydi işte  böyle bir  yerde.Çünkü yaşam  hızlı idi.Akmak gerekiyordu ,devamlı akmak dere misali....

Ya bu arkadaş (hikayenin kahramanı ) dört aydır öyle miydi yoksa acaba böyle miydi acaba diye düşünüyor..

Ekşın lazım ekşın!!!... :D

    Ve düşünmeye başladı.Artık yaşlanmıştı.Çocukları evlenip gitmişti.Bir oğlu ve iki kızı vardı.Oğlu büyük bir ilaç firmasının genel müdürüydü.Kızlarının biri tiyatrocu,diğeri bankacıydı.Tiyatro adama şunu düşündürdü:Hayat bir oyun ve bu oyunu istediğim gibi yönetmek benim elimde.
     Aslında en çok istediği şey Ayvalık gibi bir kıyı kentine yerleşip orada balıkçılıkla uğraşmak ve resim yapmaktı.O,hayatının,düşüncelerinin,mutlu anlarının özeti olan bir resim yapmak istiyordu.Pembe,yeşil,mavi gibi canlı renklerin hakim olacağı bir resim.Bu onun hayata bağlılığını simgeleyecekti.
     Ayvalık'a yerleşmeye karar verdi ve ertesi sabah yola çıktı.Tarih 17 Ağustos'tu.Yani biricik eşinin enkaz altında kalıp hayatını kaybettiği o kara günün 15.yıldönümü.

    Eline aldı fırçasını boyalarını.Çalakalem sürdü tuvaline ,o ne .....Her renk gri tonda boyuyordu ama o hayatın bütün renklerini tualine yansıtmak istiyordu.Denizin mavisini boyadı. Dalların en yeşilini boyadı.Olmuyordu.Yaşlı adamın gözleri doldu.Hayatın ona yüklediği yorgunlukla sandalyesine çöktü.

sonra ne olursa olsun hayat güzel dedi acısıyla tatlısıyla kalktı bir bardak su aldı bir kısmını içti sonra bardağa baktı  ne görüyordu yarısı dolu dedi  :)yaşam da böyle değil mi zaten nasıl bakarsan öyle görürsün

Evet eşini kaybetmişti ve senelerdir yasını tutuyordu.Resim başlangıç olmuştu.Griden başka renkler kullanabilmek onu mutlu etmişti.Hayatında da griden başka renk kullanmaya karar verdi.Çocuklarında kendine göre bir hayatı vardı.Artık kendine ikinci bir şans tanımaya karar verdi.Deniz kıyısında sürekli onunla sohbet etmeye çalışan sürekli başından savmaya çalıştığı  şimdiye kadar gözlerinin bile ne renk olduğu ile ilgilenmediği cıvıl cıvıl orta yaşlı bayanın sahile iniş saatiydi.Umarım bu seferde aynı saatte gelirdi.Çünkü bu sefer bayanın gözlerinin ne renk olduğuna bakmaya karar verdi :)

Alın size aksiyon,artık hikayede aşk da var :)

     Sıcak,güzel bir gündü.Balıkçılar yine ava çıkmışlardı.Martılar uçuşuyordu, denize atılan simit parçalarını kapmaya çalışıyorlardı.Vee...havada aşk kokusu vardı.Bayan yine aynı saatte,yani tam 16:00'da sahile inmişti.Hem bu güzel bahar mevsiminin tadını çıkarmak,hem de o kibar beyefendiyle tanışmak istiyordu.Bu sefer,o beyefendinin yüzündeki hüznün nedenini öğrenmeye kararlıydı.
     Bayanın gözleri deniz mavisiydi.Yaşlı adamın rahmetli eşinin de öyleydi.
Ne yalan söylemeli,adam etkilenmişti o gözlerden.Hayatının ikinci baharını bu hanımla yaşayabilirdi.Hele bir de eski eşinde bulduğu aşkı ve uyumu yakalayabilirse herşey çok güzel olacaktı.Böylece,hanımefendinin sohbet etme çabası o gün karşılıksız kalmadı.Gülizar Hanım ve Orhan Bey tanıştılar.
Not:hikayenin devamı için yapılan yorumlar çok hoş oldu bence.aslında ben aksiyon olarak adamın Ayvalık'a yerleşmesini düşünmüştüm ama böyle daha da iyi ve heyecanlı oldu.Benim yazdıklarımla en uyumlu yorumu yaptığı ve hikayeye hareket kattığı için Yeni Ruh'a teşekkürler. ;)

Gerçi Gülizar Hanımın ayağı kaldırıma takılıp sendelemeseydi tanışacakları yoktu ya....

Kadının takılıp sendelemesiyle adamın yerinden fırlayp kadını tutması bir oldu. Adamda şaşırdı refleksinin bu kadar hızlı olmasına... Hafiften bir gurur, kendine güvenmişlik hisseti. Yaş yetmişti ama iş bitmemişti...

Aslında daha romantik bir tanışma hatta tanışmalar hayal etmişti her ikiside. Her karşılaşıp tanışamadan evlerine, hayatlarına dönüşlerinde '' bir dahaki sefere mutlaka'' nın hayalini kurmuşlardı. Her ikisinin hayalleride romantizm üstüne kuruluydu. İlk gençlik yıllarından kalan eskimiş duygularını tazeleyip, küçücük romantik heyecanlar içeren bir tanışma hayaliydi...

Küçücük dikkatsiz bir adım; her ikisininde hayallerinden uzak bir gerçekle tanışmalarına sebep olmuştu.

Kadın çok utandı önce...

Sonra yaşından beklenmeyecek güzel ve hınzır gülümsedi...''Teşekkür ederim'' dedi.''Biraz başım döndü,şurada biraz oturursam iyi gelir '' dedi.Yaşlı adamın kolunda az ilerideki şenzlonga ilişiverdi...''Yaşlandık'' dedi.''Bakın birazcık yürüyüş bile yoruyor''...

   Orhan Bey'Evet'dedi,'Yaşlandık.Ama ikinci baharımızı yaşamamız için geç değil.Sizinle beraber yepyeni bir hayata başlamak,geçmişin yorucu izlerini silmek istiyorum.Tabii siz de isterseniz.İzdivacınıza talibim,Gülizar Hanım.'

Gülüzar hanım çok şaşırıp heyecanlanmıştı.Kalbi deli gibi atıyordu,yanakları pembeleşmişti.çok uzun zaman olmuştu böyle bir heyecan hissetmiyeli....

orhan beyin yüzüne bakamıyordu şimdi...ne diyeceğini şaşırmıştı.gerçekten yaşanırmı şarkılardaki gibi  iknci baharı yaşayablirmydi...bunları düşünrken bi martı geçti başının üstünden dikkatini ona verdi...orhan beyin gözleride martıyı takip etti...

saçmaydı gelişi..bi şeylerden korkar gbiydi.ürkek gözleriyle beni ölesine süzdüki bende kendimden şüphelendim.....aramızdaki 10 saniyelik bakışma hayatımın geri dönülmez tuzaklara davetiye çıkardı......anlaşılmaz bir sevinç vardı içimde ve sevinci bastıran bi korku........odanın içine yayılan sarı renkli ışık bizden habersiz kaybolduğunda....onu daha net görebiliyordum....bunlar olurken aklında ki tek düşünce aramızda yaşanaların sabah ki pişamlığının telaşıydı....................

....diye düşündü Gülizar Hanım,o akşam evinin balkonunda çayını yudumlarken.Akşamüstü aldığı teklif onu çok mutlu etmekle birlikte acele bir karar olmasından korkuyordu.

yalnızlığı ile başbaşa geçen bu kaçıncı yıldı böyle ,sanki birisini bekliyordu ama ne gelen nede giden, saatler geçmek bilmiyor sıcak bastırdıkça bastırıyordu bir kabustan uyanırcasına irkildi kalktı arkasına bakmadan yürüdü...

Kendisininde de o koca çınar gibi yıllanmış ve yıpranmış olduğunu düşündü. Ama o bu hayatta çınardan başka yaslanacak, yaslandığı zaman güven duyacak, güven duyduğu zaman ise sevgiyi yi hissedecek birini hiç bulamamıştı.

o sırtını yasladığını sandığı, onu yılları devirmiş çınara benzettiği adam garipti bugün...Hızlı nefes alıyor ve intikam kusuyordu sanki... Şimdi sıra sende dedi... çok kısa bir andı o...Adam elinde F92-Beratta tutuyordu... Kadın korktu ama nafileydi o ürkek bakışlar...O çınar çoktan devrilmişti ve yıkılırken kadınıda ezecekti...Adam tetiği çekti...Kadın yıkıldı kanlar içinde... Sonraki son kurşun adama hediyeydi hayattan... Bir ses daha yırttı sessizliği... Sonunda hikaye bitmişti...  ;D

Karamyas seni tebrik ederim.. Biz bu hikayeye kaç kere başladık bi türlü bitiremedik.. :D ;D

Bilsem F92 barettayı vermez miydim daha önce bu adamın eline??? ;D

Sen sağ ben selamet.. :D

Sonunda bittiye şu hikaye valla ben bile tebrik ettim kendimi... Önce mutlu son yapalım dedim..Yok sonra çoluk çocuk derken uzayacaktı... Bende infaz ettim ikisini..Zaten en iyi yaptığım eylemlerden biridir... Ohh be sonunda öldüler... N'olursunuz birşey daha çıkarmayın..Hikaye bittii nihahahaaa (kötü kadın kahkahası) ışıklar çekilir sahneden bir gözyaşı buğusunda perde iner....

....ve yılların yorgunluğu altında ezilmiş yaşlı bir adam, melon şapkasını kafasına koyar, yavaş yavaş koltuğundan kalkar, eski siyah yıpranmış paltosunu yanındaki boş koltuktan usulca alır ve tiyatronun kapısına doğru yürümeye başlar...

(eheheh elimde değil, içimdeki şeytan dürttü.. )

Çoktan diğer seyirciler terketmiştir salonu..Dekor toplayan çocuklar bile gitmiştir...En son sahnenin temizliğiyle görevli arkadaş ziyaret edecektir salonu...Ve adam gelir... Koltukların arasında gezinirken bir el gözüne çarpar...Yanına yaklaşır ve yerde yatan adamı görür...Yıllar eskitmiş yüzünü adamın gözlerinde nemli bir sıvı miras bırakmış yerdeki seramiğe...Kim bilirdi adamın ani bir kalp krizi geçirip öleceğini...Doktorlar geldiğinde adam 2 satlik ölüydü...Yapılan elektro şoklar işe yaramamış doktorlar adamın ex raporunu çoktan yazıp imzalamışlardı..Sonra adamın bedeninden çıkan beyaz kanatlı melek ruh sayın adminin şeytanlarını ışın kılıcıyla yok eder... Admininde şeytanları yok olmuştur..Hem admin rahat eder hemde biz... Bir gecelik morg misafirliğinden sonra öğle namazına müteakiben cenazesi toprağa verilir...Muhteremi nasıl bilirdiniz (Bilmezdik ki)... Azrail gibiyim bende herkesi öldürdüm bee...

ya super bitirdin hala koptum ben gulmekten artık hatırladıkca gulerım ben buna....

Ertesi gün gazetelerde tam manşet "Senaristin Ölümü" yazmaktadır. Kimse onun bu şekilde yalnız ölümüne ve kendisini saklayan yaşamına anlam verememiştir. O da bir anlam verilmesini ister gibi yaşamış değildir zaten.  Magazincilere araştıracak yeni bir konu çıkmıştır, "neden" "niçin" "senaryo onun hayatı mıydı" "aşkı" "yalnızlığı" ve bir sürü soru...

Boğaz manzaralı terasta kahvaltısını yapan genç adam, gazetesini masaya bırakıp, kahvesinden bir yudum alır,
-"İnatçı keçi" der. "Ne gerek vardı bütün bunlara?"
Ona yaklaşan kadın bir anne şefkati ile saçlarını okşar,
-"Oğlum, kimse bilmeyecek"
-"Kimse bilmeyecek"

Kadın arkadan yaklaşmış adamı kucaklamaktadır...Bir yandan ufak bir fısıltıyla "kimse bilmeyecek evlat" demektedir adamın kulağına... Bir yudum daha alır kahvesinden adam ama bu sefer biraz farklıdır tadı kahvenin... Adam deam eder içmeye...Damarlarında dolaşan siyanür zehrinin farkında bile olmadan... 30 dakika kadar sonra adam ayağa kalkar ama çoktan zehrini vermişti siyanür... Adam sersemler ve yere düşer... Kadın usulca ona döner ve "kimse bilmeyecek oğlum kimse bilmeyecek" adam yığıldığı yerde hakka koşa koşa yürümüştür... Kadınsa ağlayarak mutfağa yönelir... 5 dk.lık bir işlemden sonra kolundaki serumu çözer gözlerini kapadığında dönüş için çok geçtir... Günler sonra cesetleri bulan polisler bu olayın basından uzak tutulmasını ve dosyanın kapanmasına karar verirler... Konu deşildikçe insanlar ölüyor en iyisi kapamak... Beyaz ölüm diye rapor tutuluyor olay tutanağında okadar...